Vreemdelingenrecht

bewaring, verdedigingsbeginsel, gronden van de maatregel, zicht op overdacht, voortvarend handelen, lichter…

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
4 november 2026
Zaaknummer
NL26.64123
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32361
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

bewaring, verdedigingsbeginsel, gronden van de maatregel, zicht op overdacht, voortvarend handelen, lichter middel, ambtshalve toetsing, ongegrond

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.64123


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], eiser

V-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. D. Matadien),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. M. Smeulders).

Procesverloop

Met het bestreden besluit van 22 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Verweerder heeft de rechtbank van de oplegging van de maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

De rechtbank heeft het beroep op 29 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [naam tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.

Beoordeling door de rechtbank

Het verdedigingsbeginsel

1. Eiser voert aan dat het verdedigingsbeginsel is geschonden omdat het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft plaatsgevonden zonder eisers gemachtigde en eiser zijn gemachtigde ook niet heeft gesproken voorafgaand aan het gehoor.

1.1.

In het proces-verbaal van het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling staat vermeld dat de piketmelding aanvankelijk, op 22 oktober 2026 om 9:35 uur, was geaccepteerd door mr. Wassenaar. Nadat eiser deze advocaat had gesproken, heeft hij te kennen gegeven een andere advocaat te willen. De verbalisant heeft daarop een nieuwe piketmelding uitgedaan en aan eiser gevraagd of hij er bezwaar tegen heeft om het gehoor zonder de nieuwe advocaat voort te zetten. Volgens het proces-verbaal heeft eiser hierop geantwoord dat hij daar geen bezwaar tegen heeft en dat hij ‘niets te verbergen heeft’. Hierna is het gehoor gestart. Op enig moment tijdens het gehoor bleek dat mr. Matadien de piketmelding had geaccepteerd. De verbalisant heeft dit aan eiser laten weten en gevraagd of eiser wilde dat de verbalisant contact met deze gemachtigde opnam. Eiser heeft toen aangegeven dat het gesprek voortgezet kon worden en dat de gemachtigde op een later moment geïnformeerd kon worden. De rechtbank ziet geen reden om te twijfelen aan deze gang van zaken. Uit het voorgaande blijkt dat eiser akkoord is gegaan met horen buiten aanwezigheid van zijn gemachtigde. Van een schending van het verdedigingsbeginsel is dan ook geen sprake. De beroepsgrond slaagt niet.

Gronden van de maatregel

2. In de maatregel van vreemdelingenbewaring staat dat de maatregel nodig is omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Asiel- en migratiebeheerverordening en er een onderduikrisico bestaat. In de maatregel heeft verweerder, met toepassing van artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

2.1.

Eiser betwist alle gronden.

2.2.

Uit artikel 5.6, derde lid, van het Vb volgt dat verweerder bij de a-grond kan volstaan met een toelichting dat deze grond zich feitelijk voordoet. In de maatregel heeft verweerder toegelicht dat eiser geen reis- of identiteitsdocumenten heeft overgelegd en dat hij zich zonder toestemming heeft bewogen tussen lidstaten van de Europese Unie. Eiser heeft dit op zichzelf niet bestreden. Grond a is daarmee feitelijk juist en kon aan eiser worden tegengeworpen. De rechtbank is verder van oordeel dat verweerder de feitelijke juistheid van de gronden r en s en het onderduikrisico dat hieruit volgt, ook voldoende heeft toegelicht. Niet in geschil is immers dat eiser niet staat ingeschreven in de Basisregistratie personen (Brp). Door geen vaste woon- of verblijfplaats te hebben bestaat een concreet risico dat hij zich aan het toezicht zal onttrekken. Verder heeft eiser naar eigen zeggen geen eigen middelen van bestaan. Verweerder heeft kunnen stellen dat dit het risico vergroot dat eiser in de illegaliteit zal verdwijnen om zich aldus aan het toezicht te trekken. De gronden r en s konden dus ook aan eiser worden tegengeworpen.

2.3.

De gronden a, r en s kunnen de maatregel al dragen, omdat daaruit een onderduikrisico voortvloeit. Aan een bespreking van de grond p komt de rechtbank daarom niet meer toe. De beroepsgrond slaagt niet.

Zicht op overdracht

3. Eiser voert aan dat niet duidelijk is of er zicht is op overdracht.

3.1.

Uit Eurodac is gebleken dat eiser op 27 mei 2025 en 10 juli 2026 in Duitsland, op 18 juni 2025 in Denemarken en op 28 september 2026 in Frankrijk verzoeken om internationale bescherming heeft ingediend. Verweerder heeft op 26 oktober 2026 een kennisgeving inzake terugname naar de Franse autoriteiten gezonden. Ter zitting is toegelicht dat verweerder thans in afwachting is van een reactie van de Franse autoriteiten. De rechtbank ziet onder deze omstandigheden niet in waarom er in eisers geval geen zicht op overdracht binnen een redelijke termijn is. De beroepsgrond slaagt niet.

Voortvarend handelen

4. Eiser betoogt dat verweerder onvoldoende voortvarend werkt aan zijn overdracht.

4.1.

De rechtbank overweegt dat eiser op 22 oktober 2026 in bewaring is gesteld en dat uit het dossier blijkt dat verweerder op 26 oktober 2026 een kennisgeving inzake terugname heeft gestuurd naar de Franse autoriteiten. Verder is op 27 oktober 2026 een vertrekgesprek met eiser gevoerd. Verweerder werkt aldus voldoende voortvarend aan eisers overdracht. De beroepsgrond slaagt niet.

Lichter middel

5. Eiser voert aan dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel dan de inbewaringstelling, zoals een meldplicht. Eiser is bereid mee te werken aan zijn overdracht. Verder heeft verweerder onvoldoende eisers medische klachten meegewogen. De maatregel vermeldt enkel eisers rugklachten, maar uit de gegevens van het COA blijkt dat eiser ook last heeft van PTSS-symptomen, een gebroken vinger en oor- en knieklachten.

5.1.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder terecht niet volstaan met de toepassing van een lichter middel en is die beslissing in de maatregel ook deugdelijk gemotiveerd. Uit de hiervoor besproken gronden voor de maatregel volgt dat er een onderduikrisico bestaat. De enkele stelling dat eiser wil meewerken aan overdracht doet daar niet aan af. Verweerder heeft bij de oplegging van de maatregel betrokken dat eiser tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft verklaard last te hebben van zijn rug. Terecht is hierover opgemerkt dat er in het detentiecentrum een medische dienst is en dat de medische zorg in het detentiecentrum vergelijkbaar is met de zorg die wordt geboden in de vrije maatschappij. Eiser heeft niet onderbouwd dat de medische zorg gedurende de vreemdelingenbewaring voor zijn rugklachten, of eventuele andere klachten, niet voldoet. De beroepsgrond slaagt niet.

Ambtshalve toetsing

6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door verweerder en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.

Conclusie en gevolgen

7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank:

  • verklaart het beroep ongegrond;

  • wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. C.E. Bos, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Felić, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.

Dit volgt uit artikel 94, eerste lid, van de Vw.