Socialezekerheidsrecht

Intrekking ZW. Het onderzoek door de verzekeringartsen is zorgvuldig geweest. Geen reden om aan het medisch…

Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over socialezekerheidsrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
29 oktober 2026
Datum publicatie
28 oktober 2026
Zaaknummer
SGR 25/3178
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:31646
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Intrekking ZW. Het onderzoek door de verzekeringartsen is zorgvuldig geweest. Geen reden om aan het medisch oordeel van de verzekeringsartsen te twijfelen. Beroep wel gegrond, omdat in de beslissing op bezwaar een onjuiste hersteldatum staat vermeld. Dit gebrek wordt gepasseerd met artikel 6:22 Awb omdat de verzekeringsartsen de juiste beoordelingsdatum voor ogen hebben gehad.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: SGR 25/3178


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 29 oktober 2026 in de zaak tussen


[eiseres] , uit [woonplaats] , eiseres

(gemachtigde: mr. I. Amghar),

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen, verweerder

(gemachtigde: C. Schravesande en mr. B. Krops).

Inleiding

Bij besluit van 8 november 2024 (het primaire besluit) heeft verweerder geweigerd aan eiseres per 31 mei 2024 een uitkering op grond van de Ziektewet (ZW) toe te kennen.

Bij besluit van 28 maart 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder het door eiseres tegen het primaire besluit gemaakte bezwaar ongegrond verklaard.

Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Verweerder heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres en de gemachtigden van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

1.1.

Bij besluit van 11 augustus 2022 heeft verweerder de aan eiseres toegekende ZW-uitkering na een eerstejaars herbeoordeling per 12 september 2022 beëindigd, op de grond dat eiseres geschikt was te achten voor drie functies, te weten de functies 1) productiemedewerker industrie, 2) procesoperator voedingsmiddelenindustrie en 3) lader, losser (verder: de geduide functies), waarmee zij een loon kon verdienen dat afgezet tegen haar maatmanloon een verlies aan verdiencapaciteit opleverde van minder dan 35%.

1.2.

Eiseres heeft zich op 19 december 2023 vanuit de Werkloosheidswet opnieuw ziekgemeld. Bij besluit van 7 februari 2024 heeft verweerder geweigerd aan eiseres per 19 december 2023 een ZW-uitkering toe te kennen. Eiseres werd geschikt geacht de geduide functies te verrichten. Het door eiseres tegen het besluit van 7 februari 2024 gemaakte bezwaar heeft verweerder ongegrond verklaard.

1.3.

Op 31 mei 2024 heeft eiseres zich opnieuw ziekgemeld. Bij besluit van 12 juli 2024 heeft verweerder geweigerd per 31 mei 2024 een ZW-uitkering toe te kennen. Eiseres werd per die datum wederom geschikt bevonden om de geduide functies te verrichten.

2.1

Op 13 september 2024 heeft eiseres zich weer ziekgemeld. In verband met deze ziekmelding is eiseres door de verzekeringsarts gezien op diens spreekuur van 7 oktober 2024. In zijn rapport van 9 oktober 2024 heeft de verzekeringsarts vermeld dat eiseres stelt dat er een toename is van klachten van fibromyalgie, zich onder andere uitend in toenemende pijn ter hoogte van handen, nek, buik, rug, knieën en vermoeidheid evenals prikkelbare darmklachten. Dit ondanks psychosomatische fysiotherapie en gesprekken bij de praktijkondersteuner van de huisarts. Naar de mening van de verzekeringsarts kan echter, rekening houdend met de huidige klachten van eiseres en haar belastbaarheid, een verergering van de medische situatie van eiseres alsmede de hieruit voortvloeiende beperkingen niet worden geobjectiveerd. De geduide functies geven dan ook niet te veel overschrijdingen ten aanzien van eiseres’ belastbaarheid. Wel is er een verandering wat betreft therapie. Eiseres start binnenkort met therapie vanuit Fibrocentrum. Er dient daarom eerst nog informatie ingewonnen te worden bij dit centrum, aldus de verzekeringsarts.

2.2.

Nadat de informatie van het Fibrocentrum was ontvangen, heeft de verzekeringsarts aanvullend gerapporteerd op 7 november 2024. In dat rapport heeft deze arts vermeld dat de psycholoog van dit centrum heeft aangegeven dat sprake is van een somatisch-symptoomstoornis waarvoor behandeling wordt gegeven vanuit een protocol cognitieve gedragstherapie. Volgens de verzekeringsarts blijkt uit die informatie niet dat de behandeling zodanig intensief is dat eiseres daardoor de geduide functies niet aan zou kunnen. De verzekeringsarts heeft daarom geconcludeerd dat eiseres per de datum van de ziekmelding geschikt is voor de geduide functies.

2.3.

Bij besluit I van 8 november 2024 heeft verweerder naar aanleiding van de ziekmelding per 13 september 2024 aan eiseres per 16 september 2024 een ZW-uitkering toegekend.

2.4.

Bij besluit II van 8 november 2024 heeft verweerder onder verwijzing naar het rapport van 7 november 2024 van de verzekeringsarts geweigerd aan eiseres per 31 mei 2024 een ZW-uitkering toe te kennen.

2.5.

Bij besluit van 12 november 2024 heeft verweerder de ZW-uitkering van eiseres per 1 oktober 2024 beëindigd, op de grond dat eiseres per 13 september 2024 volgens de verzekeringsarts niet meer arbeidsongeschikt is te achten in de zin van de ZW.

3. Eiseres heeft op 19 november 2024 bezwaar gemaakt tegen het besluit II van 8 november 2024 en daarbij aangegeven dat zij zich niet kan verenigen met de hersteldatum van 31 mei 2024. Ook om medische redenen kan eiseres zich niet met deze hersteldatum verenigen. Eiseres heeft daarbij medische informatie overgelegd.

4. Naar aanleiding van het bezwaarschrift heeft de verzekeringsarts bezwaar en beroep (b&b) onderzoek verricht. Zij heeft daarbij dossierstudie verricht, waarbij zij kennis heeft genomen van de in bezwaar overgelegde informatie van de behandelend artsen. In haar rapport van 17 maart 2025 heeft de verzekeringsarts b&b vermeld dat uit de informatie van de behandelaren blijkt dat er sprake is van chronische pijnklachten met centrale sensitisatie. Dit vormt volgens haar geen grond voor aanvullende beperkingen ten opzichte van de situatie bij de eerstejaars herbeoordeling. Centrale sensitisatie is een neurologisch proces waarbij in het zenuwstelsel een verhoogde gevoeligheid voor pijnprikkels ontstaat maar berust niet op een actief ontstekingsproces of schade aan gewrichten. Milde degeneratieve veranderingen van de handen die bij beeldvormend onderzoek blijken, zijn volgens haar evenmin grond om anders te oordelen. Er is geen sprake van een verstoorde handfunctie. Alle handgrepen zijn ongestoord, er zijn geen afwijkingen voor atrofie van de handspieren, er is geen roodheid en er zijn geen standsafwijkingen van de handen. Een verergering van de medische situatie kan dan ook niet worden geobjectiveerd. Restklachten van de ogen na een gescheurd netvlies zien op de datum na de datum hier in geding en kunnen dus niet worden meegewogen. Tot slot leidt het gebruik van Amitriptyline door een mogelijke bijwerking van sufheid niet tot een overschrijding van de belastbaarheid. Dit middel kan eventueel door een ander middel vervangen worden en geeft dan ook geen grond om een beperking ten aanzien van verhoogd persoonlijk risico aan te nemen. De verzekeringsarts b&b heeft geconcludeerd dat er geen medische argumenten zijn om van het oordeel van de primaire verzekeringsarts af te wijken.

5. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard. Verweerder heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat eiseres per 31 mei 2024 geschikt is voor haar eigen arbeid.

6.1.

Eiseres voert aan dat de vastgestelde hersteldatum van 31 mei 2024 in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel en vertrouwensbeginsel. Aan haar is per 13 september 2024 onvoorwaardelijk een ZW-uitkering toegekend. Dit betrof geen voorschotbesluit. Een herstelverklaring kan dan ook uitsluitend per toekomstige datum worden geëffectueerd en niet met terugwerkende kracht. Volgens eiseres dient aan haar, los van de vraag of zij al dan niet terecht hersteld is verklaard, een ZW-uitkering te worden uitbetaald tot en met 9 november 2024, zijnde de dag na het bestreden besluit.

6.2.

Verweerder stelt dat in het primaire besluit een verkeerde datum wordt vermeld waarop eiseres arbeidsgeschikt wordt geacht. De juiste datum is 13 september 2024. Uit het rapport van de verzekeringsarts blijkt volgens verweerder ook dat het gaat om de beoordeling van de geschiktheid per 13 september 2024. Bovendien is met het besluit van 12 november 2024 wel de juiste datum van 13 september 2024 genoemd. Het bestreden besluit moet volgens verweerder zo gelezen worden dat eiseres arbeidsgeschikt wordt geacht per 13 september 2024 en niet per 31 mei 2024.

6.3.

De rechtbank is van oordeel dat uit de hiervoor beschreven gang van zaken volgt dat verweerder met het besluit van 12 november 2024 het besluit II van 8 november 2024 heeft bedoeld te vervangen. Daarmee dient het bestreden besluit aldus te worden gelezen dat daarin het bezwaar gericht tegen het besluit van 12 november 2024 ongegrond wordt verklaard. Dit betekent dat in deze zaak ter beoordeling ligt het standpunt van verweerder dat eiseres per 13 september 2024 arbeidsgeschikt wordt geacht voor de geduide functies en dat de effectuering hiervan, namelijk de intrekking van de ZW-uitkering, per 1 oktober 2024 plaatsvindt.

7.1.

Eiseres voert voorts aan dat het medisch onderzoek onzorgvuldig tot stand is gekomen, nu zowel in de primaire als in de bezwaarfase geen lichamelijk onderzoek heeft plaatsgevonden.

7.2.

De rechtbank overweegt dat de Centrale Raad van Beroep (CRvB) in zijn uitspraak van 18 januari 2023 heeft geoordeeld dat de beoordeling van de vraag welke onderzoeksactiviteiten moeten worden verricht (onder meer) afhankelijk is van de medische situatie van betrokkene, de gronden in bezwaar en de vraag of in de primaire fase sprake is van een gebrek dat moet worden hersteld. Hieruit vloeit voort, aldus de CRvB, dat bij betwisting van de medische grondslag in bezwaar het niet (altijd) vereist is dat een verzekeringsarts bezwaar en beroep betrokkene onderzoekt op een spreekuur. Afhankelijk van wat in bezwaar in de concrete situatie speelt, kan de verzekeringsarts bezwaar en beroep er ook voor kiezen gebruik te maken van een of meer andere onderzoeksmogelijkheden, zoals dossieronderzoek, het vragen van een expertise, het opvragen van medische informatie en het bijwonen van de hoorzitting, en die keuze waar nodig toelichten.

7.3.

De rechtbank is van oordeel dat het medisch onderzoek van de verzekeringsarts zorgvuldig is geweest. De verzekeringsarts [verzekeringsarts] heeft eiseres in het kader van de ziekmelding per 31 mei 2024 op 8 juli 2024 gezien en medisch onderzocht. Na de nieuwe ziekmelding van 13 september 2024 heeft deze verzekeringsarts eiseres op 7 oktober 2024 gezien op zijn spreekuur, maar heeft hij haar niet lichamelijk onderzocht omdat er volgens hem ten opzichte van het vorige onderzoek geen verandering is opgetreden in klachten en belemmeringen, zodat een hernieuwd onderzoek geen toegevoegde waarde heeft. Wel heeft hij informatie ingewonnen bij het Fibrocentrum. Nu dezelfde verzekeringsarts eiseres zo’n drie maanden eerder had onderzocht en er blijkens de door eiseres ingevulde medische vragenlijst sprake was van dezelfde (soort) klachten, had de verzekeringsarts op 7 oktober 2024 een voldoende actueel beeld van de klachten van eiseres om haar belastbaarheid in te schatten en mocht hij afzien van een nieuw medisch onderzoek.

Ook het onderzoek van de verzekeringsarts b&b is zorgvuldig geweest. Deze arts had bij haar onderzoek de beschikking over door eiseres in bezwaar overlegde informatie van haar psychosomatische fysiotherapeut, radioloog en reumatoloog en heeft deze informatie bij haar oordeel betrokken. Gelet op de inhoud van de medische informatie en hetgeen in het bezwaarschrift was aangevoerd, heeft de verzekeringsarts b&b kunnen afzien om eiseres zelf te onderzoeken.

8.1.

Verder stelt eiseres dat zij aan de hand van de medische informatie in voldoende mate aannemelijk heeft gemaakt dat haar klachten zijn toegenomen. Cervicale spondylartrose is een progressief degeneratief proces dat niet plotseling ontstaat. Het is aannemelijk dat deze pathologie reeds aanwezig was op de datum in geding, te meer nu eiseres reeds sinds 4-5 jaar nekpijnklachten rapporteert. Naast een toename van de reeds bestaande klachten, zijn er nieuwe klachten ontstaan. Zij heeft een gescheurd netvlies gehad en heeft hiervoor behandeling ondergaan. Per de datum in geding had zij nog altijd last van wazig zien en vlekken zien. Deze klachten belemmeren haar in het uitvoeren van de voorgehouden functies, waarin veel wordt gevraagd van het zicht. Zo moeten in de functie productiemedewerker industrie gedurende de gehele dag zeer kleine details worden waargenomen en is een zeer goede oog-handcoördinatie vereist. Daarnaast gebruikt zij de medicatie Amitriptyline 10 mg die sufheid kan veroorzaken en daarmee haar reactievermogen beïnvloed, zodat werk waarin persoonlijk risico voorkomt, zoals beroepsmatig vervoer en het werken met machines, dient te worden vermeden. In enkele functies is ook sprake van persoonlijk risico, zodat deze functies niet passend zijn. Verder is ook haar mentale gesteldheid verslechterd.

Eiseres stelt dat zij fors beperkt is in zowel haar dagelijkse functioneren als in arbeid. Met name haar ernstige vermoeidheidsklachten en slaapproblematiek zorgen ervoor dat zij nauwelijks tot activiteiten in staat is. Gelet op haar mentale, fysieke en vermoeidheidsklachten acht eiseres zich niet in staat om het aantal uren te werken dat is vereist in de geduide functies.

Eiseres heeft ter onderbouwing van haar beroep medische informatie overgelegd van de psychosomatische fysiotherapeut en reumatoloog en radioloog.

8.2.

De verzekeringsarts b&b heeft in haar aanvullend rapport van 19 augustus 2026 gereageerd op de beroepsgronden. Daarin heeft zij vermeld dat ten aanzien van de nekklachten uit de informatie van de radioloog blijkt dat de spieren in de nek drukpijnlijk en verkrampt zijn en dat uit beeldvormend onderzoek blijkt dat er sprake is van enige artrose aan de nek. Verkrampte spieren in de nek met drukpijn met reactief een verminderde beweeglijkheid van de nek berust volgens de verzekeringsarts b&b niet op neurologische uitvalsverschijnselen en duidt niet op ernstige klachten. Verder is het aannemelijk dat de artrose van de nekwervelkolom al jaren aanwezig is, aangezien eiseres al jaren nekpijn heeft. De geduide functies zijn fysiek niet eenzijdig zwaar belastend en frequent grote bewegingsuitslagen met het hoofd maken geen onderdeel uit van de arbeidsbelasting.

Wat betreft het gebruikt van de medicatie Amitriptyline 10 mg heeft de verzekeringsarts b&b opgemerkt dat een dosering van 10 mg voor de nacht een begindosering is en daardoor laag is. Bij deze dosering worden geen ernstige bijwerkingen en geen hinderlijke effecten op het functioneren overdag verwacht. In de functies is geen sprake van een verhoogd persoonlijk risico door werken op hoogte of het besturen van gevaarlijke machines. Er is dan ook geen grond dat eiseres vanwege de medicatie arbeidsongeschikt moet worden geacht.

Ten aanzien van de handklachten stelt de verzekeringsarts b&b dat deze bij eigen onderzoek op 21 mei 2024 geen afwijkingen toonden en dat dit onderbouwt dat de handklachten geen specifieke uitingen zijn maar op fibromyalgie berusten. Dit wordt bevestigd door de informatie van het Fibrocentrum. Een verslechtering van de handklachten per 13 september 2024 kan daarmee niet geobjectiveerd worden.

De scheur in het netvlies werd een paar maanden voor 13 september 2024 gelaserd en is adequaat behandeld. Dat zij nog wel vlekken ziet komt veel voor en berust op “vliegjes”. Dat is onschuldig en hangt samen met veroudering van de oog. In de functie van productiemedewerker industrie is het zien van kleine details, het zien van diepte en van afstand vereist. Nu er echter geen aanwijzingen zijn voor een blijvende oogaandoening is er geen grond om deze functie ongeschikt te achten. In de geduide functies procesoperator voedingsmiddelen en lader, losser zijn er geen eisen ten aanzien van het zien.

8.3

De rechtbank is van oordeel dat er geen reden is om aan de juistheid van het medisch oordeel van de verzekeringsartsen te twijfelen. Er is rekening gehouden met alle lichamelijke en psychische klachten van eiseres en hiervoor zijn, voor zover de klachten konden worden geobjectiveerd, ook beperkingen aangenomen in de FML. Er zijn geen diagnoses of klachten gemist. De verzekeringsarts b&b heeft voorts met het aanvullende rapport van 19 augustus 2026 overtuigend gemotiveerd dat, mede gelet op de beschikbare medische informatie, waaronder de door eiseres ingebrachte informatie van de radioloog, voor verdergaande beperkingen geen grond is. Dit betekent dat de medische beoordeling stand houdt. De rechtbank ziet daarom geen aanleiding om een deskundige te benoemen, zoals door eiseres is verzocht.

8.4.

Met de door de verzekeringsartsen vastgestelde belastbaarheid moet eiseres per 13 september 2024 in staat worden geacht de geduide functies te verrichten. Verweerder heeft terecht de ZW-uitkering van eiseres per 1 oktober 2024 ingetrokken.

9. Nu in het bestreden besluit een onjuiste datum staat vermeld waarop eiseres arbeidsgeschikt wordt geacht, namelijk 31 mei 2024 in plaats van 13 september 2024, is sprake van een motiveringsgebrek. Deze schending van artikel 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) wordt met toepassing van artikel 6:22 van de Awb gepasseerd, omdat aannemelijk is dat eiseres door deze schending niet is benadeeld. De verzekeringsartsen hebben immers de juiste beoordelingsdatum, 13 september 2024, voor ogen gehad bij hun beoordeling.

10. Het beroep is ongegrond.

11. De toepassing van artikel 6:22 van de Awb vormt aanleiding om verweerder te veroordelen in de proceskosten die eiseres in beroep heeft gemaakt. Partijen zijn het over eens dat zowel de in bezwaar als de in beroep gemaakte proceskosten voor vergoeding in aanmerking komen. De vergoeding is met toepassing van het Besluit proceskosten bestuursrecht als volgt berekend. Voor de rechtsbijstand door een gemachtigde krijgt eiseres een vast bedrag per proceshandeling. In bezwaar heeft elke proceshandeling een waarde van € 666,-. In beroep heeft elke proceshandeling een waarde van € 934,-. De gemachtigde heeft een bezwaarschrift ingediend, de hoorzitting bijgewoond, een beroepschrift ingediend en heeft aan de zitting van de rechtbank deelgenomen. De vergoeding bedraagt dan in totaal

€ 3.200,-.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- bepaalt dat verweerder het griffierecht van € 53,- aan eiseres moet vergoeden;

- veroordeelt verweerder tot betaling van € 3.200,- aan proceskosten aan eiseres.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.M. Meessen, rechter, in aanwezigheid van W.M. Colpa, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 29 oktober 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden.

Digitaal hoger beroep instellen kan via “Formulieren en inloggen” op www.rechtspraak.nl. Hoger beroep instellen kan eventueel ook nog steeds door verzending van een brief aan de Centrale Raad van Beroep, Postbus 16002, 3500 DA Utrecht.

Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Centrale Raad van Beroep vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

ECLI:NL:CRVB:2023:99