Vreemdelingenrecht

Bewaring; voortduren; lichter middel; ongegrond

Rechtbank Den Haag, 23 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 23 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Arnhem
Datum uitspraak
23 oktober 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.61570
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32356
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Bewaring; voortduren; lichter middel; ongegrond

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Arnhem

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.61570


uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 oktober 2026 in de zaak tussen

[eiser] , v-nummer: [x] , eiser

(gemachtigde: mr. M. Rasul),

en

de minister van Asiel en Migratie,

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met het voortduren van de vreemdelingenbewaring. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring. Omdat eiser ook verzoekt om schadevergoeding beoordeelt de rechtbank ook of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. De minister hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.

Procesverloop

2. Met het besluit van 18 augustus 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. Bij uitspraak van 1 september 2026 heeft de rechtbank het beroep van eiser tegen dat besluit ongegrond verklaard.

2.1.

Eiser heeft beroep ingediend tegen het voortduren van de maatregel. Eiser heeft ook verzocht om schadevergoeding.

2.2.

De minister heeft een voortgangsrapportage overgelegd. Eiser heeft hierop gereageerd.

2.3.

De rechtbank heeft het vooronderzoek op 20 oktober 2026 gesloten en bepaald dat de zaak niet op zitting wordt behandeld.

Beoordeling door de rechtbank

Toetsingskader

3. Indien de rechtbank van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel van vreemdelingenbewaring in strijd is met de Vw 2000 dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen in redelijkheid niet gerechtvaardigd is, verklaart zij het beroep gegrond en beveelt zij de opheffing van de maatregel of een wijziging van de wijze van tenuitvoerlegging daarvan.

4. Uit de uitspraak van 1 september 2026 volgt dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van sluiten van dat onderzoek, rechtmatig was. Daarom beoordeelt de rechtbank nu alleen of de maatregel van vreemdelingenbewaring sinds het moment van sluiten van dat onderzoek, op 25 augustus 2026, rechtmatig is.

Handelt de minister voldoende voortvarend?

5. Eiser voert aan dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan de verwijdering. Uit de voortgangsrapportage volgt volgens eiser niet dat de minister zich voldoende heeft ingespannen om de overdracht naar Spanje te realiseren. Op 15 september 2026 zijn de Spaanse autoriteiten akkoord gegaan met de overdracht. De maximale termijn dat de bewaringsmaatregel hierna mag voortduren is vijf weken. Deze termijn verstrijkt op 20 oktober 2026.

5.1.

Deze beroepsgrond slaagt niet. In wat eiser aanvoert, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan de verwijdering uit Nederland. Het klopt dat de vijf weken-termijn zoals benoemt in artikel 45, derde lid, van de Amb-verordening verstrijkt op 20 oktober 2026. Uit de voortgangsrapportage blijkt echter dat voor eiser op die dag een vlucht gepland staat naar Spanje. De rechtbank ziet in de gronden van beroep en in het dossier geen aanknopingspunten dat deze vlucht niet door zou gaan. Gelet hierop was de maatregel ten tijde van het sluiten van het onderzoek op 20 oktober 2026 niet onrechtmatig.


Heeft de minister moeten volstaan met een lichter middel?

6. Eiser voert aan dat de minister gelet op het voorgaande opnieuw had moeten beoordelen of had moeten worden volstaan met een lichter middel. De minister had concreet moeten benoemen of het toezicht op eiser niet op een minder ingrijpende wijze kon worden gerealiseerd, zoals een meldplicht of een plaatsing in een vrijheidsbeperkende locatie.

6.1.

De beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank verwijst naar haar eerdere uitspraak van 1 september 2026. In wat eiser nu aanvoert ziet de rechtbank geen aanleiding voor een ander oordeel.

Conclusie en gevolgen

7. Het beroep tegen het voortduren van de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. G.W.B. Heijmans, rechter, in aanwezigheid van S. Voolstra, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak staat geen rechtsmiddel open.

Rb. Den Haag (zp. Arnhem), 1 september 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:26242. Dit is mogelijk op grond van artikel 96, eerste lid, van de Vw 2000. Dit volgt uit artikel 96, derde lid, van de Vw 2000. Als bedoeld in artikel 45, derde lid, van de Asiel- en Migratiebeheer verordening (Amb-verordening) en Rb. Den Haag (zp. Groningen) 17 augustus 2026, ECLI:NL:RBDHA:2026:23140.