Vreemdelingenrecht
uitstel van vertrek, artikel 64 Vw, BMA-advies onvoldoende inzichtelijke en concludent, beroep gegrond.
Rechtbank Den Haag, 30 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32250 · Rechtbank Den Haag · 30 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32250
Zaakgegevens
Op 30 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 30 oktober 2026
- Datum publicatie
- 3 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.8324 NL25.8325
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32250
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
uitstel van vertrek, artikel 64 Vw, BMA-advies onvoldoende inzichtelijke en concludent, beroep gegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
Zaaknummers: NL25.8324 (beroep)
NL25.8325 (voorlopige voorziening)
V-nummer: [V nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen
[eiseres] ,
geboren op [geboortedatum] 1995, van Nigeriaanse nationaliteit, eiseres/verzoeker, hierna: eiseres
(gemachtigde: mr. G.J. Dijkman),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. D.A.H. van den Tillaar).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiseres om opschorting van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw. Eiseres is het daar niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank/de voorzieningenrechter (hierna: de rechtbank) het besluit van verweerder. Verder beoordeelt zij het verzoek van eiseres om een voorlopige voorziening.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Eiseres krijgt dus gelijk. Er is daarom geen reden meer om een voorlopige voorziening te treffen. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft op 28 oktober 2019 een aanvraag tot verlening van uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw ingediend. Naar aanleiding van de aanvraag heeft verweerder het BMA verzocht een advies uit te brengen. Het BMA heeft op 22 november 2019 het advies uitgebracht.
Verweerder heeft deze aanvraag met het besluit van 23 januari 2020 (het primaire besluit) afgewezen. Met het besluit van 21 april 2020 op het bezwaar van eiseres is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. Eiseres heeft hiertegen beroep ingesteld.
Met de uitspraak van 9 november 2021 heeft de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Haarlem het beroep gegrond verklaard, dat besluit vernietigd en bepaald dat verweerder een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van de uitspraak. Met de uitspraak van 26 juni 2024 is het door verweerder ingestelde hoger beroep door de Afdeling gedeeltelijk gegrond verklaard. De Afdeling heeft de uitspraak van de rechtbank gedeeltelijk vernietigd en verweerder opgedragen een nieuw besluit te nemen.
Verweerder heeft vervolgens het BMA opnieuw verzocht een medisch advies uit te brengen. Op 6 november 2024 heeft het BMA een advies uitgebracht. Eiseres heeft hier schriftelijk op gereageerd en is op 13 januari 2025 in het kader van de bezwaarprocedure door verweerder gehoord.
Met het besluit van 18 februari 2025 (het bestreden besluit) heeft verweerder opnieuw op het bezwaar beslist en is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
De rechtbank heeft het beroep op 19 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres en haar echtgenoot, de gemachtigde van eiseres, de gemachtigde van verweerder en F. Oronaye, als tolk Engels.
Beoordeling door de rechtbank
3. De rechtbank beoordeelt het beroep aan de hand van de beroepsgronden van eiseres.
De rechtbank komt tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. Eiseres is in september 2015 samen met haar echtgenoot naar Nederland gekomen. Eiseres en haar echtgenoot hebben sindsdien verschillende verblijfsrechtelijke procedures doorlopen. De echtgenoot van eiseres heeft niet de Nigeriaanse nationaliteit. Hij heeft de Ghanese nationaliteit. Aan hem is een terugkeerbesluit uitgevaardigd naar Ghana. Inmiddels hebben eiseres en haar echtgenoot ook twee kinderen gekregen. Hun eerste kind was al geboren ten tijde van het bestreden besluit. Het tweede kind is tijdens deze beroepsprocedure geboren.
In het bestreden besluit is verweerder bij de afwijzing van de aanvraag van uitstel van vertrek in de zin van artikel 64 van de Vw gebleven. Verweerder heeft hierbij in de besluitvorming het BMA-advies van 6 november 2024 als uitgangspunt genomen. Uit dit advies blijkt dat er bij eiseres sprake is van gezondheidsproblemen die bij het uitblijven van medische behandeling leiden tot een medische noodsituatie binnen een indicatieve termijn van drie tot zes maanden. Eiseres kan wel terugkeren naar Nigeria, nu de noodzakelijke behandeling aldaar aanwezig is. Eiseres kan volgens het BMA, als haar echtgenoot niet meereist, niet reizen tenzij zij wordt begeleid door een psychiatrische verpleegkundige. Ook is het noodzakelijk dat er, als haar partner niet meereist, direct na de reis een fysieke overdracht aan de behandelaar in Nigeria plaatsvindt. Verder heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat de noodzakelijk medische behandeling in Nigeria voor haar niet feitelijke toegankelijk is.
De uitspraak van de Afdeling
5. Eiseres voert allereerst aan dat verweerder onvoldoende is ingegaan op het oordeel van de Afdeling in de uitspraak van 26 juni 2024. De Afdeling heeft overwogen dat in het vorige BMA-advies onvoldoende duidelijk was of de genoemde psychiatrische opname ook beschikbaar is vóórdat eiseres een zelfdodingspoging onderneemt, of dat een dergelijke opname pas mogelijk was nadat zij opnieuw zelfbeschadigend gedrag vertoont of een zelfdodingspoging had gedaan. Uit het huidige BMA-advies volgt dat er nog steeds op korte termijn een risico is op verslechtering van de medische situatie waarbij zelfdoding voor zou kunnen komen. Het oordeel van de Afdeling is op dat punt dan ook onveranderd actueel en verweerder heeft onvoldoende gemotiveerd of preventieve zorg ook beschikbaar is.
Verweerder stelt zich op het standpunt dat de situatie die het BMA schetst in 2019 anders is dan in het advies van 2024. Uit het meest recente BMA-advies volgt immers niet meer dat eiseres 24-uurs zorg nodig heeft.
De rechtbank is met verweerder van oordeel dat de medische situatie van eiseres is veranderd. Uit het huidige BMA-advies blijkt dat de 24-uurszorg die eerder door haar echtgenoot werd verleend, niet meer aan de orde is. Het BMA benadrukt dat de gevolgen van het uitblijven van een behandeling onveranderd zijn, maar de behandeling vereist niet langer 24-uurs toezicht. Hiermee heeft verweerder dan ook niet langer rekening hoeven houden met de beschikbaarheid van preventieve psychiatrische opname in Nigeria. De beroepsgrond slaagt niet.
De rol van eiseres haar echtgenoot
6. Verder voert eiseres aan dat zij afhankelijk is van haar partner. Zij voert aan dat de mantelzorg in de vorm van behandeling bij het [bedrijf] te Ibadan onvoldoende is en dat de rol van haar echtgenoot als mantelzorger onvoldoende is betrokken in de besluitvorming. Eiseres heeft in dit verband ook gewezen op een uitspraak van de Afdeling van 26 januari 2026. Hieruit volgt volgens eiseres dat als de rol van de partner essentieel is voor het slagen van de behandeling, het aan verweerder is om te motiveren of die persoon dan ook daadwerkelijk in Nigeria aanwezig kan zijn.
Verweerder stelt zich op het standpunt dat uit het BMA-advies voldoende blijkt dat de mantelzorg van eiseres haar echtgenoot niet essentieel is. Het blijkt namelijk uit het BMA-advies dat het voldoende is dat er een overdracht naar een behandelaar zal plaatsvinden en dat de eiseres tijdens haar reis zal worden begeleid door een psychiatrische verpleegkundige. Het is dan vervolgens aan eiseres om aannemelijk te maken dat de benodigde zorg feitelijk niet toegankelijk is voor haar. Daarin is eiseres niet geslaagd.
Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling moet verweerder zich er, als hij een BMA-advies aan zijn besluitvorming ten grondslag legt, op grond van artikel 3:2 van de Awb van vergewissen dat dit naar wijze van totstandkoming zorgvuldig en naar inhoud inzichtelijk en concludent is. Als het advies niet aan deze eisen voldoet, zal het daarop gebaseerde besluit al daarom in rechte geen stand kunnen houden.
De rechtbank stelt vast dat het BMA de rol van eiseres haar echtgenoot, als onderdeel van het antwoord op de vraag wat voor behandeling eiseres ondergaat, als volgt heeft beschreven:
‘Eerder is de rol van de echtgenoot ter sprake gekomen. Er is niet langer sprake van 24-uurszorg of 24-uurstoezicht door de partner. Volgens de behandelaars blijft betrokkene alleen thuis als haar partner afwezig is. Partner is volgens de behandelaars vooral van onmisbare waarde als het gaat om inbedding in de maatschappij, contact met instanties en zorg. Betrokkene is zelf ongeletterd, beschikt over beperkte copingvaardigheden waardoor het haar vaak zelf niet lukt om voor complexe zaken hulp te zoeken. Van mantelzorg die essentieel is voor de medische behandeling is daarom geen sprake (meer). Hulpvragen vanuit de partner of bijvoorbeeld de vraag om een herhaalrecept komen de laatste tijd niet meer, mede omdat de situatie thans meer stabiel lijkt te zijn.’
De rechtbank overweegt als volgt. Volgens het Protocol BMA kan mantelzorg variëren van enige hulp in de huishouding en emotionele ondersteuning tot toezicht op medicatie-inname. Mantelzorg is geen professionele zorg, maar kan - als het aan de orde is - wel een onderdeel van de medische behandeling zijn. Noodzakelijke mantelzorg wordt in paragraaf A3/7.1.6. van de Vc uitgelegd als mantelzorg die een essentieel onderdeel vormt van de medische behandeling. Als uit de informatie van de behandelaars blijkt dat sprake is van mantelzorg, beoordeelt de medisch adviseur of die mantelzorg een essentieel onderdeel is van de medische behandeling en noodzakelijk is om de behandeling te doen slagen. Als voorbeeld hiervan wordt de noodzaak van toezicht op, en hulp bij inname van medicatie, omdat betrokkene daar niet toe in staat is, genoemd.
Het BMA concludeert dat naar verwachting, bij het uitblijven van de genoemde behandeling, angst- en stemmingsklachten zullen toenemen. Ook is er volgens het BMA, gelet op de voorgeschiedenis, de beperkte vaardigheden om met een stressvolle situatie om te kunnen gaan (ze kan snel overspoeld raken door dagelijkse stressoren) en de impulscontroleproblematiek, een reële kans dat toename van klachten gepaard zal gaan met zelfbeschadigend gedrag of een gerichte poging tot zelfdoding. Volgens het BMA profiteert ze van behandeling, maar gaat dat onder invloed van waarschijnlijk beperkte cognitieve vermogens en copingvaardigheden in kleine stapjes.
Nu de te ontstane medische noodsituatie volgens het BMA gelinkt is aan haar beperkte vaardigheden om met dagelijkse stressoren om te gaan en behandeling vanwege haar beperkte cognitieve vermogens en copingvaardigheden in kleine stapjes zal gaan, is naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende gemotiveerd dat haar echtgenoot niet van essentiële waarde is voor het slagen van de medische behandeling. Eiseres haar echtgenoot is volgens het BMA namelijk onmisbaar om haar te compenseren in die beperkte vaardigheden. Ook is haar echtgenoot van onmisbare waarde als het gaat om contact met instanties en zorg. Naar het oordeel van de rechtbank is de conclusie van het BMA dat er geen sprake is van mantelzorg die essentieel is voor het slagen van de medische behandeling dan ook onvoldoende inzichtelijk en concludent. Verweerder heeft dan ook onvoldoende gemotiveerd waarom er van het BMA-advies kan worden uitgegaan. Het lag op de weg van verweerder om daar, in het kader van de vergewisplicht, nadere informatie over op te vragen bij het BMA. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich er onvoldoende van vergewist dat het BMA-advies en de aanvullingen daarop zorgvuldig tot stand zijn gekomen en inzichtelijk en concludent zijn.
Conclusie en gevolgen
7. Gelet op het voorgaande is het besluit niet zorgvuldig tot stand gekomen en onvoldoende gemotiveerd. Het bestreden besluit dient te worden vernietigd. Het beroep is gegrond. De overige beroepsgronden behoeven om die reden geen bespreking meer. De rechtbank ziet geen aanleiding om het geschil definitief te beslechten, omdat verweerder het BMA om opheldering zal moeten vragen. Verweerder zal daarom een nieuw besluit moeten nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank stelt hiervoor een termijn van acht weken.
8. Nu op het beroep is beslist, is er geen aanleiding om een voorlopige voorziening te treffen. De rechtbank wijst daarom het verzoek af.
9. Omdat het beroep gegrond is, krijgt eiseres een vergoeding van haar proceskosten. De minister moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 2.802,- omdat de gemachtigde van eiseres een beroepschrift en een verzoekschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank, in de zaak met nummer NL25.8324:
-
verklaart het beroep gegrond;
-
vernietigt het bestreden besluit;
-
draagt de minister op binnen acht weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak.
De voorzieningenrechter, in de zaak met nummer NL25.8325:
- wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af.
In beide zaken:
- veroordeelt de minister tot betaling van € 2.802,- aan proceskosten aan eiseres.
Deze uitspraak is gedaan door mr. L.Z. Achouak El Idrissi, rechter, in aanwezigheid van mr. L.M. Jongejans, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Tegen deze uitspraak kan, voor zover het gaat om de beslissing op het beroep, hoger beroep worden ingediend bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. De indiener van het hoger beroep kan de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de beslissing op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.