Beroep ongegrond, geen recht op WIA, minder dan 35% arbeidsongeschikt, recht op vergoeding overschrijding…

Bestuursrecht

zaaknummer: ROT 25/8040

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, het UWV

(gemachtigde: mr. T. Rook).

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) per

14 februari 2024 (datum in geding). De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de mate van arbeidsongeschiktheid van eiseres juist is vastgesteld door het UWV en de aanvraag om een WIA-uitkering daarom terecht is afgewezen.

2.

Eiseres heeft een aanvraag ingediend voor een WIA-uitkering. Het UWV heeft deze aanvraag met het besluit van 13 februari 2024 (het primaire besluit) afgewezen.

Met het besluit van 2 september 2025 (het bestreden besluit) op het bezwaar van eiseres is het UWV bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. Het UWV heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft de dag voor de zitting geconstateerd dat de (ex-)werkgever van eiseres ten onrechte niet is aangeschreven met de vraag of zij als derde-belanghebbende wil meedoen in de beroepsprocedure. Met de brief van 20 augustus 2026 heeft de rechtbank de (ex-)werkgever van eiseres alsnog gevraagd of zij als derde-belanghebbende aan de zaak wil deelnemen, waarbij is medegedeeld dat de zitting van 21 augustus 2026 wel doorgang zal vinden.

De rechtbank heeft het beroep op 21 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van het UWV.

De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting geschorst, om zo de (ex-)werkgever van eiseres in de gelegenheid te stellen om aan te geven of zij als derde-belanghebbende wil meedoen in de beroepsprocedure. De (ex-)werkgever heeft niet gereageerd op de brief van 20 augustus 2026 en is daarom niet aangemerkt als derde-belanghebbende in deze procedure.

De rechtbank heeft partijen op 9 september 2026 laten weten dat zij een nadere zitting niet nodig vindt. Omdat partijen vervolgens niet om een nadere zitting hebben gevraagd, heeft de rechtbank het onderzoek op 14 oktober 2026 gesloten.

Totstandkoming van het bestreden besluit

3.

In het kader van de beoordeling van deze aanvraag heeft een verzekeringsgeneeskundig onderzoek plaatsgevonden. De verzekeringsarts heeft eiseres op 15 januari 2024 op het spreekuur gezien en op 22 januari 2024 een Functionele Mogelijkheden Lijst (FML) opgesteld, die geldig is vanaf 15 januari 2024. Daarin zijn beperkingen opgenomen in de rubrieken persoonlijk functioneren, dynamische handelingen, statische houdingen en werktijden.

De arbeidsdeskundige heeft op 7 februari 2024, met inachtneming van de mogelijkheden en beperkingen van eiseres, geconcludeerd dat zij niet geschikt is voor het verrichten van haar eigen werk, maar wel voor de geduide functies Schadecorrespondent (SBC-code 516080), Administratief medewerker afhandelingen (SBC-code 515080) en Archiefmedewerker (SBC-code 553020). Aanvullend wordt eiseres geschikt geacht voor de functies Productiemedewerker confectie, kleermaken (SBC-code 272042) en Administratief ondersteunend medewerker (SBC-code 315100). Het loon dat met de middelste van de drie eerstgenoemde functies (de mediaanfunctie) verdiend kan worden, ligt 18,89% lager dan het loon dat eiseres met haar eigen werk zou kunnen verdienen (het maatmaninkomen).

Vervolgens heeft het UWV het primaire besluit genomen.

In het kader van de heroverweging in bezwaar heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep in de rapportage van 16 mei 2025 geconcludeerd dat, gezien de gegevens uit dossierstudie en het eigen onderzoek, de belastbaarheid enigszins gewijzigd dient te worden. De verzekeringsarts bezwaar en beroep ziet aanleiding om in de FML een beperking op te nemen op FML-items 4.15 ‘hoofdbewegingen maken’ en 3.8.2 ‘verhoogde vatbaarheid voor infecties’. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft de beperking voor het werken met toetsenbord en muis (item 4.4.1) uit de FML verwijderd. Deze wijzigingen zijn neergelegd in de gecorrigeerde FML van 16 mei 2025.

Het UWV heeft vervolgens het bestreden besluit genomen.

4. In beroep voert eiseres aan dat geen zorgvuldig en volledig onderzoek heeft plaatsgevonden. Haar ziektebeelden zijn in onvoldoende mate in onderlinge samenhang beoordeeld. De klachten van eiseres zijn verergerd en haar situatie is verslechterd. Zij stelt dat geen onderzoek is gedaan naar de bijwerkingen van de medicijnen die zij gebruikt. Ook haar vermoeidheidsklachten zijn niet beoordeeld. Eiseres verwijst daarbij naar tussenuitspraken van de Centrale Raad van Beroep (de Raad) van 17 juli 2025, waarin [deskundige] als deskundige is aangesteld. Door deze [deskundige] zijn vragenlijsten ontwikkeld om inzicht te geven in vermoeidheidklachten. Eiseres heeft daarom ook een door haar ingevulde Verkorte VermoeidheidsVragenlijst overgelegd. Eiseres is door haar vermoeidheidsklachten niet in staat om vier uur per dag en 20 uur per week te werken. Eiseres voert verder aan dat haar oogklachten van invloed kunnen zijn op de geduide functies, daar waar het nauwkeurig werken en lezen van gegevens van essentieel belang is. Eiseres verzoekt de rechtbank om een onafhankelijk deskundige te benoemen. Tot slot verzoekt zij om een schadevergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn.

5. De wet- en regelgeving die van belang is voor deze zaak staat in de bijlage bij deze uitspraak.

De rechtbank beoordeelt of het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van eiseres per datum in geding terecht heeft vastgesteld op minder dan 35%. Daartoe dient de rechtbank aan de hand van de aangevoerde beroepsgronden te toetsen of het UWV de medische beperkingen correct heeft vastgesteld en of eiseres, rekening houdend met haar beperkingen, in staat is om de maatgevende arbeid uit te voeren of met gangbare arbeid ten minste 65% van het maatmaninkomen per uur te verdienen.

Naar het oordeel van de rechtbank is wat eiseres in beroep aanvoert geen reden om het medisch oordeel dat aan het bestreden besluit ten grondslag ligt voor onjuist te houden. De rechtbank stelt hierbij voorop dat het in de systematiek van de Wet WIA niet gaat om de medische klachten of ervaren beperkingen, maar om objectief vastgestelde beperkingen bij het verrichten van (passende) arbeid. Het is de rechtbank niet gebleken dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep een onvolledig of onjuist beeld heeft gehad van de medische situatie van eiseres en dat per datum in geding meer beperkingen hadden moeten worden aangenomen.

De rechtbank volgt eiseres niet in haar stelling dat haar ziektebeelden in onvoldoende mate in onderlinge samenhang zijn beoordeeld. Uit de rapportages van de primaire verzekeringsarts en de verzekeringsarts bezwaar en beroep volgt dat alle klachten, beperkingen, diagnoses en ook (de bijwerkingen van) medicatie van eiseres zijn beschreven en kenbaar in de beoordeling zijn betrokken. Dit geldt ook voor de vermoeidheidsklachten van eiseres. In de rapportage van 16 mei 2025 heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep verder overwogen dat tijdens het psychisch onderzoek door de primaire arts geen afwijkingen zijn geobjectiveerd ten aanzien van het vasthouden van de aandacht en het verdelen van de aandacht. Een degelijke afwijking komt volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep over het algemeen alleen voor bij mensen met een ernstige stoornis zoals een psychose of ernstige schade in de hersenen. Bij eiseres is geen sprake van een dergelijke ernstige stoornis. In het geval van eiseres was sprake van een adequate deelname aan het beoordelingsgesprek en uit de anamnese van de primaire verzekeringsarts blijkt ook dat zij in staat is tot autorijden. De verzekeringsarts bezwaar en beroep ziet dan ook onvoldoende grond om op deze FML-items beperkingen aan te nemen. Eiseres heeft geen medische stukken ter onderbouwing van de gestelde oogklachten overgelegd. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft in de FML ook geen beperkingen betreffende de ogen opgenomen. Zoals eiseres zelf tijdens de zitting heeft erkend heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep niet het in het beroepschrift genoemde infuus kunnen meenemen in de beoordeling, omdat eiseres dit infuus pas kreeg na de datum in geding.

Het is verder niet gebleken dat een verdere beperking van de duurbelastbaarheid in het geval van eiseres noodzakelijk zou zijn. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft ten aanzien van de aangenomen urenbeperking overwogen dat, uitgaande van de verzekeringsgeneeskundige standaard "Duurbelastbaarheid in Arbeid", er geen medische indicatie is voor een verdergaande beperking van de duurbelastbaarheid bij passende arbeid en rekening houdend met de beperkingen van eiseres. Volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep is geen sprake van een stoornis in de energiehuishouding die hiertoe aanleiding geeft. Uit het dagverhaal van eiseres bij de primaire verzekeringsarts blijkt geen extra slaapbehoefte overdag. De fysiotherapie die eiseres twee keer per week volgt, geeft volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep ook geen aanleiding voor een verdergaande beperking van de duurbelastbaarheid dan eerder door de primaire verzekeringsarts is aangegeven, omdat al voldoende mogelijkheid bestaat om deze afspraken buiten werktijd te plannen. Ook vanuit preventief oogpunt wordt geen aanleiding gezien voor een verdere beperking. De klachten van eiseres, naar objectieve maatstaven gemeten door belasten in meer uren en rekening houdend met de gestelde beperkingen, zullen volgens de verzekeringsarts bezwaar en beroep namelijk niet verergeren in de zin dat door belasten schade ontstaat aan het bewegingsapparaat of de persoon. Een verwijzing naar de in bepaalde tussenuitspraken aangestelde deskundige maakt dit niet anders. De rechtbank constateert daarbij nog dat de door eiseres ingediende Verkorte VermoeidheidsVragenlijst ziet op subjectieve informatie van na de datum in geding, zodat die informatie ook niet tot een ander oordeel kan leiden. Bepalend zijn immers objectief medisch vast te stellen beperkingen voor arbeid.

Gelet op het voorgaande concludeert de rechtbank dat geen reden bestaat om te twijfelen aan de juistheid van de in de FML van 16 mei 2025 opgenomen beperkingen. Eiseres heeft ook geen stukken overgelegd die maken dat aan het oordeel van de verzekeringsarts bezwaar en beroep moet worden getwijfeld. Gelet hierop ziet de rechtbank dan ook geen aanleiding om een onafhankelijke medisch deskundige te benoemen. Ook de door eiseres tijdens de zitting genoemde uitspraak van de Raad van 13 december 2024 maakt dat oordeel niet anders, omdat die ziet op een niet met dit geval te vergelijken zaak.

Uit het voorgaande volgt dat het UWV de functionele mogelijkheden van eiseres correct heeft vastgesteld. De rechtbank ziet in wat eiseres heeft aangevoerd geen grond voor het oordeel dat de belasting van de voorgehouden functies de mogelijkheden van eiseres overschrijdt. Uit de FML van 16 mei 2025 volgt dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep geen aanleiding heeft gezien om beperkingen aan te nemen ten aanzien van de door eiseres genoemde oogklachten, zodat de genoemde klachten ook niet in de weg staan aan het geschikt achten van de geduide functies.

Vergelijking van het inkomen dat eiseres in de voorgehouden functies zou kunnen verdienen met het inkomen dat zij in haar eigen werk zou hebben verdiend als zij niet arbeidsongeschikt was geworden, geeft vervolgens een verlies aan verdienvermogen te zien van 23,58%. De mate van arbeidsongeschiktheid van eiseres is juist vastgesteld door het UWV.

Eiseres heeft een verzoek gedaan om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Volgens vaste rechtspraak moet de vraag of de redelijke termijn is overschreden worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval.De behandeling van zaken als deze, waarin van een bezwaar- en beroepsprocedure sprake is, mag maximaal twee jaar in beslag nemen. De hoofdregel is dat de bezwaarfase een half jaar in beslag mag nemen en de beroepsfase anderhalf jaar, terwijl doorgaans geen sprake is van een te lange behandelingsduur als deze in haar geheel niet meer dan twee jaar heeft geduurd. De te beoordelen periode begint met de datum waarop het bezwaarschrift is ingediend en loopt door tot de datum waarop de rechtbank (eind)uitspraak heeft gedaan. De omstandigheden van het geval kunnen maken dat een langere behandelduur gerechtvaardigd is. Als de redelijke termijn is overschreden, geldt voor de schadevergoeding als uitgangspunt een tarief van € 500,- per half jaar waarmee die termijn is overschreden, waarbij het totaal van de overschrijding naar boven wordt afgerond. De rechtbank moet beoordelen of er sprake is van een termijnoverschrijding en zo ja, of deze moet worden toegerekend aan de bezwaar- en/of aan de beroepsfase.

7.

Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt. Eiseres krijgt daarom het griffierecht niet terug.

Omdat eiseres terecht een verzoek tot immateriële schadevergoeding wegens de overschrijding van de redelijke termijn heeft gedaan, ziet de rechtbank aanleiding om het UWV te veroordelen in de kosten van in dat verband beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Dit komt neer op veroordeling van het UWV tot een bedrag van € 934,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het bijwonen van de zitting met een waarde per punt van € 934,- en wegingsfactor 0,5).

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Zoethout, rechter, in aanwezigheid van mr. L.A. van der Velden, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 11 november 2026.

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Op grond van artikel 4 van de Wet WIA is volledig en duurzaam arbeidsongeschikt degene die als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte, gebrek, zwangerschap of bevalling duurzaam slechts in staat is om met arbeid ten hoogste 20% te verdienen van het maatmaninkomen per uur.

Op grond van artikel 5 van de Wet WIA is gedeeltelijk arbeidsgeschikt degene die als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte, gebrek, zwangerschap of bevalling slechts in staat is met arbeid ten hoogste 65% te verdienen van het maatmaninkomen per uur, doch die niet volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is.

Op grond van artikel 6, derde lid, van de Wet WIA wordt onder de genoemde arbeid verstaan alle algemeen geaccepteerde arbeid waartoe de verzekerde met zijn krachten en bekwaamheden in staat is.

In het Schattingsbesluit arbeidsongeschiktheidswetten (Schattingsbesluit) zijn regels gesteld betreffende de vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid op grond van de Wet WIA.