Vreemdelingenrecht

nareis op nareis - definitie alleenstaande minderjarige vreemdeling als bedoeld in artikel 2, onder f Gri…

Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Den Haag
Datum uitspraak
21 oktober 2026
Datum publicatie
21 oktober 2026
Zaaknummer
NL25.41659
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:30920
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

nareis op nareis - definitie alleenstaande minderjarige vreemdeling als bedoeld in artikel 2, onder f Gri - beleid in WI 2024/4 is richtlijnconform - belangen van het kind - geen ambtshalve toetsing aan artikel 8 EVRM - IB 2024/7 - hoorplicht - beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.41659


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen


[eiseres], eiseres

V-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. M.M.G. Crompvoets),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. K.E. Heins).

Inleiding

1. In deze uitspraak oordeelt de rechtbank over het beroep van eiseres over de afwijzing van haar aanvraag voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) onder de beperking ‘nareis’, alsmede over het niet tijdig beslissen op haar bezwaar.

1.1

Eiseres heeft op 6 oktober 2022 een aanvraag voor een mvv nareis ingediend voor verblijf bij haar zoon [de zoon] (hierna: de zoon) in Nederland.

1.2

Verweerder heeft deze aanvraag voor een mvv met het besluit van 25 november 2024 (primaire besluit) afgewezen.

1.3

Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen het primaire besluit en heeft op 29 augustus 2025 beroep ingesteld vanwege het niet tijdig beslissen op haar bezwaar.

1.4

Met het besluit van 3 oktober 2025 (bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard en is bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.

1.5

Het beroep vanwege niet tijdig beslissen op het bezwaar van eiseres ziet van rechtswege ook op het bestreden besluit.

1.6

De rechtbank heeft het beroep op 2 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de zoon, samen met zijn grootmoeder en zijn vriendin, de gemachtigde van eiseres, de tolk H. Rida en de gemachtigde van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

Waar gaat deze zaak over?

2. Eiseres is staatloze Palestijn en stelt te zijn geboren op [geboortedatum 1] 1982 en te verblijven in Libanon. Eiseres is de moeder van [de zoon] (hierna: de zoon) die ook staatloze Palestijn is en stelt te zijn geboren op [geboortedatum 2] 2006. De zoon is in 2021 het grondgebied van de Europese Unie ingereisd op grond van gezinshereniging met zijn vader in Duitsland. Vervolgens is de zoon naar Nederland gekomen en heeft sindsdien bij zijn Nederlandse grootouders verbleven. Bij beschikking van de rechtbank Rotterdam van
8 september 2021 is de zoon in Nederland onder voogdij van [organisatie] gesteld. Aan de zoon is vervolgens een zelfstandige asielstatus in Nederland verleend met ingangsdatum 5 augustus 2021. Eiseres wil bij haar zoon verblijven en heeft daartoe binnen drie maanden na het verlenen van de asielstatus aan haar zoon deze mvv nareis aangevraagd.

Wat heeft verweerder besloten?

3. Verweerder heeft de mvv nareis aan eiseres geweigerd, omdat de zoon niet aangemerkt kan worden als alleenstaande minderjarige vreemdeling (afgekort: amv) in de zin van de Gezinsherenigingsrichtlijn (hierna: Gri). De zoon kan daardoor niet optreden als referent in een nareisprocedure volgens het beleid van verweerder. Aan deze conclusie legt verweerder ten grondslag dat de zoon door gezinshereniging met zijn vader naar Duitsland is gekomen en daarna niet zonder begeleiding of opvang vanuit de familie is geweest. Uit de verklaringen van de zoon bij zijn asielaanvraag in Nederland is namelijk gebleken dat de reis vanuit Libanon voor hem geregeld was, dat eiseres toestemming heeft gegeven voor de reis, dat hij bij aankomst in Duitsland is opgevangen door zijn vader en vervolgens in opdracht van zijn vader door (een vriend van) zijn oom naar Nederland is begeleid. Het is daarbij altijd de bedoeling geweest dat de zoon meteen naar Nederland zou doorreizen en hier asiel zou aanvragen. Ook was vooraf duidelijk dat hij in Nederland door zijn grootouders zou worden opgevangen. Dat de zoon kort na zijn aankomst onder voogdij van [organisatie] is gesteld doet aan het besluit van verweerder niet af. Bij deze voogdijbeschikking is er namelijk ten onrechte van uit gegaan dat het onbekend was waar de vader verbleef en dat eiser volledig alleenstaand was.

3.1

Na bezwaar heeft verweerder de afwijzing van de mvv gehandhaafd en in aanvulling op het primaire besluit geconcludeerd dat het niet aannemelijk is dat de zoon niet meer verzorgd wordt of kan worden door zijn grootmoeder sinds het overlijden van de grootvader in 2023. Er bestaat daarbij geen aanleiding voor het ambtshalve doortoetsen voor een reguliere verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM binnen deze nareisprocedure. Ook wordt niet toegekomen aan een weging van de belangen van het kind, omdat deze aanvraag niet aan de materiële normen voor nareis is getoetst, maar al is afgewezen omdat de zoon niet als referent kan optreden.

Wat vindt eiseres in beroep?

4. Eiseres voert in beroep ten eerste aan dat verweerder een te restrictieve interpretatie van het begrip ‘amv’ hanteert en wijst daarbij op artikel 2, onder f van de Gri. Deze bepaling staat volgens eiseres toe dat minderjarige vreemdelingen die na binnenkomst in de lidstaat op grond van gezinshereniging met een ouder ook onder het begrip ‘amv’ vallen, als deze ouder hen vervolgens in de steek laat. Het beleid van verweerder als beschreven in Werkinstructie 2024/4 van de IND staat haaks op deze definitie van ‘amv’ en verweerder sluit de zoon daarmee onrechtmatig uit als referent voor de nareisaanvraag van zijn moeder. In dit kader wijst eiseres ook op het arrest A. en S. tegen Nederland.

4.1

Verweerder heeft ook ten onrechte geconcludeerd dat het niet aannemelijk is dat de zoon bij in aankomst in Nederland zonder enige ouderlijke begeleiding is achtergelaten. Zoals verweerder erkent heeft vader de zoon enkel ontvangen bij binnenkomst, heeft de vader de reis voor de zoon geregeld en heeft de vader geen verdere zorg en begeleiding geboden. Daarmee is sprake van zonder begeleiding van een ouder of verzorger inreizen, zoals bedoeld in artikel 2, onder f van de Gri en heeft de zoon wel als amv te gelden. De voogdijbeschikking van [organisatie] bevestigd dat de ouderlijke zorg en begeleiding bij inreis van de zoon in Nederland ontbrak en verweerder heeft daaraan in het bestreden besluit onvoldoende betekenis aan toegekend.

4.2

Ook heeft verweerder de belangen van het kind, als bedoeld in artikel 5, vijfde lid van de Gri, ten onrechte niet inhoudelijk meegewogen. Dat verweerder dit weigert, alleen al omdat de zoon niet als referent kan optreden en de aanvraag voor nareis daarom niet op de inhoudelijke criteria is getoetst, is dan ook onrechtmatig. Eiser had belang bij deze beoordeling, want hij was ten tijde van de nareisaanvraag nog minderjarig, hij behoorde tot gezin van zijn moeder en hij was emotioneel en praktisch afhankelijk van haar.

4.3

Ook heeft verweerder ten onrechte afgezien van ambtshalve toetsen of eiseres in aanmerking kan komen voor een reguliere verblijfsvergunning vanwege artikel 8 EVRM. Uit jurisprudentie van de hoogste bestuursrechter volgt namelijk dat ook in nareiszaken artikel 3.6b, sub c van het Vb 2000 van toepassing is. Verweerder kan niet met de enkele verwijzing naar Informatiebericht 2024/7 afzien van deze ambtshalve bevoegdheid.

4.4

Tot slot voert eiseres aan dat verweerder gelet op de ingediende bezwaargronden niet op voorhand heeft kunnen concluderen dat er redelijkerwijze geen twijfel bestond over de uitkomst van de bezwaarprocedure en heeft daarom dit bezwaar ten onrechte kennelijk ongegrond verklaard en op die grond afgezien van de hoorplicht in bezwaar.

Wat is het oordeel van de rechtbank?

Beroep niet tijdig beslissen

5. Als een bestuursorgaan niet op tijd beslist op zijn aanvraag, kan de betrokkene daartegen in beroep gaan. Voordat hij een dergelijk beroep niet tijdig beslissen kan instellen, moet de betrokkene per brief aan het bestuursorgaan laten weten dat binnen twee weken alsnog beslist moet worden op zijn aanvraag (de ingebrekestelling). Als er na die twee weken nog steeds geen besluit is genomen, dan kan de betrokkene beroep instellen.

5.1

Niet in geschil tussen partijen is dat beslistermijn na verlenging met 6 weken is verstreken op 30 juni 2025. De rechtbank stelt daarmee vast dat de ingebrekestelling van
9 juli 2025, ontvangen door verweerder op 15 juli 2025, rechtsgeldig is. Na ontvangst van de ingebrekestelling zijn ook meer dan twee weken verstreken voordat eiser op 29 augustus 2025 beroep wegens niet tijdig beslissen heeft ingesteld bij de rechtbank. Eiseres heeft dus in beginsel terecht beroep niet tijdig beslissen ingesteld.

5.2

Echter, met het bestreden besluit van 3 oktober 2025 heeft verweerder alsnog op het bezwaar van eiseres beslist. Volgens vaste rechtspraak betekent dit dat eiser op dit moment geen belang meer heeft bij de beoordeling van het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit. De rechtbank verklaart het beroep voor zover dat gericht is tegen het niet tijdig beslissen daarom niet-ontvankelijk.

5.3

In hetgeen in rechtsoverweging 6.1 van deze uitspraak is overwogen, ziet de rechtbank aanleiding verweerder in de proceskosten te veroordelen. Deze kosten stelt de rechtbank vanwege de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op een bedrag van € 467,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, waarde van € 934,- per punt, wegingsfactor 0,5). De rechtbank is van oordeel dat deze zaak van licht gewicht is, omdat het alleen gaat over de vraag of de beslistermijn is overschreden. Omdat aan eiser een toevoeging is verleend, moet verweerder dit bedrag betalen aan de gemachtigde van eiseres.

Beroep tegen de afwijzing van de mvv nareis

6. De rechtbank is van oordeel dat verweerder de aanvraag voor een mvv nareis van eiseres heeft mogen afwijzen en overweegt daartoe als volgt.

Is het beleid van verweerder in strijd met de Gezinsherenigingsrichtlijn?

7. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder met het gehanteerde beleid in paragraaf 7.2 van WI 2024/4 geen onjuiste maatstaf toegepast, die in strijd is met de begripsomschrijving ‘alleenstaande minderjarige vreemdeling’, zoals bedoeld in artikel 2, onder f, van de Gri. Daarvoor vindt de rechtbank het volgende van belang.

7.1

Uit het door eiseres aangehaalde arrest A. en S. tegen Nederlandvolgt dat bij de vraag of een amv als referent in een nareisprocedure kan optreden relevant is dat de betrokken vreemdeling zowel ‘minderjarig’ als ‘alleenstaand’ is. Hoewel het klopt dat artikel 2, onder f van de Gri voor wat het begrip ‘alleenstaand’ betreft, verwijst naar het tijdstip van aankomst van de betrokkene op het grondgebied van de Europese Unie, volgt uit diezelfde bepaling echter ook dat in twee gevallen rekening moet worden gehouden met latere omstandigheden. Zo kwalificeert een minderjarige vreemdeling die op het tijdstip van zijn aankomst niet wordt begeleid en vervolgens onder de hoede wordt genomen door een volwassene die krachtens de wet of het gewoonterecht voor hem verantwoordelijk is, niet aan het criterium ‘alleenstaand’, terwijl een minderjarige die aanvankelijk wordt begeleid en vervolgens wordt achtergelaten, wel als ‘alleenstaand’ wordt aangemerkt.

7.2

De rechtbank stelt vast dat de formulering van paragraaf 7.2 van de WI 2014/4 niet wezenlijk afwijkt van de tekst van artikel 2, aanhef en onder f van de Gri en de nadere uitleg daarvan door het Hof in de geciteerde overwegingen van het arrest A. en S. tegen Nederland. Verweerder heeft bij de formulering van deze werkinstructie geen ruimere of restrictievere interpretatie gegeven aan het geldende recht en van het anderszins frustreren van het doel of nuttig effect van de Gri door dit beleid is ook niet gebleken. Voor het oordeel dat deze paragraaf van de WI 2024/4 kennelijk onrechtmatig of onredelijk beleid betreft en om die reden buiten toepassing moet worden gelaten, bestaat geen grond.

Mocht verweerder de zoon uitsluiten als referent voor zijn moeder?

8. De rechtbank is van oordeel dat verweerder - met inachtneming van de Gezinsherenigingsrichtlijn en de daarop gebaseerde jurisprudentie en beleidsregels – mocht besluiten dat de zoon van eiseres niet als referent in deze nareisprocedure kan optreden. Verweerder daarbij de volgende feiten en omstandigheden – die door eiser in bezwaar en in beroep niet zijn weersproken – kunnen betrekken. De zoon is, met toestemming van de moeder, naar Duitsland gereisd voor gezinshereniging met de vader. Hoewel hij zelfstandig van Libanon naar Duitsland is gereisd, is hij bij aankomst in Duitsland opgevangen door zijn vader en vervolgens in opdracht van zijn vader onder begeleiding naar Nederland doorgereisd. Daar is hij in het gezin van zijn grootouders opgevangen.

8.1

Verweerder heeft zich tegen deze achtergrond terecht op het standpunt gesteld dat in het geval van eiser geen sprake is van een alleenstaande minderjarige vreemdeling in de zin van artikel 2, onder f van de Gri. Niet gebleken is namelijk dat de zoon na aankomst op het grondgebied van de Europese Unie, noch in Duitsland, noch in Nederland, alleen is achtergelaten. Eiser is immers na aankomst in Duitsland door zijn vader opgevangen en vervolgens in opdracht van zijn vader onder begeleiding naar Nederland doorgereisd en aldaar opgevangen door zijn grootouders, met wie hij in Libanon gedurende meerdere jaren heeft samengewoond. Ook al is de zoon tijdens de reis van Libanon naar Duitsland met toestemming van de moeder onbegeleid geweest, is hij vervolgens steeds door een krachtens de wet of het gewoonterecht verantwoordelijke volwassene onder zijn hoede genomen. Dat [organisatie] bij rechterlijke beschikking als voogd is benoemd, maakt dit oordeel niet anders. Verweerder heeft in dit kader mogen tegenwerpen dat [organisatie] zekerheidshalve bij asielzaken van minderjarige vreemdelingen betrokken wordt, dat een kinderrechter bij de beoordeling van voogdijzaken een ander toetsingskader hanteert dan in het vreemdelingenrecht gebruikelijk is bij nareiszaken, en dat in de voogdijbeschikking ten onrechte is geconcludeerd dat het destijds onbekend was waar de vader verblijf, nu de zoon kort daarvoor vanwege gezinshereniging in Duitsland nog met de vader contact had.

Belangen van het kind

9. De rechtbank is van oordeel dat het beroep van eiseres op artikel 5, vijfde lid van de Gri in dit geval geen doel kan treffen. Nu de zoon niet als alleenstaande minderjarige vreemdeling onder de Gri heeft te gelden, is de Gri niet van toepassing op de beoordeling van deze aanvraag en mocht verweerder concluderen dat geen ruimte bestaat voor verdere afweging van de belangen van het minderjarige kind als bedoeld in de Gri. Bovendien is de stelling in beroep dat de zoon emotioneel en praktisch afhankelijk van eiseres is niet nader onderbouwd met enig objectief bewijsmiddel en kan ook daarom het oordeel in deze niet anders maken. De beroepsgrond slaagt niet.

Ambtshalve toets aan artikel 8 EVRM

10. Uit de door eiseres aangevoerde jurisprudentievan de Afdeling volgt dat verweerder bij afwijzing van een nareisaanvraag ambtshalve moet worden doorgetoetst aan artikel 8 EVRM óf moet motiveren waarom dat niet wordt gedaan. Verweerder kan voor die motivering verwijzen naar het toepasselijke beleid als hij daarin heeft toegelicht waarom hij in bepaalde gevallen geen gebruik maakt van deze bevoegdheid of, als dat beleid ontbreekt, in het individuele geval toelichten waarom hij van deze bevoegdheid geen gebruik maakt.

10.1

De rechtbank is van oordeel dat verweerder op goede gronden niet heeft doorgetoetst aan artikel 8 EVRM en daarbij het beleid dat is vastgelegd in Informatiebericht 2024/7 van de IND aan eiseres mocht tegenwerpen. Uit dit beleid volgt dat geen ambtshalve toets aan artikel 8 EVRM plaatsvindt, indien het na te reizen gezinslid niet is genoemd in het destijds geldende artikel 29, tweede lid van de Vw 2000. De rechtbank acht dit geen kennelijk onredelijk beleid en is van oordeel dat verweerder mocht concluderen dat eiseres geen normadressaat van de voornoemde wettelijke bepaling betreft, nu de zoon, zoals in rechtsoverweging 8 en 8.1 van deze uitspraak is geoordeeld, niet als alleenstaande minderjarige vreemdeling in de zin van de Gri kan worden aangemerkt. Verweerder heeft in dit kader ook verwezen naar een gelijkluidende uitspraak van deze rechtbank.

Hoorplicht in bezwaar

11. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat verweerder op goede gronden heeft afgezien van de hoorplicht in bezwaar. Van het horen in bezwaar mag pas worden afgezien, als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat alle in bezwaar bekende informatie niet tot een andersluidende conclusie van verweerder kan leiden. Nu eiseres in bezwaar geen nieuwe feiten of omstandigheden heeft aangevoerd, die de conclusie over het kunnen optreden van de zoon als referent had kunnen wijzigen, mocht verweerder concluderen dat het bezwaar als kennelijk ongegrond kon worden afgedaan.

Conclusie en gevolgen

12. Het beroep, voor zover het ziet op het niet tijdig beslissen op het bezwaar van eiseres, is niet-ontvankelijk, omdat inmiddels op het bezwaar is beslist.

13. Het beroep, voor zover het ziet op het alsnog genomen besluit op bezwaar, is ongegrond. Dat betekent dat verweerder een mvv nareis aan eiseres heeft mogen weigeren.

14. Er bestaat aanleiding om verweerder voor het beroep niet tijdig beslissen in de proceskosten te veroordelen. De rechtbank stelt dit bedrag vast op een totaal van € 467,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift, met een waarde van € 934,- per punt, wegingsfactor 0.5). Omdat deze kwestie alleen gaat over het bepalen van een termijnoverschrijding, acht de rechtbank die zaak licht van gewicht.

Beslissing

De rechtbank

- verklaart het beroep, voor zover het ziet op het niet tijdig beslissen op het bezwaar van eiseres, niet-ontvankelijk;

- verklaart het beroep, voor zover het ziet op het besluit op bezwaar, ongegrond;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten voor een bedrag van € 467,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J. Smeets, rechter, in aanwezigheid van mr. M.J.J. Roks, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Op grond van artikel 6:20, derde lid van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Richtlijn 2003/86/EG van de Raad van 22 september 2003 inzake het recht op gezinshereniging. Werkinstructie 2024/4 van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND). Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 12 april 2018, ECLI:EU:C:2018:248, zaaknummer C-550/16, specifiek rechtsoverweging 42 – 44. Zie de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van Raad van State (hierna: de Afdeling) van 22 december 2023, ECLI:NL:RVS:2023:4804. Op grond van artikel 6:2, aanhef en onder b, en artikel 6:12, eerste en tweede lid, van de Awb. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling van 4 oktober 2019, ECLI:NL:RVS:2019:3348. Op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht 2026. ECLI:EU:C:2018:248, rechtsoverweging 37 en 38. ECLI:NL:RVS:2023:4804, rechtsoverweging 6.4. Zie de uitspraak van deze zittingsplaats van 4 september 2025, ECLI:NL:RBDHA:2025:16646.