Vreemdelingenrecht
Art 6, derde lid Vw – grensdetentie – LHBTI – persoonlijke omstandigheden - ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 13 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33586 · Rechtbank Den Haag · 13 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33586
Zaakgegevens
Op 13 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 13 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.67410
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33586
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Art 6, derde lid Vw – grensdetentie – LHBTI – persoonlijke omstandigheden - ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.67410
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
V-nummer: [V-nummer],
(gemachtigde: mr. B. Temeltasch),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. C.J. Orthman).
Procesverloop
Bij besluit van 5 november 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser met toepassing van artikel 6, derde lid, van de Vw een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De partijen hebben ingestemd met schriftelijke afdoening van het beroep. Op 10 november 2026 heeft de gemachtigde van eiser gronden van beroep ingediend. Er is op 12 november 2026 verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft het onderzoek gesloten op 13 november 2026.
Overwegingen
1. Eiser is geboren op [datum] 2006 en heeft de Russische nationaliteit.
2. Eiser is op 5 november 2026 aangekomen op Schiphol. Op dezelfde dag om 19.03 uur is de toegangsweigering uitgesteld en de vrijheidsontnemende maatregel opgelegd. Het beroep ziet uitsluitend op de vrijheidsontnemende maatregel, aangezien er geen beroep open staat tegen het uitstellen van de toegangsweigering.
3. Uit de maatregel blijkt dat deze is opgelegd op basis van twee grondslagen. Ten eerste is de vrijheidsontnemende maatregel opgelegd op grond van artikel 6, derde lid van de Vw, in het kader van de bewaking van de buitengrens van het Schengengebied. Deze grondslag voor vrijheidsontneming eist dat een vreemdeling een verzoek heeft gedaan tot internationale bescherming, terwijl de vreemdeling niet voldoet aan de vereisten van de Schengengrenscode om het grondgebied te betreden. Ten tweede is de vrijheidsontnemende maatregel opgelegd in het kader van artikel 5 van de Screeningsverordening. Deze grondslag eist dat een vreemdeling uit een derde land gescreend wordt, nadat hij zich heeft gemeld aan een buitengrensdoorlaatpost en een verzoek om internationale bescherming heeft gedaan, zonder te voldoen aan de in artikel 6 van de Schengengrenscode gestelde eisen om de grens te overschrijden.
4. De rechtbank stelt vast dat eiser een verblijfsvergunning asiel heeft aangevraagd op 5 november 2026. Daarnaast beschikte eiser niet over een geldig visum of ander reisdocument, zodat hij niet voldeed aan de eisen gesteld in artikel 6, eerste lid, van de Schengengrenscode.
5. Daarmee is voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van de bevoegdheid tot het op leggen van een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Dit is ook in overeenstemming met artikel 6 van de Screeningsverordening en artikel 43 van de Procedureverordening, waarin is bepaald dat lidstaten kunnen besluiten een vreemdeling gedurende de screeningsfase en de grensprocedure geen toegang tot hun grondgebied te verlenen Uit jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) volgt dat het grensbewakingsbelang naar zijn aard rechtvaardigt dat een vrijheidsbenemende maatregel wordt toegepast. De vaststelling dat grensdetentie nodig is om het grensbewakingsbelang daadwerkelijk te dienen, betekent niet dat in ieder individueel geval automatisch een vrijheidsontnemende maatregel wordt opgelegd.
6. Zoals is overwogen in de eerdere genoemde uitspraak van de Afdeling, dient verweerder steeds te beoordelen of met een lichter middel moet worden volstaan, ook al geeft hij dan het grensbewakingsbelang prijs. De beoordeling of een lichter middel had moeten volstaan, strekt niet verder dan de beoordeling of de detentie onevenredig bezwarend is.
7. Voorafgaand aan het opleggen van de maatregel is eiser gehoord. In het gehoor heeft eiser verklaard transgender te zijn. De gemachtigde van eiser voert aan dat onvoldoende rekening is gehouden met de individuele omstandigheden van eiser. In het gehoor ontbreken de antwoorden van eiser op drie vragen over zijn genderidentiteit en zijn veiligheid in het detentiecentrum. Daaruit blijkt volgens gemachtigde van eiser onvoldoende dat er onderzoek is gedaan naar bijzondere individuele omstandigheden van eiser. Daarnaast is er onvoldoende gemotiveerd waarom deze omstandigheden niet hebben geleid tot het toepassen van een lichter middel. In dit kader verwijst de gemachtigde van eiser naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam.
8. De rechtbank is van oordeel dat verweerder voldoende onderzoek heeft gedaan naar de individuele omstandigheden van eiser. De rechtbank baseert dit oordeel op de volgende omstandigheden. Verweerder heeft inderdaad verzuimd drie antwoorden dan wel reacties van eiser te noteren. Dit leidt echter niet tot een onvoldoende of onzorgvuldig onderzoek voorafgaan aan de oplegging van de maatregel. Het gehoor moet namelijk in zijn geheel worden beoordeeld. In dit kader overweegt de rechtbank dat eiser tijdens het gehoor heeft verklaard over zijn genderidentiteit. Hij heeft kenbaar gemaakt transgender te zijn en te vrezen voor vervolging in Rusland. Wat betreft de veiligheid van eiser in het detentiecentrum heeft eiser aangegeven geen bezwaar te hebben tegen de inbewaringstelling. Verweerder heeft eiser erop gewezen een éénpersoonskamer te kunnen krijgen en dat eiser kan kiezen om op de mannen of vrouwenafdeling geplaatst te worden. Bij een vermoeden van onveiligheid kan eiser worden overgeplaatst of passende maatregelen worden genomen. Hiermee heeft verweerder kenbaar gemaakt wel degelijk rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van eiser.
9. De rechtbank is van oordeel dat verweerder terecht heeft overwogen dat de vreemdelingenbewaring niet onevenredig zwaar is voor eiser. Het enkele feit dat eiser transgender zou zijn maakt niet dat de maatregel onevenredig bezwarend is. De verwijzing naar de uitspraak van zittingsplaats Amsterdam volgt de rechtbank niet. Er zijn namelijk geen concrete aanknopingspunten om te veronderstellen dat eiser gevaar loopt in het detentiecentrum. Ook zijn er geen medische of spoedeisende bijzonderheden aangevoerd door eiser, waardoor verweerder een lichter middel toe had moeten passen.
10. Ook overigens is niet gebleken van feiten of omstandigheden op grond waarvan de vrijheidsontnemende maatregel onrechtmatig is.
11. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
12. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 13 november 2026 door mr. M.J. Paffen, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Strik, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
De uitspraak is bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.