Vreemdelingenrecht

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan…

Rechtbank Den Haag, 28 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Zwolle
Datum uitspraak
28 oktober 2026
Datum publicatie
29 oktober 2026
Zaaknummer
NL25.40902 en NL26.35338
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:31800
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht heeft overwogen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Ivoorkust een reëel risico loopt op ernstige schade. Daarnaast heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning op grond van het buitenschuldbeleid voor AMV. Ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Zwolle

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.40902 en NL26.35338


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V-nummer], eiser

(gemachtigde: mr. A.P.E.M. Pover),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. I. Dissevelt).

Samenvatting

1.1.

In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Ook beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het besluit om aan eiser geen verblijfsvergunning regulier op grond van het buitenschuldbeleid voor AMV te verlenen en het aan eiser opgelegde terugkeerbesluit. Eiser is het hier niet mee eens en voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.

1.2.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht heeft overwogen dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Ivoorkust een reëel risico loopt op ernstige schade. Daarnaast heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning op grond van het buitenschuldbeleid voor AMV. De rechtbank zal het beroep daarom ongegrond verklaren. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel voor eiser heeft.

Procesverloop

2.1.

Eiser heeft op 24 maart 2024 een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd als bedoeld in artikel 28 van de Vw aangevraagd. Eiser stelt van Ivoriaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op [geboortedatum] 2007.

2.2.

De minister heeft met het bestreden besluit van 31 juli 2025 de aanvraag van eiser op grond van artikel 31, eerste lid, van de Vw, afgewezen als ongegrond. Aan eiser is geen terugkeerbesluit opgelegd omdat DTenV nog onderzoek deed naar adequate opvang in Ivoorkust.

2.3.

De minister heeft vervolgens met het bestreden besluit van 2 juni 2026 bepaald dat eiser niet in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning regulier op grond van het buitenschuldbeleid voor AMV. Aan eiser is daarom een terugkeerbesluit opgelegd met een vertrektermijn van vier weken.

2.4.

Eiser heeft tegen de bestreden besluiten beroep ingesteld. Het beroep tegen het besluit van 31 juli 2025 is bij de rechtbank geregistreerd onder NL25.40902. Het beroep tegen het besluit van 2 juni 2026 is bij de rechtbank geregistreerd onder NL26.35338.

2.5.

De rechtbank heeft de beroepen gelijktijdig op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, E.J. Nyembo Katumbwe als tolk en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

3.1.

Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft verklaard dat zijn ouders zijn overleden toen hij nog jong was. Na het overlijden van zijn ouders is eiser bij zijn oom gaan wonen, omdat hij verder niemand had. Eiser werd mishandeld door zijn oom en kon daardoor niet meer naar school. Eiser kreeg slecht te eten en sliep vaak buiten op straat. Eiser heeft Ivoorkust verlaten vanwege de problemen en mishandelingen door zijn oom. Eiser vreest bij terugkeer naar Ivoorkust opnieuw door zijn oom te worden mishandeld.

Standpunten partijen

4.1.

Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende relevante elementen:

- de identiteit, nationaliteit en herkomst;

- de problemen en mishandelingen door zijn oom.

De minister heeft de door eiser gestelde identiteit, nationaliteit, herkomst en de problemen en mishandelingen door zijn oom geloofwaardig geacht. De minister concludeert echter dat eiser geen vluchteling is zoals bedoeld in het Vluchtelingenverdrag en dat hij niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Ivoorkust een reëel risico loopt op ernstige schade. Hiertoe overweegt de minister dat het jaren geleden is dat de problemen met eisers oom zich hebben voorgedaan en dat verder ook niet uit het gehoor blijkt dat de oom nu nog naar eiser op zoek is. De minister heeft zich tot slot op het standpunt gesteld dat eiser niet in aanmerking komt voor het buitenschuldbeleid voor AMV omdat eiser onvoldoende medewerking heeft verleend aan het onderzoek van DTenV. Eiser heeft hiermee niet voldaan aan zijn samenwerkings- en inspanningsverplichting.

4.2.

Eiser heeft de juistheid van het standpunt van de minister gemotiveerd betwist. Op hetgeen hij in dit verband heeft aangevoerd zal hieronder – voor zover relevant – worden ingegaan.

Reëel risico op ernstige schade

5.1.

Eiser voert aan dat hij niet kan terugkeren naar Ivoorkust. Hij loopt daar een reëel risico op ernstige schade omdat eiser eerder is mishandeld door zijn oom. Dat de mishandelingen langere tijd geleden hebben plaatsgevonden en eiser niets meer van zijn oom heeft vernomen doet hier niet aan af. Het valt namelijk niet uit te sluiten dat eisers oom hem bij terugkeer naar Ivoorkust niet weer zal opzoeken. Daarnaast stelt eiser zich op het standpunt dat het op de weg van de minister had gelegen om duidelijke en expliciete vragen te stellen over het risico bij terugkeer. Daarbij had de minister een duidelijk onderscheid moeten maken over het risico op mishandelingen in de thuissituatie en het risico op mishandelingen bij terugkeer naar Ivoorkust in het algemeen. Tijdens de gehoren is ook niet voldoende expliciet aan eiser gevraagd of zijn oom nu nog steeds naar hem op zoek is, aldus eiser.

5.2.

De rechtbank is allereerst van oordeel dat uit hetgeen eiser naar voren heeft gebracht niet volgt dat hij valt onder één van de vervolgingsgronden als genoemd in het Vluchtelingenverdrag. De beoordeling van de rechtbank richt zich daarom op de vraag of eiser bij terugkeer naar Ivoorkust een reëel risico loopt op ernstige schade.

5.3.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister op goede gronden geconcludeerd dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij terugkeer naar Ivoorkust een reëel risico loopt op ernstige schade. Dat de minister de problemen en de mishandelingen door zijn oom, geloofwaardig heeft geacht, betekent niet dat reeds daarom sprake is van een reëel risico op ernstige schade. Daarbij is allereerst van belang dat eiser inmiddels meerderjarig is en daarom dus niet terug hoeft te keren naar zijn oom. Ook hoeft eiser niet terug te keren naar zijn voormalige woonplaats.

De minister heeft verder in aanmerking kunnen nemen dat het inmiddels jaren geleden is dat de problemen en de mishandelingen hebben plaatsgevonden. Eiser heeft daarnaast verklaard dat hij sinds zijn vertrek niets meer heeft vernomen van zijn oom. Het is niet gebleken dat eisers oom naar hem op zoek is of moeite heeft gedaan om met eiser in contact te komen. Eiser heeft ook niet aannemelijk gemaakt dat de problemen en mishandelingen zich bij terugkeer zullen voortzetten.

Hierbij heeft de minister kunnen betrekken dat de mishandelingen slechts in de woning van de oom hebben plaatsgevonden en eiser heeft aangegeven dat hij vaak buiten de woning verbleef om aan zijn oom te kunnen ontvluchten. Hoewel het valt te betreuren dat eiser slachtoffer is geworden van mishandelingen, is niet gebleken dat eisers oom specifiek naar hem op zoek was als eiser niet thuis was. De rechtbank is van oordeel dat verder geen omstandigheden naar voren zijn gebracht om aan te nemen dat dit bij terugkeer naar Ivoorkust nu wel het geval zal zijn.

De stelling dat tijdens het gehoor geen duidelijke en/of expliciete vragen zijn gesteld over of de oom nog steeds naar eiser op zoek is, volgt de rechtbank niet. Uit de gehoren blijkt dat aan eiser de gelegenheid is geboden om in eigen woorden aan te geven waarom hij is gevlucht. Opvolgend is aan eiser gevraagd wat er bij terugkeer naar Ivoorkust met hem zal gebeuren, waar hij bang voor is en waarom zijn oom hem bij terugkeer zou kunnen doden. Het is aan eiser om aannemelijk te maken dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt op ernstige schade. Eiser heeft echter geen concrete, persoonlijke en objectieve informatie aangeleverd die aannemelijk maakt dat hij persoonlijk gevaar loopt. De beroepsgrond slaagt niet.

Buitenschuldbeleid voor AMV

6.1.

Eiser voert aan dat hem ten onrechte is verweten dat hij onvoldoende medewerking heeft verleend aan het onderzoek naar adequate opvang in zijn land van herkomst. Eiser heeft enkel aangegeven nu nog niet open te staan om informatie in te winnen en de procedure bij de rechtbank eerst af te willen wachten. Eiser stelt zich verder op het standpunt dat van hem niet zonder meer dezelfde mate van initiatief, zelfstandigheid en inzicht kan worden verwacht als van een volwassene. Eiser had hierin meer begeleid moeten worden. Tot slot stelt eiser zich op het standpunt dat voor hem geen adequate en passende opvangmogelijkheden bestaan in Ivoorkust.

6.2.

De rechtbank overweegt allereerst dat uit het arrest T.Q. van het Hof van Justitie van de Europese Unie en de uitspraken van de Afdeling van 8 juni 2022 volgt dat de minister verplicht is om voorafgaand aan het terugsturen van een minderjarige vreemdeling zich ervan te overtuigen dat die minderjarige vreemdeling wordt teruggestuurd naar een familielid, een aangewezen voogd of adequate opvangfaciliteiten in het land van terugkeer. Voor het slagen van het onderzoek naar adequate opvang rust op de vreemdeling en de minister een gedeelde verantwoordelijkheid. Van de minister wordt verwacht dat hij, in samenwerking met de vreemdeling, voortvarend onderzoek verricht naar het bestaan van adequate opvang, zodat de vreemdeling niet onnodig lang in onzekerheid verkeert over zijn verblijfsstatus. Van de vreemdeling en zijn voogd mag worden verwacht dat hij actief en volledig aan het onderzoek meewerkt. De vreemdeling kan hieraan voldoen door onder meer zo veel mogelijk informatie te verstrekken over bijvoorbeeld het laatste contact met en de laatst bekende verblijfplaats van familieleden en door zich te wenden tot hulporganisaties die een rol van betekenis kunnen spelen bij de zoektocht naar en de hereniging met familieleden.

6.3.

De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat hij aan eiser geen vergunning op grond van het buitenschuldbeleid voor minderjarige vreemdelingen had moeten verlenen. De rechtbank stelt vast dat het onderzoek naar adequate opvang niet kon worden afgerond tijdens eisers minderjarigheid. Naar het oordeel van de rechtbank stelt de minister daarbij terecht dat dit onderzoek ook niet afgerond kon worden, omdat eiser onvoldoende heeft meegewerkt aan dit onderzoek. Gedurende de asielprocedure van eiser is met hem gesproken over het bestaan van opvangmogelijkheden. Daarnaast zijn er meerdere gesprekken gevoerd bij DTenV. Tijdens de gesprekken met DTenV is het doel en het belang van adequate opvang aan eiser duidelijk gemaakt en is hij herhaaldelijk geïnformeerd over de mogelijkheid om contact op te nemen met het IOM.

Uit het verslag van 28 augustus 2025 blijkt dat eiser is medegedeeld dat hij mee moet werken aan het onderzoek en is aan hem uitgelegd dat meewerken niet gelijk betekent dat hij ook daadwerkelijk moet terugkeren naar Ivoorkust, maar dat het wel van belang is om de mogelijkheden van adequate opvang te onderzoeken. In het verslag van 13 oktober 2025 is eiser hier wederom op gewezen. Niet is gebleken dat eiser stappen heeft gezet om zich te wenden tot het IOM voor ondersteuning.

In het verslag van 28 augustus 2025 staat dat eiser heeft gezegd niet te willen praten over zijn situatie in Ivoorkust. Uit het verslag van 10 september 2025 blijkt dat eiser heeft gezegd de uitkomst van de lopende beroepsprocedure bij de rechtbank af te willen wachten. Ook uit het verslag van 13 oktober 2025 volgt dat eiser geen stappen wilde ondernemen om zich te wenden tot het IOM en dat eiser de lopende procedure bij de rechtbank eerst wilde aankijken. Ondanks herhaaldelijke uitleg heeft eiser geen actie ondernomen. Niet wordt ingezien waarom eiser dit heeft nagelaten. Zoals de minister terecht heeft overwogen, betekent informatie inwinnen namelijk niet automatisch dat eiser ook daadwerkelijk zou moeten terugkeren. Dat eiser dit niet heeft gedaan omdat hij eerst de lopende beroepsprocedure bij de rechtbank wilde afwachten, is geen verschoonbare reden. De stelling van eiser dat hij hierin meer begeleid had moeten worden door de minister, volgt de rechtbank ook niet. De minister heeft hierbij terecht opgemerkt dat eiser werd bijgestaan door een gemachtigde en een voogd die hem hierin konden begeleiden. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

7. De beroepen zijn ongegrond. Dat betekent dat de bestreden besluiten in stand blijven.

8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T.M. Weeda, rechter, in aanwezigheid van

mr. S. Jongmans, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.

Vreemdelingenwet 2000. Alleenstaande minderjarige vreemdelingen. Dienst Terugkeer en Vertrek. Volgens artikel 3.48, tweede lid, onder b, Vreemdelingenbesluit 2000 in combinatie met B8/6 Vreemdelingencirculaire 2000. Verdrag betreffende de status van vluchtelingen. Arrest van 14 januari 2021, ECLI:EU:C:2021:9. ECLI:NL:RVS:2022:1530 en ECLI:NL:RVS:2022:1532. Zie hiervoor ECLI:NL:RVS:2025:2484. De Internationale Organisatie voor Migratie.