Vreemdelingenrecht

Asiel. Aanvraag kennelijk ongegrond. Misleiding omtrent identiteit en nationaliteit. Beroep ongegrond.

Rechtbank Den Haag, 2 november 2026

Zaakgegevens

Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Middelburg
Datum uitspraak
2 november 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.52414
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32329
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Asiel. Aanvraag kennelijk ongegrond. Misleiding omtrent identiteit en nationaliteit. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.52414


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] (naar gesteld), eiser

V-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. A.E.M. de Vries),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. D. Koevoets).

Procesverloop

In het besluit van 1 september 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de asielaanvraag van eiser afgewezen als kennelijk ongegrond.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

De rechtbank heeft het beroep op 28 oktober 2026 op een zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is aanwezig [persoon] . Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Beoordeling door de rechtbank

1. Eiser stelt te zijn geboren op [datum] 2003 en de Egyptische nationaliteit te hebben.

2. Op 24 oktober 2024 heeft eiser asiel aangevraagd in Nederland. Hij heeft de behandeling van deze asielaanvraag niet afgewacht en is met onbekende bestemming vertrokken. In het besluit van 18 augustus 2025 heeft verweerder deze asielaanvraag daarom buiten behandeling gesteld.

3. Vervolgens heeft eiser op 18 oktober 2025 een tweede asielaanvraag ingediend. Hij is echter tot twee keer toe niet verschenen voor het gehoor. Daarom heeft verweerder in het besluit van 28 juli 2026 ook deze tweede asielaanvraag buiten behandeling gesteld.

4. Eiser heeft op 18 augustus 2026 voor de derde keer asiel aangevraagd. Op 24 en 26 augustus 2026 is eiser door verweerder gehoord over zijn asielmotieven. Eiser heeft verklaard dat hij bij terugkeer naar Egypte vreest voor de militaire dienst en voor zijn gewelddadige vader.

5. In het bestreden besluit heeft verweerder eisers derde asielaanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond omdat hij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) heeft misleid over zijn identiteit en nationaliteit. Eiser heeft valse informatie gegeven door in Frankrijk en Nederland conflicterende informatie te geven. Daarnaast heeft hij belangrijke identificerende documenten niet willen overleggen en heeft hij zijn paspoort weggemaakt. Daarnaast kan eiser niet goed verklaren over zijn herkomstgebied, heeft hij eerdere asielaanvragen niet afgewacht en heeft hij de derde asielaanvraag pas op het laatste moment ingediend nadat duidelijk werd dat verweerder hem wilde uitzetten. Verweerder acht daarom de door eiser gestelde identiteit, nationaliteit en herkomst ongeloofwaardig. Verweerder heeft vastgesteld dat het terugkeerbesluit van 18 augustus 2025 nog geldt. Ook heeft verweerder tegen eiser een inreisverbod uitgevaardigd voor de duur van twee jaren.

6. Eiser is het niet eens met het bestreden besluit. Hij voert aan dat hij geen kennis heeft kunnen nemen van het besluit van 28 juli 2026 en dat het niet aan hem te wijten is dat hij in de periode daaraan voorafgaand niet is verschenen op de gehoren. De aanvraag van 18 augustus 2026 is onder druk tot stand gekomen en verweerder had (opnieuw) op de aanvraag van 18 oktober 2025 moeten beslissen. Eiser is door deze gang van zaken benadeeld omdat hij in vreemdelingenbewaring terecht is gekomen, waar hij geen inspanningen kon verrichten om aan identificerende documenten te komen. Daarnaast is verweerder voorbijgegaan aan zijn duidelijke verklaringen over het ontbreken van documenten en is de taalanalyse niet opgestuurd. Er is dan ook geen sprake van misleiding en verweerder is ten onrechte niet ingegaan op de door eiser gestelde vrees bij terugkeer. Ten slotte had verweerder zich erin moeten verdiepen of zijn situatie schrijnend had kunnen worden bevonden.

De rechtbank oordeelt als volgt.

7. De besluiten van 18 augustus 2025 en 28 juli 2026 staan in rechte vast omdat daartegen geen rechtsmiddelen zijn aangewend. De rechtbank moet daarom bij de beoordeling uitgaan van de juistheid van deze besluiten. Anders dan eiser kennelijk veronderstelt, is zijn derde asielaanvraag overigens niet beoordeeld als herhaalde asielaanvraag (HASA). Dit volgt onder meer uit de omstandigheid dat verweerder ambtshalve heeft doorgetoetst aan de voorwaarden voor het verkrijgen van een reguliere verblijfsvergunning.

8. Verweerder heeft terecht vastgesteld dat eiser sinds 2024 in Europa is en dat hij geen pogingen heeft gedaan om aan identificerende documenten te komen, terwijl dit wel van belang is bij het beoordelen van een asielaanvraag. Verweerder heeft ook terecht vastgesteld dat eiser heeft verklaard dat hij geen identificerende documenten wilde overleggen omdat hij bang was dat verweerder deze kon gebruiken om hem uit te zetten. Verder heeft verweerder terecht vastgesteld dat eiser in Frankrijk andere informatie heeft gegeven dan in Nederland over zijn identiteit en dat hij niet goed heeft kunnen verklaren over zijn gestelde herkomstgebied. Zelfs als gevolgd zou kunnen worden dat eisers verklaring dat de Nijl een meer is, verkeerd is vertaald door de tolk, blijft deze tegenwerping overeind. Als laatste heeft verweerder terecht vastgesteld dat het herhaaldelijk niet afwachten van de uitkomst van een asielaanvraag niet past bij een oprechte behoefte aan internationale bescherming. Verweerder heeft daarom de door eiser gestelde identiteit, nationaliteit en herkomst terecht ongeloofwaardig geacht. Omdat verweerder geen taalanalyse aan het bestreden besluit ten grondslag heeft gelegd, hoeft daarop niet te worden ingegaan.

9. Dit breng mee dat verweerder terecht de door eiser gestelde vrees bij terugkeer niet heeft getoetst. Volgens vaste rechtspraak heeft een dergelijke vrees namelijk alleen betekenis tegen de achtergrond van de situatie in het land van herkomst. Als wegens ongeloofwaardigheid niet duidelijk is welk land het betreft, kan de vrees dus niet getoetst worden. Hierbij kan bijvoorbeeld worden gewezen op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 8 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1970.

10. Volgens onderdeel C4/3.3 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) is onder meer sprake van misleiding omtrent de identiteit en nationaliteit als een vreemdeling bewust onjuiste informatie verstrekt, een andere identiteit verstrekt dan in de systemen van de IND voorkomt, en relevante documenten heeft achtergehouden. Hierbij moet sprake zijn van het oogmerk om de autoriteiten op het verkeerde been te zetten teneinde in een gunstigere positie te komen. De vreemdeling moet in de gelegenheid zijn gesteld een geldige reden aan te voeren om de misleiding niet aan hem tegen te werpen. Aan deze voorwaarden is in het geval van eiser voldaan. Hij heeft immers verklaard dat hij bewust geen identificerende documenten heeft overgelegd om aan uitzetting te ontkomen. Daarnaast volgt uit de processen-verbaal van de Koninklijke Marechaussee van 17 en 18 augustus 2026 dat eiser aanvankelijk geen derde asielaanvraag wilde indienen, maar dit op het laatste moment alsnog heeft gedaan toen hem werd verteld dat er geen beletsel was om hem uit te zetten naar Egypte. Verweerder heeft eisers derde asielaanvraag daarom terecht afgewezen als kennelijk ongegrond.

11. Zoals hiervoor al is opgemerkt, heeft verweerder ambtshalve beoordeeld of eiser in aanmerking komt voor een reguliere verblijfsvergunning op grond van humanitaire omstandigheden. In artikel 3.6ba, eerste lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 staat dat hiervoor sprake moet zijn van een schrijnende situatie die gelegen is in een samenstel van bijzondere omstandigheden die de vreemdeling betreffen. Volgens onderdeel B11/2.5.1 van de Vc moet het daarbij gaan om omstandigheden die zich in Nederland voordoen en maakt verweerder zeer terughoudend gebruik van deze bevoegdheid. De rechtbank moet op dit onderdeel daarom terughoudend toetsen. Omdat eiser niet inzichtelijk heeft gemaakt dat hij aan deze voorwaarden voldoet, heeft verweerder geen aanleiding hoeven zien om aan eiser een reguliere verblijfsvergunning te verstrekken.

12. Uit het voorgaande vloeit voort dat verweerder terecht heeft vastgesteld dat het terugkeerbesluit van 18 augustus 2025 nog geldt. Artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vreemdelingenwet 2000 brengt dan mee dat een inreisverbod wordt uitgevaardigd.

13. De conclusie is dat het beroep ongegrond moet worden verklaard. Het bestreden besluit blijft in stand. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan op 2 november 2026 door mr. K.M. de Jager, rechter, in aanwezigheid van mr. A.S. Hamans, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.

Deze uitspraak is bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Op grond van artikel 39, vierde lid, gelezen samen met artikel 42, eerste lid, aanhef en onder c, van de Procedureverordening (EU) 2024/1348 en artikel 30b, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 zoals die luidt met ingang van 12 juni 2026.