Socialezekerheidsrecht

WW. Betaling keuzebudget is inkomen. Dit wordt toegerekend aan het tijdvak waarover de (ex-)werkgever opgave…

Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
SGR 25/3555
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:31645
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

WW. Betaling keuzebudget is inkomen. Dit wordt toegerekend aan het tijdvak waarover de (ex-)werkgever opgave heeft gedaan.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: SGR 25/3555


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 29 oktober 2026 in de zaak tussen


[eiser] , uit [woonplaats] , eiser

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, verweerder

(gemachtigden: C. Schravesande en mr. B. Krops).

Inleiding

Bij besluit van 14 februari 2025 (het primaire besluit) heeft verweerder de aan eiser over de maand november 2024 betaalde uitkering en vakantiegeld op grond van de Werkloosheidswet (WW) tot een bedrag van € 2.028,16 + € 162,25 van eiser teruggevorderd.

Bij brief van 12 mei 2025 heeft verweerder aan eiser bericht dat hij een extra bedrag moet terugbetalen en dat het totale terugvorderingsbedrag nu € 3.982,02 bedraagt, maar dat de betalingsregeling van € 100,- per maand gehandhaafd blijft.

Eiser heeft op 15 mei 2025 beroep ingesteld tegen de brief van 12 mei 2025.

Bij besluit van 2 juli 2025 (bestreden besluit) heeft verweerder het door eiser tegen het primaire besluit gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

De rechtbank heeft bij uitspraak van 19 september 2025 het beroep van eiser niet ontvankelijk verklaard, omdat naar het oordeel van de rechtbank de brief van 12 mei 2025 slechts een informatieve brief is en geen besluit in de zin van artikel 1:3 van de Algemene wet bestuursrecht waartegen beroep kan worden ingesteld.

Eiser heeft verzet ingesteld tegen de uitspraak van 19 september 2025.

Bij uitspraak van 5 december 2025 heeft de rechtbank het verzet gegrond verklaard. Daarbij is geoordeeld dat het beroepschrift moet worden aangemerkt als een prematuur beroep gericht tegen het besluit van 2 juli 2025. De rechtbank heeft de uitspraak van 19 september 2025 vervallen verklaard en bepaalt dat het onderzoek wordt hervat in de stand waarin dat zich bevond voordat die uitspraak werd gedaan.

Op 17 december 2025 heeft eiser de gronden van het beroep ingediend.

Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser en de gemachtigden van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

1. Aan eiser is over de periode van 3 oktober 2022 tot 1 december 2025 een WW-uitkering toegekend. Per 1 juni 2024 is eiser gaan werken bij Stichting Xtra. De inkomsten hieruit worden gekort op de WW-uitkering. Het dienstverband met Stichting Xtra is per 1 december 2024 geëindigd.

2. Bij het primaire besluit heeft verweerder vanwege eisers inkomsten over de maand november 2024 een bedrag van € 2.028,16 aan WW-uitkering en een bedrag van € 162,15 aan vakantiegeld van eiser teruggevorderd.

3. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het primaire besluit gehandhaafd. Verweerder heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat uit de salarisspecificatie van november 2024 blijkt dat eiser een nabetaling in verband met zijn keuzebudget heeft ontvangen van zijn (ex-)werkgever. Deze nabetaling heeft weliswaar feitelijk in december 2024 plaatsgevonden, maar dient gezien de salarisspecificatie toegerekend te worden aan de inkomsten over de maand november 2024. Ook uit de inkomstengegevens van de belastingdienst blijkt dat de nabetaling is toegerekend aan de inkomsten van die maand.

4. Eiser voert aan dat hij heeft voldaan aan zijn inlichtingenplicht. Hem kan niet worden verweten dat zijn werkgever de inkomsten uit het keuzebudget pas achteraf administratief heeft toegerekend aan november 2024 en met terugwerkende kracht heeft gecorrigeerd naar de belastingdienst. Op 1 december 2024, het moment waarop hij zijn inkomsten heeft opgegeven, was de nabetaling nog niet verricht en dus ook niet bekend bij hem. Eiser stelt dat de terugvordering onevenredige zware gevolgen voor hem heeft.

5. De wettelijke regels en beleidsregels die van belang zijn voor deze zaak, staan in de bijlage bij deze uitspraak.

6.1.

Niet in geschil is dat het aan eiser uitbetaalde keuzebudget is aan te merken als inkomen. Gelet op het bepaalde in artikel 4:1, derde lid, van het Algemeen Inkomensbesluit socialezekerheidswetten dient dit inkomen geacht te zijn genoten in het aangiftetijdvak waarover de (ex-)werkgever van dat inkomen opgave heeft gedaan. Dat was in het geval van eiser november 2024. Het feit dat de (ex-) werkgever op een later moment de loonopgave voor die maand via een gecorrigeerde salarisstrook heeft gecorrigeerd maakt dat niet anders. Ook in dat geval geldt namelijk dat het loon geacht wordt te zijn genoten in het aangiftetijdvak waarover de werkgever opgave heeft gedaan.

6.2.

Nu het inkomen over de maand november 2024 hoger was dan 87,5% van eisers maandloon, is de WW-uitkering over die maand onverschuldigd betaald, zodat verweerder naar het oordeel van de rechtbank terecht de WW-uitkering over de maand november 2024 heeft teruggevorderd.

6.3

Van dringende reden op grond waarvan van de terugvordering moet worden afgezien is de rechtbank niet gebleken. Vaststaat dat eiser niets valt te verwijten aan het ontstaan van de terugvordering. Dit maakt echter niet dat verweerder niet tot terugvordering heeft mogen overgaan. De terugvordering is het gevolg is van een (achteraf) gecorrigeerde salarisstrook van de maand november 2024 door de (ex-)werkgever. Daarbij heeft verweerder, nadat het loon over die maand was gecorrigeerd, voldoende voortvarend gehandeld met het vaststellen van het recht op WW over de maand november 2024. Nu er vanwege de inkomsten in die maand geen recht op een WW-uitkering bestond, was verweerder op grond van artikel 36 van de WW verplicht om de onverschuldigd betaalde WW-uitkering over die maand terug te vorderen. Niet is gebleken dat de terugvordering onaanvaardbare sociale of financiële gevolgen voor eiser heeft. Eiser heeft een betalingsregeling met verweerder getroffen en betaalt € 100,- per maand terug. Daarmee heeft verweerder voldoende rekening gehouden met de financiële gevolgen. Verder is niet gebleken dat er sprake is van een financieel onhoudbare situatie.

7. Het beroep is ongegrond.

8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meessen, rechter, in aanwezigheid van W.M. Colpa, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

Griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Bijlage: voor deze uitspraak belangrijke wet- en regelgeving

Werkloosheidwet

Ingevolge artikel 36, eerste lid, van de WW wordt de uitkering die als gevolg van een besluit als bedoeld in artikel 22a of 27 onverschuldigd is betaald, alsmede hetgeen anderszins onverschuldigd is betaald, door het UWV teruggevorderd

Ingevolge artikel 36, zesde lid, van de WW kan het Uwv, indien daarvoor dringende redenen aanwezig zijn, besluiten geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.

Algemeen Inkomensbesluit socialezekerheidswetten

Ingevolge artikel 1:1, eerste lid, van het Algemeen Inkomensbesluit socialezekerheidswetten (verder: het Besluit) wordt onder arbeidsvoorwaardenbedrag verstaan: het aan de werknemer toegekende en in geld uitgedrukte toekomstige loonbestanddeel, niet zijnde een afzonderlijke opbouw van vakantiebijslag, dat in is opgebouwd ingevolge afspraken in de individuele of collectieve arbeidsovereenkomst, voor zover dit toekomstige loonbestanddeel kan leiden tot loon als bedoeld in artikel 16 van de Wet financiering sociale verzekeringen.

Ingevolge artikel 1:1, eerste lid, van het Besluit wordt onder uitbetaalde looncomponenten ten laste van een arbeidsvoorwaardenbedrag verstaan: door de werkgever als loon in de zin van artikel 16 van de Wet financiering sociale verzekeringen uitbetaalde bedragen ten laste van een arbeidsvoorwaardenbedrag voor zover dit loon belastbaar is op grond van de Wet op de loonbelasting 1964;

Ingevolge artikel 3:2 van het Besluit wordt -voor zover hier van belang- onder inkomen verstaan hetgeen onder loon wordt verstaan op grond van artikel 16 van de Wet financiering sociale verzekeringen.

Ingevolge artikel 4:1, derde lid, van het Besluit wordt bij de toepassing van het eerste lid het loon of het inkomen in verband met arbeid, bedoeld in artikel 3:5, vierde lid, door de uitkeringsgerechtigde geacht te zijn genoten in het aangiftetijdvak waarover de werkgever of de inhoudingsplichtige van dat loon of dat inkomen in verband met arbeid opgave heeft gedaan.

Ingevolge artikel 4:1, tiende lid, van het Besluit neemt het UWV voor de vaststelling van het inkomen voor de Werkloosheidswet het in een aangiftetijdvak betaalde bedrag aan vakantiebijslag en de in een aangiftetijdvak uitbetaalde componenten ten laste van een arbeidsvoorwaardenbedrag in aanmerking voor zover deze componenten zijn aan te merken als loon als bedoeld in artikel 16 van de Wet financiering sociale verzekeringen, waarbij de opgebouwde bedragen en looncomponenten niet in aanmerking worden genomen.