Vreemdelingenrecht
Beroep tegen wijziging leeftijdsregistratie; geen procesbelang; niet-ontvankelijk; schadevergoeding vanwege…
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32374 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32374
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 4 november 2026
- Zaaknummer
- NL24.1443
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32374
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep tegen wijziging leeftijdsregistratie; geen procesbelang; niet-ontvankelijk; schadevergoeding vanwege overschrijding redelijke termijn.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL24.1443
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer [x] , eiser
(gemachtigde: mr. J.I.T. Sopacua),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. D. Post).
Als derde-partij neemt aan de zaak deel:
de Staat der Nederlanden (de minister van Justitie en Veiligheid).
Procesverloop
1. De minister heeft eiser op 21 november 2023 meegedeeld dat de geboortedatum in zijn persoonsregistratie wordt gewijzigd van [geboortedag 1] 2006 naar [geboortedag 2] 2005, omdat eiser in Griekenland met die geboortedatum staat geregistreerd. De minister heeft het bezwaar van eiser tegen deze kennisgeving met het bestreden besluit van 19 december 2023 niet-ontvankelijk verklaard, omdat de kennisgeving van 21 november 2023 geen appellabel besluit is in de zin van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit. De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 2 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Heeft eiser nog procesbelang bij een beoordeling van zijn beroep?
2. Eiser heeft beroep ingesteld, omdat hij er niet mee eens is dat de minister de geboortedatum in zijn persoonsregistratie heeft gewijzigd. Eiser vindt dat de minister had moeten blijven uitgaan van de geboortedatum van [geboortedag 1] 2006 die hij in Nederland heeft opgegeven, ook al staat eiser met een andere geboortedatum in Griekenland geregistreerd. Eiser vindt ook dat hij tegen deze wijziging kan opkomen bij de bestuursrechter, omdat deze wijziging volgens hem een appellabel besluit is in de zin van de Awb.
De minister heeft de rechtbank laten weten dat hij op 7 augustus 2026 een besluit op de asielaanvraag van eiser heeft genomen. In dat besluit heeft de minister zich op het standpunt gesteld dat de identiteit van eiser (en dus ook de door hem opgegeven geboortedatum van [geboortedag 1] 2006) geloofwaardig is. De rechtbank ziet zich daarom eerst voor de vraag gesteld of eiser nog procesbelang heeft bij een beoordeling van zijn beroep, voordat zij aan de vraag toekomt of de wijziging van de persoonsregistratie van eiser een appellabel besluit is in de zin van de Awb.
Eiser stelt dat hij nog procesbelang heeft. Door de eerdere wijziging van zijn geboortedatum is hij meerderjarig geworden, terwijl hij dat ten tijde van de aanvraag niet was. In de asielprocedure heeft dit onder meer tot gevolg gehad dat tijdens het nader gehoor niet de waarborgen voor minderjarigen van toepassing waren, zodat de asielprocedure onzorgvuldig is geweest. Daarnaast is eiser als gevolg van de wijziging van de geboortedatum overgeplaatst naar een opvanglocatie voor meerderjarigen, is zijn recht op onderwijs geëindigd en heeft hij geen begeleiding meer gehad van een voogd. De vaststelling van de onrechtmatigheid van de wijziging van de geboortedatum is nodig om voor een in dit verband in te dienen schadeclaim.
De rechtbank is van oordeel dat eiser geen procesbelang meer heeft omdat eiser met dit beroep niet langer kan bereiken wat hij ermee beoogde te bereiken. Eiser heeft met het instellen van dit beroep kennelijk beoogd om de wijziging van de persoonsregistratie door de minister ongedaan te maken. Dat is niet langer nodig, omdat de minister sinds het besluit op de asielaanvraag (weer) uitgaat van de door eiser opgegeven geboortedatum van [geboortedag 1] 2006. In wat eiser heeft aangevoerd, ziet de rechtbank geen reden om toch procesbelang aan te nemen. Als eiser van mening is dat de wijziging van de geboortedatum tot onzorgvuldigheden in de asielprocedure heeft geleid, dan moet hij dat in een eventueel beroep tegen het besluit op de asielaanvraag naar voren brengen. Het besluit op de asielaanvraag ligt de rechtbank in dit beroep namelijk niet voor. Daarnaast geldt dat de omstandigheid dat eiser mogelijk onterecht in de opvang voor minderjarigen heeft verbleven, geen rechtstreeks gevolg is van het besluit van de minister tot aanpassing van de door eiser opgegeven leeftijd. Niet de minister, maar het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COa) gaat immers over de opvang. Dat het COa uitgaat van de door de minister geregistreerde geboortedatum, betekent niet dat eiser bij het COa geen bezwaar kon maken tegen een besluit tot overplaatsing. Mogelijke schade als gevolg van de overplaatsing kan daarom niet aan de minister worden toegerekend. Verder kan eiser niet worden gevolgd in zijn standpunt dat hij door de wijziging van zijn geregistreerde leeftijd geen begeleiding meer heeft gehad van een voogd. Zoals de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) al heeft geoordeeld in haar uitspraak van 18 december 2024, verliest een vreemdeling door de kennisgeving niet zijn voogd van stichting Nidos. Een voogd wordt immers bij beschikking van de burgerlijke rechter aangewezen op grond van artikel 1:295 van het Burgerlijk Wetboek, en de voogdijmaatregel vervalt niet van rechtswege door de kennisgeving van de wijziging van de leeftijdsregistratie, maar pas wanneer de vreemdeling volgens de beschikking van de burgerlijke rechter de leeftijd van achttien jaar heeft bereikt. Dat eiser, tot slot, geen onderwijs heeft kunnen genieten en daardoor schade heeft geleden, heeft hij niet onderbouwd of op een andere manier aannemelijk gemaakt.
Uit het voorgaande volgt dat eiser schade als gevolg van het bestreden besluit niet aannemelijk heeft gemaakt. Hierin kan dan ook geen procesbelang worden gevonden. Omdat eiser ook overigens geen procesbelang heeft, is zijn beroep niet-ontvankelijk.
Is de redelijke termijn overschreden?
3. Eiser heeft op de zitting verzocht om een schadevergoeding vanwege het overschrijden van de redelijke termijn als bedoeld in artikel 6 van het EVRM.
Uit artikel 6 van het EVRM volgt dat geschillen binnen een redelijke termijn moeten worden beslecht. Volgens vaste rechtspraak geldt het aan artikel 6 van het EVRM ten grondslag liggende beginsel van rechtszekerheid ook in procedures over de binnenkomst, het verblijf en de uitzetting van vreemdelingen. Dat betekent dat ook die procedures binnen een redelijke termijn moeten worden beslecht. Wordt deze redelijke termijn overschreden, dan wordt in beginsel verondersteld dat de vreemdeling immateriële schade heeft geleden in de vorm van spanning en frustratie. In beginsel is dan een schadevergoeding van € 500 gepast voor elk half jaar dat de redelijke termijn geheel of gedeeltelijk is overschreden.
De vraag of de redelijke termijn is overschreden, moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval. Daarbij zijn de ingewikkeldheid van de zaak, de wijze waarop de zaak door het bestuursorgaan en de rechter is behandeld, het processuele gedrag van de betrokkene gedurende de gehele procesgang en de aard van de maatregel en het daardoor getroffen belang van de betrokkene van belang. Als uitgangspunt heeft daarbij te gelden dat de redelijke termijn is overschreden als de rechtbank niet binnen twee jaar na het instellen van beroep uitspraak doet. In die termijn is de duur van een bezwaarprocedure inbegrepen. Hebben de bezwaar- en beroepsfase samen zo lang hebben geduurd dat de redelijke termijn van twee jaar daardoor is overschreden, dan heeft voor de toerekening van die termijnoverschrijding aan het bestuursorgaan en de rechtbank als uitgangspunt te gelden dat de bezwaarfase maximaal een half jaar mag duren en de beroepsfase maximaal anderhalf jaar.
De redelijke termijn vangt aan als bezwaar is gemaakt bij het bestuursorgaan. Het bezwaarschrift is op 30 november 2023 per fax aan de minister verzonden. Dat betekent dat de redelijke termijn in beginsel op 30 november 2025 zou eindigen. In dit geval heeft de rechtbank echter op 11 juni 2024 aan eiser laten weten dat zij het beroep zou aanhouden in afwachting van een uitspraak van de Afdeling over dezelfde rechtsvraag als de rechtsvraag die aan de orde was in het beroep van eiser. De Afdeling heeft deze uitspraak op 18 december 2024 gedaan. De tijd tussen 11 juni 2024 en 18 december 2024 (dat zijn zes maanden en zeven dagen) blijft daarom bij de berekening van de vraag of de redelijke termijn is overschreden buiten beschouwing. Dat betekent dat de redelijke termijn in het geval van eiser met (bijna) vijf maanden is overschreden. Aan eiser moet daarom een schadevergoeding van € 500 worden toegekend. Naar het oordeel van de rechtbank is deze termijnoverschrijding volledig aan haar toe te rekenen. De minister heeft immers negentien dagen na binnenkomst van het bezwaarschrift daarop beslist, terwijl de behandeling van het beroep door de rechtbank, ook na aftrek van de tijd dat zij het beroep heeft aangehouden, meer dan anderhalf jaar heeft geduurd. De rechtbank zal daarom de Staat der Nederlanden (de minister van Justitie en Veiligheid) veroordelen tot betaling van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 500.
Conclusie en gevolgen
4. Het beroep is niet-ontvankelijk. Dat betekent dat de rechtbank het beroep van eiser niet inhoudelijk beoordeelt. Om die reden hoeft de minister de proceskosten van eiser voor het instellen van beroep ook niet te vergoeden.
Omdat de rechtbank het verzoek van eiser om een schadevergoeding vanwege het overschrijden van de redelijke termijn toewijst, krijgt hij wel een proceskostenvergoeding voor het indienen van dit verzoek. De Staat der Nederlanden (de minister van Justitie en Veiligheid) moet deze vergoeding betalen, omdat het overschrijden van de redelijke termijn – zoals hiervoor is overwogen – volledig aan de rechtbank valt toe te rekenen. De proceskostenvergoeding bedraagt € 467, omdat de gemachtigde van eiser dit verzoek heeft gedaan en de rechtbank hieraan een wegingsfactor van 0,5 toekent (1 punt van € 934 met een wegingsfactor van 0,5 maakt € 467). Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
-
verklaart het beroep niet-ontvankelijk;
-
wijst het verzoek om schadevergoeding toe en veroordeelt de Staat der Nederlanden (de minister van Justitie en Veiligheid) tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 500;
-
veroordeelt de Staat der Nederlanden (de minister van Justitie en Veiligheid) in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 467.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.A. van Hoof, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J.B. ter Beke, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.