Deze uitspraak gaat over het besluit van het college om aan eiseres op grond van de Wmo 2015 een…

Zittingsplaats Almelo

Bestuursrecht

zaaknummer: ZWO 26/1703

en

het college van burgemeester en wethouders van Hellendoorn, (hierna: het college),

gemachtigden: [gemachtigde 1] en [gemachtigde 2].

1. Deze uitspraak gaat over het besluit van het college om aan [eiseres] op grond van de Wmo 2015 een vervoersvoorziening toe te kennen in de vorm van individueel taxivervoer en niet in de vorm van een gesloten buitenwagen (Canta), zoals door [eiseres] was aangevraagd. [eiseres] is het hier niet mee eens en zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank deze zaak.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het besluit van het college onzorgvuldig tot stand is gekomen en onvoldoende is gemotiveerd. [eiseres] krijgt dus gelijk en het beroep is gegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Onder 2 staat het procesverloop in deze zaak. Onder 3 wordt besproken hoe het bestreden besluit tot stand is gekomen. Onder 4 en 5 staan de standpunten van het college en [eiseres]. De beoordeling door de rechtbank volgt vanaf 6. Aan het eind staan de beslissing van de rechtbank en de gevolgen daarvan.

2. [eiseres] heeft het college verzocht om aan haar een maatwerkvoorziening op grond van de Wmo 2015 toe te kennen, bestaande uit een vervoersvoorziening in de vorm van een gesloten buitenwagen. Het college heeft deze aanvraag met het besluit van 23 oktober 2025 afgewezen.

In het bestreden besluit van 13 mei 2026 heeft het college het bezwaar van [eiseres] gegrond verklaard, in zoverre dat het aan [eiseres] een vervoersvoorziening in de vorm van individueel taxivervoer heeft toegekend. Het college is gebleven bij de weigering om aan [eiseres] een vervoersvoorziening in de vorm van een gesloten buitenwagen te verstrekken.

[eiseres] heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Het college heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: [eiseres], haar gemachtigde en de gemachtigden van het college.

3. [eiseres] is 58 jaar oud en woont samen met haar zeventienjarige dochter. [eiseres] is bekend met verschillende lichamelijke en psychische aandoeningen als gevolg waarvan zij beperkingen ervaart. Aan [eiseres] is op grond van de Wmo 2015 eerder een scootmobiel verstrekt. De scootmobiel is volgens [eiseres] echter geen passende vorm van vervoer (meer) voor haar bij lagere temperaturen, wind of regen, wanneer zij afstanden groter dan 15 kilometer moet afleggen of wanneer zij veel bagage moet meenemen. Dit zorgt ervoor dat zij meer en meer in een isolement raakt, aldus [eiseres]. [eiseres] geeft verder aan dat zij met alleen een scootmobiel niet in staat is haar dochter de ondersteuning te bieden die nodig is. [eiseres] wil daarom graag in aanmerking worden gebracht voor een tweepersoons (tweedehands) gesloten buitenwagen van het merk Canta. Volgens [eiseres] is dit een passende en veilige vorm van vervoer voor haarzelf en voor haar dochter.

Met deze hulpvraag heeft [eiseres] zich op 20 maart 2025 gemeld bij het college.

Naar aanleiding van deze melding heeft het college onderzoek gedaan naar de ondersteuningsbehoefte van [eiseres]. In dit verband is een huisbezoek afgelegd. Ook heeft het college medisch advies gevraagd bij Ausems en Kerkvliet. Dat advies is op 20 augustus 2025 afgegeven. Mede op basis van dit advies heeft het college op 28 augustus 2025 een ondersteuningsplan opgesteld.

Het college heeft [eiseres] het ondersteuningsplan toegestuurd. Bij brieven van 28 augustus 2025 en 9 oktober 2025 heeft [eiseres] op dit ondersteuningsplan gereageerd. Het college heeft deze brieven aangemerkt als een Wmo-aanvraag voor een gesloten buitenwagen en als een prematuur bezwaarschrift.

Het college heeft de Wmo-aanvraag van [eiseres] in het besluit van 23 oktober 2025 afgewezen. Volgens het college komt [eiseres] niet in aanmerking voor de door haar gevraagde vervoersvoorziening, omdat uit het advies van Ausems en Kerkvliet volgt dat er geen medische redenen zijn om aan te nemen dat [eiseres] geen gebruik kan maken van een scootmobiel. Zij kan zich voldoende beschermen tegen weersinvloeden, aldus het college. Voor afstanden groter dan 15 kilometer kan zij gebruik maken van algemene, voorliggende voorzieningen, zoals de regiotaxi. Een gesloten buitenwagen is daarom niet noodzakelijk.

Het college heeft vervolgens het premature bezwaarschrift van [eiseres] tegen het besluit van 23 oktober 2025 in behandeling genomen. In de bezwaarprocedure tegen dit besluit heeft de Commissie bezwaarschriften sociaal domein (de commissie) een advies, gedateerd 20 februari 2026, uitgebracht. De commissie concludeert dat het college zich niet heeft mogen baseren op het medische advies van Ausems en Kerkvliet van 20 augustus 2025. De commissie adviseert het college om het besluit van 23 oktober 2025 niet in stand te laten en nader onderzoek te doen.

Op 20 april 2026 heeft Ausems en Kerkvliet een aanvullend medisch advies uitgebracht. Dit heeft geleid tot een aanvullend onderzoeksrapport van het college, gedateerd 13 mei 2026, en het bestreden besluit van diezelfde datum.

4. Het college heeft, samengevat weergegeven, het volgende aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd. [eiseres] krijgt – in aanvulling op de reeds aan haar verstrekte scootmobiel – individueel taxivervoer in de vorm van een persoonsgebonden budget (pgb). Zij mag het pgb alleen gebruiken voor ritten voor het onderhouden van sociale contacten binnen een afstand van ongeveer 15 tot 20 kilometer en voor ritten naar medische afspraken, mits deze kosten niet worden vergoed door de zorgverzekering. Het college ziet geen aanleiding om aan [eiseres] een vervoersvoorziening in de vorm van een gesloten buitenwagen toe te kennen. Voor korte afstanden kan [eiseres] volgens het college gebruik maken van de reeds aan haar verstrekte scootmobiel. Zij kan haar kleding aanpassen aan de weersomstandigheden. Voor langere en noodzakelijke ritten kan zij gebruik maken van individueel taxivervoer. Deze combinatie van voorzieningen is in de situatie van [eiseres] passend en toereikend, aldus het college onder verwijzing naar de adviezen van Ausems en Kerkvliet. Het college heeft verder overwogen dat het de wens van [eiseres] om zich samen met haar dochter te kunnen verplaatsen, alsook de wens om haar dochter te kunnen wegbrengen naar verjaardagsfeesten en andere sociale activiteiten, niet schaart onder de te compenseren vervoersbehoefte van [eiseres]. Tot slot heeft het college overwogen dat een gesloten buitenwagen een duurdere voorziening is dan individueel taxivervoer. Volgens de Wmo 2015 verstrekt het college de goedkoopste passende voorziening.

5. [eiseres] stelt dat het college haar ten onrechte niet in aanmerking heeft gebracht voor een gesloten buitenwagen. Het college heeft volgens haar onvoldoende gemotiveerd waarom individueel taxivervoer een passende vervoersvoorziening voor haar zou zijn. [eiseres] voert aan dat individueel taxivervoer niet passend voor haar is. Zij kan, vanwege onder meer haar PTSS, agorafobie en prikkelgevoeligheid, niet goed omgaan met onvoorspelbare situaties en bij individueel taxivervoer heeft zij geen invloed op de vervoerssituatie en is zij afhankelijk van een onbekende chauffeur. [eiseres] voert verder aan dat zij met de combinatie van een scootmobiel en individueel taxivervoer haar dochter – die zelf ook kampt met psychische problemen – niet de ondersteuning/begeleiding kan bieden die zij nodig heeft. Tot slot betoogt [eiseres] dat het college ten onrechte niet heeft onderzocht of een (tweedehands) gesloten buitenwagen of een pgb daarvoor daadwerkelijk duurder is dan de toegekende voorziening voor individueel taxivervoer, zodat evenmin is komen vast te staan dat is gekozen voor de goedkoopst passende voorziening als bedoeld in artikel 2.3.5 van de Wmo 2015.

6. De rechtbank beoordeelt of het college de aanvraag van [eiseres] om een maatwerkvoorziening in de vorm van (een vergoeding voor de aanschaf van) een gesloten buitenwagen terecht heeft afgewezen.

Tussen partijen is niet in geschil dat [eiseres] beperkingen ervaart in haar zelfredzaamheid en participatie. Het geschil tussen partijen spitst zich toe op de vraag of [eiseres] gebruik kan maken van individueel taxivervoer en of de toekenning daarvan (in combinatie met de scootmobiel die eerder aan [eiseres] is verstrekt) een passende bijdrage levert aan de zelfredzaamheid en participatie van [eiseres].

Het college heeft het bestreden besluit gebaseerd op de medische adviezen van Ausems en Kerkvliet van 20 augustus 2025 en 20 april 2026. Op grond van vaste rechtspraak van de CRvB mag een bestuursorgaan pas op een advies van een deskundige afgaan, nadat is nagegaan of dit advies op een zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering daarin begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten. Dit is de vergewisplicht. Een advies moet voldoende aanknopingspunten bieden om invulling te geven aan deze vergewisplicht. Dit betekent dat op zijn minst duidelijk moet zijn op grond van welke vormen van onderzoek en op basis van welke gegevens de adviseur tot zijn bevindingen is gekomen.

De medische adviezen van Ausems en Kerkvliet van 20 augustus 2025 en 20 april 2026 voldoen naar het oordeel van de rechtbank niet aan voornoemde voorwaarden. Deze adviezen zijn naar het oordeel van de rechtbank namelijk zo geformuleerd dat daaruit niet valt op te maken op welke medische informatie de adviseur zich heeft gebaseerd, welke aandoeningen door de medisch adviseur bij het onderzoek zijn betrokken en op basis waarvan de medisch adviseur tot de conclusie is gekomen dat [eiseres] vanuit medisch oogpunt gebruik kan maken van individueel taxivervoer.

Uit het advies van 20 augustus 2025 volgt dat het onderzoek van de medisch adviseur – naast bestudering van het door [eiseres] ingevulde aanvraagformulier en spreekuurcontact – heeft bestaan uit kennisname van door [eiseres] meegebrachte informatie over haar actuele gezondheidsproblemen en medicijngebruik. Uit het advies volgt echter niet wat voor informatie dit betrof en welke bevindingen dit heeft opgeleverd. Ook in het aanvullende advies van 20 april 2026 wordt dit niet duidelijk gemaakt. Dit klemt te meer nu niet in geschil is dat [eiseres] bekend is met een complex aan lichamelijke en psychische aandoeningen met gevolgen voor haar zelfredzaamheid en participatie, de arts heeft afgezien van het zelf opvragen van informatie bij de behandelend sector en uit de adviezen niet duidelijk wordt of alle aandoeningen van [eiseres] (in volle omvang) zijn betrokken. In het advies van 20 augustus 2025 wordt volstaan met een algemene omschrijving van aandoeningen. Genoemd wordt dat sprake is van een bindweefselaandoening, een psychische aandoening en enkele aandoeningen die volgens de adviseur geen invloed hebben op het vervoerprobleem. In het advies van 20 april 2026 wordt vervolgens gesproken over multipele psychische aandoeningen. Een (voldoende) concrete beschrijving van deze aandoeningen, de ernst daarvan en de beperkingen waartoe deze aandoeningen (al dan niet) leiden, ontbreekt, zodat het college naar het oordeel van de rechtbank niet heeft kunnen nagaan of de arts een volledig beeld heeft gehad van de medische situatie van [eiseres]. Als gevolg van het ontbreken van voldoende concrete informatie over medische situatie van [eiseres], is ook niet inzichtelijk en controleerbaar hoe de medisch adviseur tot de conclusie komt dat [eiseres] vanuit medisch oogpunt gebruik kan maken van individueel taxivervoer. Evenmin wordt in de adviezen uitgelegd waarom bij het gebruik van de scootmobiel op korte afstanden in de situatie van [eiseres], gelet op haar fysieke aandoeningen, het aanpassen van haar kleding aan de weersomstandigheden zou volstaan.

Uit wat hiervoor is overwogen vloeit voort dat de adviezen van 20 augustus 2025 en 20 april 2026 dermate summier waren dat zij het college onvoldoende aanknopingspunten boden om invulling te geven aan de vergewisplicht. Het had dan ook op de weg van het college gelegen om een nadere toelichting op de adviezen te vragen. De omstandigheid dat het in deze procedure gaat om vertrouwelijke medische gegevens, zoals het college heeft aangevoerd, ontslaat het college niet van zijn vergewisplicht. Het college mag niet zonder meer afgaan op de conclusies die door de medisch adviseur zijn getrokken en moet óók dan zelf toetsen of de adviezen inzichtelijk en te volgen zijn. Nu het college dit heeft nagelaten en de adviezen zonder meer aan de besluitvorming ten grondslag heeft gelegd, heeft het college gehandeld in strijd met de op hem rustende vergewisplicht. Het college had het bestreden besluit niet mogen baseren op deze medische adviezen.

Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat het college het bestreden besluit in strijd met artikel 3:2 van de Awb niet zorgvuldig heeft voorbereid en in strijd met artikel 7:12, eerste lid, van de Awb ondeugdelijk heeft gemotiveerd.

7. Het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De overige beroepsgronden worden onbesproken gelaten. De rechtbank ziet geen mogelijkheden om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten of zelf een beslissing te nemen over de vraag of [eiseres] in aanmerking komt voor de gevraagde voorziening, omdat de rechtbank niet over alle benodigde informatie beschikt. Het college zal een advies moeten inwinnen dat voldoende gegevens bevat om het college in staat te stellen te voldoen aan de vergewisplicht. Op basis van de resultaten van dit advies dient het college een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen. De rechtbank geeft het college daar twaalf weken de tijd voor.

Omdat het beroep gegrond is, moet het college het griffierecht aan [eiseres] vergoeden en krijgt zij ook een vergoeding van haar proceskosten. Het college moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,-, omdat de gemachtigde van [eiseres] een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. N.P. Heisterkamp, rechter, in aanwezigheid van

A. van den Ham, griffier. Uitgesproken in het openbaar op

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.