Vreemdelingenrecht
intrekking verblijfsvergunning artikel 8 EVRM - eerste besluit op bezwaar vervangen vanwege onvolledige…
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:30892 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-30892
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 21 oktober 2026
- Zaaknummer
- NL25.55095, NL25.60496 en NL25.60497.
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:30892
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
intrekking verblijfsvergunning artikel 8 EVRM - eerste besluit op bezwaar vervangen vanwege onvolledige voorbereiding - alleen pro forma beroep is onvoldoende voor een proceskostenveroordeling - vervangende besluit op bezwaar is onzorgvuldig bekendgemaakt - artikel 3:40 jo. 3:41 jo. 6:8 Awb - na uitschrijven op het BRP-adres van de ex-partner en kennelijke vermelding ‘adres onbekend’ kon verweerder niet aan eiser bekendmaken door toezending aan de ex-partner - beroep gegrond en opnieuw beslissen.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummers: NL25.55095 (beroep I), NL25.60496 (beroep II) en NL25.60497 (voorlopige voorziening bij beroep II).
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiser] , eiser en verzoeker, hierna: eiser
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. M.K. Bhadai),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. S. Beyik).
Inleiding
1. In deze uitspraak oordeelt de rechtbank over de beroepen van eiser tegen het niet-ontvankelijk verklaren van zijn bezwaar. Ook wordt uitspraak gedaan op het verzoek om een voorlopige voorziening dat eiser heeft ingediend.
Bij besluit van 19 juni 2025 heeft verweerder de verblijfsvergunning regulier van eiser onder de beperking ‘verblijf bij familie- of gezinslid’ ingetrokken.
Met het besluit van 6 november 2025 (bestreden besluit I) heeft verweerder het bezwaar van eiser niet-ontvankelijk verklaard, omdat eiser niet tijdig bezwaar heeft gemaakt tegen het primaire besluit.
Eiser heeft tegen bestreden besluit I beroep ingesteld (NL25.55095 – beroep I).
Vervolgens heeft verweerder bij besluit van 25 november 2025 bestreden besluit I ingetrokken en met verbetering van de motivering het bezwaar opnieuw niet-ontvankelijk verklaard (bestreden besluit II).
Eiser heeft tegen bestreden besluit II ook beroep (NL25.60496 – beroep II) ingesteld bij de rechtbank. Ook heeft eiser de voorzieningenrechter verzocht om samen met beroep II een voorlopige voorziening (NL25.60497) te treffen.
De rechtbank heeft beide beroepen op 2 september 2026 op zitting behandeld. Eiser en verweerder hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
2. Eiser is geboren op [geboortedatum 1] 1997 en heeft de Vietnamese nationaliteit. Eiser heeft een verblijfsvergunning regulier gehad wegens verblijf bij mevrouw [referente] (referente), die geboren is op [geboortedatum 2] 1982 en de Nederlandse nationaliteit heeft.
Wat heeft verweerder besloten?
3. Verweerder heeft de verblijfsvergunning regulier van eiser bij het primaire besluit ingetrokken, omdat door referente gemeld was dat de relatie met eiser was verbroken en dat eiser zijn hoofdverblijf heeft verplaatst buiten Nederland en zich heeft uitgeschreven uit de BRP met de opmerking ‘Registratie Niet-Ingezetenen’.
Eiser is het hier niet mee eens en is in bezwaar gegaan tegen het primaire besluit.
Verweerder heeft het bezwaar met bestreden besluit I eerst niet-ontvankelijk verklaard, omdat eiser niet tijdig bezwaar had gemaakt. Dit besluit was echter niet van een volledige en op het geval van eiser toegespitste motivering voorzien en om die reden heeft eiser beroep I (NL25.55095) ingesteld.
Vervolgens heeft verweerder bestreden besluit I ingetrokken en bij bestreden besluit II met een volledige motivering op het bezwaar van eiser beschikt.
Het bezwaar van eiser is niet-ontvankelijk verklaard, omdat eiser niet binnen de termijn van zes weken na bekendmaking van het primaire besluit bezwaar heeft gemaakt. Redengevend daarvoor is dat verweerder het primaire besluit op 20 juni 2025 heeft verzonden naar het laatst bekende adres van eiser en dat eiser pas op 23 september 2025 bezwaar heeft gemaakt tegen dit besluit. Dat eiser stelt dat hij het primaire besluit pas op
22 september 2025 bij de vreemdelingenpolitie heeft ontvangen wordt niet gevolgd. Dit omdat eiser op 17 juli 2025 nog contact heeft gehad met de IND en daar een formulier heeft ingevuld. Bij brief van 21 juli 2025 is eiser in reactie daarop nog geïnformeerd over zijn verblijfstatus en deze brief is ook naar het adres gestuurd waarop het primaire besluit is toegestuurd. Dat het nieuwe adres van eiser nog niet in het RNI stond en dat hij dit niet had doorgegeven aan de IND komt voor eigen rekening en risico van eiser in dit geval.
Wat vindt eiser in de beroepen?
4. In het kader van beroep I heeft eiser aangevoerd dat verweerder een onvolledig besluit heeft genomen, dat kennelijk de benodigde motivering mist. Het bestreden besluit I betreft een onvolledig ingevuld besluitformat, waarin de nodige data en een motivering van het individuele geval missen. Vanwege deze gebrekkige motivering en onzorgvuldige voorbereiding en de intrekking van bestreden besluit I, bestaat recht op een proceskostenvergoeding.
In het kader van beroep II heeft eiser aangevoerd dat verweerder een onjuiste rechtsopvatting heeft over de bekendmaking van besluiten als bedoeld in artikel 3:40 en 3:41 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Alleen de verzending van het besluit door verweerder, terwijl eiser het besluit feitelijk niet ontvangen heeft en eiser daarvoor geen verwijt treft, is onvoldoende om concluderen dat het besluit bekend is gemaakt en in werking is getreden. Eiser wordt door deze interpretatie van het recht niet daadwerkelijk in staat gesteld om rechtsmiddelen te kunnen aanwenden. Daarbij biedt inzicht in de Indigo-verzendregistratie niet sluitend bewijs van verzending, maar slechts een weerlegbaar bewijsvermoeden. Eiser betwist de verzending en dit dossier bevat geen bewijs dat het primaire besluit eiser daadwerkelijk heeft bereikt. Verweerder heeft daarbij geen onderzoek gedaan naar mogelijke retourzending van het besluit en heeft ook geen andere concrete bezorginformatie overgelegd.
Ook wordt artikel 6:11 van de Awb onjuist en te beperkt getoetst en beoordeelt verweerder ten onrechte niet of eiser redelijkerwijze in verzuim was. Eiser heeft het besluit pas op 22 september 2025 bij de vreemdelingenpolitie ontvangen en is toen meteen in bezwaar gegaan. Verweerder heeft deze feiten en omstandigheden niet onderzocht en heeft zo niet kunnen concluderen dat de overschrijding niet verschoonbaar was. Verweerder kent in zijn beoordeling teveel gewicht toe aan het gegeven dat ook in het RNI geen nieuw adres van eiser bekend was.
Daarnaast heeft verweerder het recht op effectieve rechtsbescherming als bedoeld in artikel 6 EVRM en artikel 47 Handvest geschonden door het bezwaar op formele gronden niet-ontvankelijk te verklaren. Eiser vindt bestreden besluit II onevenredig en in strijd met artikel 3:4 van de Awb. Volgens eiser is er ook sprake van schending van het vertrouwensbeginsel en is er geen sprake van ‘fair play’, omdat verweerder bij de correspondentie met eiser in juli 2025 geen melding heeft gemaakt van het intrekkingsbesluit en eiser ook telefonisch niet adequaat heeft voorgelicht over zijn rechtspositie, terwijl al duidelijk was dat zijn verblijfsvergunning regulier al was ingetrokken. Eiser stelt tot slot ook dat artikel 7:11 van de Awb is geschonden waarin staat dat eiser in bezwaar een volledige heroverweging maakt.
5. Verweerder heeft op de zitting gereageerd op de beroepen van eiser en geconcludeerd tot niet-ontvankelijkverklaring van beroep I met afwijzing van het verzoek om proceskostenveroordeling en ongegrondverklaring van beroep II.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
6. De rechtbank verklaart beroep I niet-ontvankelijk vanwege gebrek aan procesbelang en ziet geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling. De rechtbank is van oordeel dat het bezwaar van eiser tegen bestreden besluit II ten onrechte niet-ontvankelijk is verklaard. De rechtbank overweegt over deze beroepen als volgt.
Beroep I
7. De rechtbank stelt vast dat bestreden besluit I van 6 november 2025 in zijn geheel is ingetrokken en vervangen door bestreden besluit II van 25 november 2025. Nu door de intrekking van bestreden besluit I de door eiser gewenste volledige vernietiging van dat besluit is bereikt, is daarmee het procesbelang van beroep I vervallen. De rechtbank zal dit beroep daarom niet-ontvankelijk verklaren.
8. Het verzoek om een proceskostenveroordeling in beroep I wordt afgewezen, omdat van tegemoetkomen in de zin van artikel 8:75 Awb in dit geval geen sprake is.
Op grond van vaste jurisprudentie is slechts sprake van tegemoetkomen in de zin van artikel 8:75 Awb, als het bestuursorgaan een binnen de grenzen van het geding in het bestreden besluit ingenomen standpunt heeft herzien en het door de indiener van het beroepschrift gewenste besluit alsnog heeft genomen op gronden die een erkenning van de onrechtmatigheid van het oorspronkelijke besluit impliceren. Intrekking of wijziging van het besluit wegens nieuwe feiten of veranderde omstandigheden, dan wel nadien verkregen, buiten de onderzoekslast van het bestuursorgaan vallende informatie, houdt geen tegemoetkomen in voormelde zin in.
Vaststaat dat bestreden besluit I is ingetrokken, nadat eiser pro forma beroep heeft ingesteld, maar voordat enige inhoudelijke beroepsgrond door verweerder was ontvangen. In deze omstandigheden kan niet worden vastgesteld dat verweerder bestreden besluit I heeft ingetrokken en vervangen op gronden die binnen de grenzen van het geding vallen, alleen al omdat verweerder toen nog geen beroepsgronden bekend waren en de omvang van het geding dus nog niet kon worden afgebakend. Zolang niet vast te stellen is dat sprake is geweest van tegemoetkomen aan een inhoudelijk standpunt van een rechtszoekende, bestaat geen grond voor een proceskostenveroordeling.
Beroep II
9. De rechtbank is van oordeel dat verweerder het bezwaar van eiser ten onrechte niet-ontvankelijk heeft verklaard en overweegt daartoe als volgt.
Artikel 3:40 van de Awb bepaalt dat een besluit pas in werking treedt als dat is bekendgemaakt. De bekendmaking van een besluit dat tot een of meer belanghebbenden is gericht, geschiedt door toezending of uitreiking aan de belanghebbenden. Een besluit wordt ‘op een andere geschikte wijze’ bekendgemaakt, als de bekendmaking niet op die manier kan geschieden. Pas als een besluit op de voorgeschreven wijze is bekendgemaakt, neemt de termijn voor het indienen van bezwaar en beroep een aanvang.
Vaststaat dat eiser vanaf 10 oktober 2023 niet meer ingeschreven staat op het adres waar hij samenwoonde met referente en dat uit het BRP blijkt dat eiser sindsdien geen nieuw woon- en verblijfadres heeft opgegeven en is opgenomen in het RNI. Tussen partijen is niet in geschil dat geen huidig woon- of verblijfadres van eiser stond geregistreerd in enig openbaar register ten tijde van het verzenden van het primaire besluit. Onder deze omstandigheden heeft verweerder het intrekkingsbesluit niet rechtmatig bekendgemaakt door toezending aan het adres van referente op 20 juni 2025. Op basis van de openbare registers was het verweerder namelijk duidelijk dat eiser zijn verblijfsplaats onbekend was en dat eiser in ieder geval ruim anderhalf jaar niet meer woonachtig was op het adres waaraan dit besluit werd toegestuurd. Het is weliswaar rechtens juist dat een vreemdeling zelf verantwoordelijk is voor het tijdig doorgeven van de adreswijziging en dat te laat doorgeven voor eigen rekening en risico komt. Eiser heeft in dit geval echter tijdig doorgegeven dat hij niet langer op het adres van referente ingeschreven stond en het was voor verweerder ook al anderhalf jaar voor het nemen van het primaire besluit kenbaar dat van eiser geen postadres (meer) bekend was, noch in Nederland, noch in het buitenland. Het intrekkingsbesluit kon gelet hierop niet rechtmatig aan eiser bekendgemaakt worden door toezending aan het adres van referente. Te meer nu verweerder had moeten begrijpen dat eiser en referente mogelijk tegengestelde belangen hadden bij dit intrekkingsbesluit en verweerder er daarom niet van uit kon gaan dat referente dit besluit aan eiser zou doorzenden. Nu het verweerder duidelijk was en moest zijn dat eiser met onbekende bestemming vertrokken was, had het in dit geval op de weg van verweerder gelegen om het intrekkingsbesluit op grond van artikel 3:41, tweede lid van de Awb bekend te maken ‘op andere geschikte wijze’, bijvoorbeeld door publicatie in het Staatsblad. Van voornoemde alternatieve bekendmaking via openbare bronnen is niet gebleken in deze zaak.
Het voorgaande betekent dat de termijn voor het maken van bezwaar, zoals bedoeld in artikel 6:8, eerste lid van de Awb, niet is gestart met ingang van de door verweerder gestelde verzenddatum van het primaire besluit aan referente, namelijk 20 juni 2025. Nu tussen partijen niet in geschil is dat het intrekkingsbesluit op 22 september 2024 na contact met de vreemdelingenpolitie aan eiser is uitgereikt, en daarmee pas voor het eerst volgens artikel 3:41, tweede lid van de Awb aan eiser bekend is gemaakt, stelt de rechtbank vast dat de bezwaartermijn op deze dag is aangevangen. Uit het procesdossier is gebleken dat eiser meteen de volgende dag, op 23 september 2025, pro forma bezwaar heeft gemaakt tegen het intrekkingsbesluit en dit bezwaar vervolgens – na de door verweerder geboden hersteltermijn van twee weken - op 15 oktober 2025 met gronden heeft onderbouwd. Hiermee heeft eiser binnen vier weken na de datum van bekendmaking van het besluit voldaan aan de vereisten voor ontvankelijk bezwaar als bedoeld in artikel 6:5 van de Awb.
Gelet op het voorgaande dient beroep II vanwege motiverings- en zorgvuldigheidsgebreken gegrond verklaard te worden.
Conclusie en gevolgen
10. Beroep I is niet-ontvankelijk vanwege gebrek aan procesbelang. Dat betekent dat de rechtbank geen inhoudelijk oordeel geeft over de beroepsgronden van beroep I. Voor een proceskostenveroordeling in deze beroepszaak bestaat geen aanleiding.
11. Beroep II is gegrond en bestreden besluit II komt voor vernietiging in aanmerking. De rechtbank ziet geen mogelijkheden voor finale geschilbeslechting en bepaalt dat verweerder binnen 12 weken na verzending van deze uitspraak in een nieuw te nemen besluit inhoudelijk op de bezwaargronden van eiser zal moeten beslissen.
12. De rechtbank veroordeelt verweerder voor de behandeling van beroep II in de proceskosten die eiser redelijkerwijze heeft moeten maken vanwege de door een derde verleende beroepsmatige rechtsbijstand. De rechtbank stelt dit bedrag vast op € 1.868,-
(1 punt voor het beroepschrift, 1 punt voor het bijwonen van de zitting, met een waarde per punt van € 934,-, wegingsfactor 1).
13. Nu er uitspraak is gedaan op beroep II, bestaat er geen aanleiding meer voor het treffen van een voorlopige voorziening en zal dit verzoek, vanwege het ontbreken van connexiteit, niet-ontvankelijk verklaard worden.
14. Nu het samenhangende beroep gegrond is, bestaat ook voor het verzoek om voorlopige voorziening aanleiding om verweerder in de proceskosten te veroordelen. De voorzieningenrechter stelt dit bedrag vast op € 934,- (1 punt voor het verzoekschrift, waarde per punt van € 934,-, wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank
-
verklaart beroep I niet-ontvankelijk;
-
wijst af het verzoek om proceskostenveroordeling voor beroep I.
De rechtbank
-
verklaart beroep II gegrond;
-
vernietigt bestreden besluit II;
-
draagt verweerder op binnen 12 weken inhoudelijk op het bezwaar van eiser te beslissen, met inachtneming van deze uitspraak;
-
veroordeelt verweerder voor beroep II in de proceskosten voor € 1.868,-
De voorzieningenrechter
-
verklaart het verzoek om een voorlopige voorziening niet-ontvankelijk;
-
veroordeelt verweerder in de proceskosten voor € 934,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Smeets, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. M.J.J. Roks, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met (één van) de uitspraken op de beroepen, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met (één van) deze uitspraken. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. De verzenddatum van deze uitspraak staat hierboven vermeld.
Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening is geen hoger beroep mogelijk.