Vreemdelingenrecht
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan…
Rechtbank Den Haag, 23 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32395 · Rechtbank Den Haag · 23 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32395
Zaakgegevens
Op 23 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 23 oktober 2026
- Datum publicatie
- 4 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.32766
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32395
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister heeft eiser namelijk terecht tegengeworpen dat hij zijn identiteit onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. De minister heeft bij het opleggen van het terugkeerbesluit ook voldoende rekening gehouden met de vereiste refoulementstoets.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.32766
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 23 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. G.J. van der Graaf),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. M.R. Stuart).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister heeft eiser namelijk terecht tegengeworpen dat hij zijn identiteit onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. De minister heeft bij het opleggen van het terugkeerbesluit ook voldoende rekening gehouden met de vereiste refoulementstoets. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 4 juni 2026 deze aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 30 juli 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Wat ging er aan deze zaak vooraf?
3. Eiser heeft op 16 oktober 1998 voor het eerst asiel aangevraagd in Nederland. Eiser legde daaraan ten grondslag dat hij een Jezidi is, afkomstig uit Irak. Die aanvraag is afgewezen op grond van ‘manifest bedrog’, omdat eiser bij een eerdere asielaanvraag in Duitsland andere personalia had opgegeven. Eiser had in Duitsland namelijk een andere naam opgegeven en zou de Armeense nationaliteit hebben. Destijds is een taalanalyse uitgevoerd, waaruit bleek dat eiser eenduidig niet uit Irak afkomstig was. Daarnaast legde eiser onjuiste verklaringen af over zijn leefomgeving in Irak. De minister geloofde dus niet dat eiser afkomstig was uit Irak. Het tegen dit besluit ingestelde beroep is ongegrond verklaard. De afwijzing van de eerste asielaanvraag staat daarmee in rechte vast.
Op 10 februari 2005 heeft eiser opnieuw asiel aangevraagd. Eiser heeft ter onderbouwing van die aanvraag een aantal documenten overgelegd, namelijk een huwelijksakte, een nationaliteitsverklaring, stembiljetten van de verkiezingen in Irak en een verklaring van de Iraakse ambassade. De nationaliteitsverklaring is vals bevonden. Ook bij de overige documenten heeft de minister kanttekeningen geplaatst. Het door eiser tegen dit besluit ingestelde beroep is ongegrond verklaard. In hoger beroep is die uitspraak bevestigd. De afwijzing van de tweede asielaanvraag staat daarmee ook in rechte vast.
Op 29 november 2005 heeft eiser een derde asielaanvraag ingediend. Eiser heeft toen een Irakees paspoort overgelegd. Dat paspoort is echt bevonden, maar de minister volgde eisers verklaringen over hoe hij dat paspoort heeft kunnen verkrijgen niet. Op 23 juli 2007 heeft eiser deze asielaanvraag ingetrokken om in aanmerking te kunnen komen voor tijdelijke bescherming onder de Regeling Afwikkeling Nalatenschap Oude Vreemdelingenwet (RANOV). Eiser heeft onder die regeling verblijfsrecht genoten van 2007 tot 2018.
In 2018 is aan eiser een verblijfsvergunning regulier voor onbepaalde tijd verleend. Deze verblijfsvergunning is ingetrokken op 11 juni 2020, omdat eiser zijn hoofdverblijf had verplaatst. Het bezwaar dat eiser daartegen heeft ingediend is niet-ontvankelijk verklaard. Dat heeft in beroep stand gehouden. Dat besluit staat dus ook in rechte vast.
Op 6 februari 2024 heeft eiser opnieuw asiel aangevraagd. Eiser legt daaraan ten grondslag dat ten tijde van die aanvraag nieuw beleid gold voor Jezidi’s uit Irak, op basis waarvan eiser van mening is in aanmerking te komen voor een verblijfsvergunning asiel. De minister wees die aanvraag af als niet-ontvankelijk bij besluit van 22 april 2025. Eiser had namelijk volgens de minister geen nieuwe elementen of bevindingen naar voren gebracht die relevant konden zijn voor de beoordeling van zijn opvolgende asielaanvraag, nu gelet op de eerder gevolgde procedures niet werd aangenomen dat eiser afkomstig is uit Irak.
Deze rechtbank en zittingsplaats heeft het besluit van 22 april 2025 vernietigd. Eiser heeft in die procedure namelijk volgens de rechtbank terecht aangevoerd dat hij bij zijn derde asielaanvraag een paspoort heeft overgelegd wat nooit is beoordeeld. Om in aanmerking te komen voor tijdelijke bescherming onder de RANOV heeft eiser zijn asielaanvraag namelijk ingetrokken. Daardoor is nooit in rechte vast komen te staan dat eisers nationaliteit niet uit het Iraakse paspoort kon blijken en heeft de minister zich daar dus ten onrechte in het kader van de aanvraag uit 2024 niet over uitgelaten.
Op 4 juni 2026 heeft de minister een nieuw besluit genomen. De minister heeft de asielaanvraag nu afgewezen als kennelijk ongegrond. De minister legt daaraan samengevat ten grondslag dat het paspoort weliswaar echt is bevonden, maar dat dat grotendeels is afgegeven op basis van een valselijk opgemaakte nationaliteitsverklaring. Het paspoort maakt daarom volgens de minister de nationaliteit en identiteit van eiser niet alsnog geloofwaardig. De taalanalyse die is gemaakt ten tijde van eisers eerste asielaanvraag is verder door de minister nogmaals uitgevoerd. Daar komt opnieuw uit dat eiser eenduidig niet uit Irak afkomstig is. De minister heeft aan eiser verder al eerder een terugkeerbesluit uitgevaardigd, maar heeft nu verduidelijkt dat eiser moet terugkeren naar Irak of Armenië. Aan eiser is ook een inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd.
Heeft eiser zijn identiteit en nationaliteit voldoende aannemelijk gemaakt?
4. Eiser betoogt dat de minister niet op de juiste wijze heeft beoordeeld of de door hem overgelegde bewijsstukken voldoende zijn om de twijfel over zijn identiteit en nationaliteit weg te nemen. Eiser betoogt dat de minister moet motiveren waarom de bewijswaarde aan het originele paspoort wordt ontnomen doordat geen deugdelijk identificatieproces zou hebben plaatsgevonden. De minister mag daarbij niet van eiser verlangen dat hij een verklaring geeft voor het feit dat de taalanalyse en het leeftijdsonderzoek niet goed verenigbaar lijken met het overgelegde (echt bevonden) paspoort. Eiser verwijst ter onderbouwing van zijn stelling naar een uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling). De minister heeft in het bestreden besluit niet onderbouwd waarom hij ervan uitgaat dat het door eiser overgelegde paspoort ‘in belangrijke mate’ is gebaseerd op een valselijk tot stand gekomen nationaliteitsverklaring. Dat is ook niet waarschijnlijk, omdat de Iraakse ambassade wist dat de nationaliteitsverklaring vals was. Uit eisers verklaringen volgt ook dat eiser meerdere documenten heeft overgelegd aan de Iraakse ambassade en dat een onderzoek in Irak heeft plaatsgevonden. Het paspoort is dus niet uitsluitend afgegeven op basis van een vals bevonden brondocument of op basis van eisers eigen verklaringen. Anders dan de minister stelt zijn de door de Iraakse ambassade overgelegde verklaringen over de mogelijkheden om een paspoort te verkrijgen ook niet tegenstrijdig aan elkaar. Enerzijds is namelijk verklaard dat de ambassade geen paspoort kan afgeven op basis van kopieën van documenten en anderzijds is verklaard dat de paspoortaanvraag in behandeling zal worden genomen en dat daarvoor onderzoek wordt uitgevoerd in Irak. De minister heeft tot slot ten onrechte niet bij de besluitvorming betrokken dat aan eisers dochter en zijn ex-echtgenote ook Iraakse paspoorten zijn afgegeven.
De rechtbank overweegt als volgt. De Afdeling heeft op 29 november 2023 een relevante uitspraak gedaan voor deze rechtsvraag. Eiser verwijst ook naar die uitspraak. Hoewel die uitspraak werd gedaan in het kader van een naturalisatieverzoek, is de rechtbank met eiser eens dat hij analoog kan worden toegepast. De uitspraak gaat namelijk over de bewijswaarde van echt bevonden documenten en de vraag of de minister die onder bepaalde omstandigheden mag passeren. Uit de uitspraak van de Afdeling volgt dat het overleggen van authentieke (echt bevonden) documenten niet betekent dat de minister zonder meer uit moet gaan van de juistheid van de in die documenten vermelde gegevens. De minister moet bij het beoordelen van die inhoudelijke gegevens onder meer bezien of voorafgaand aan de afgifte van het document een behoorlijk onderzoek in de vorm van een deugdelijk identificatieproces heeft plaatsgevonden. Een voorbeeld van het ontbreken van een deugdelijk identificatieproces is wanneer aannemelijk is dat de documenten waarmee het betreffende brondocument is verkregen, niet betrouwbaar zijn. Als uit de door de minister aangevoerde feiten of omstandigheden blijkt dat voorafgaand aan de afgifte van het brondocument kennelijk geen deugdelijk identificatieproces heeft plaatsgevonden, dan is het aan de vreemdeling om het tegendeel aannemelijk te maken. De vreemdeling kan hiervoor bewijs leveren vanuit andere bronnen dan brondocumenten. Bij de beoordeling of de vreemdeling in zijn bewijslevering is geslaagd betrekt de minister ook in hoeverre de eerder of later verstrekte gegevens zijn ontleend aan als objectief te beschouwen bewijsbronnen.
Voor zover het standpunt van eiser is dat de minister in het geheel niet heeft gemotiveerd dat en waarom geen deugdelijk identificatieproces heeft plaatsgevonden voorafgaand aan de afgifte van het echt bevonden Iraaks paspoort volgt de rechtbank dat niet. De minister heeft namelijk in de besluitvorming wel degelijk argumenten opgenomen waarom volgens hem geen deugdelijk identificatieproces heeft plaatsgevonden. De vraag waar de rechtbank zich voor gesteld ziet is of de minister dat ook terecht heeft overwogen.
Die vraag beantwoordt de rechtbank bevestigend. De rechtbank stelt voorop dat in eerdere procedures steeds in rechte vast is komen te staan dat eiser zijn Iraakse nationaliteit niet aannemelijk heeft gemaakt. Nieuw in deze procedure is dat eiser een echt Iraaks paspoort heeft overlegd. De vraag is of eiser daarmee zijn identiteit en nationaliteit alsnog aannemelijk heeft gemaakt, ondanks alle eerdere gevoerde procedures. Eiser verklaart dat hij bij de Iraakse ambassade heeft gevraagd om een paspoort, maar dat de ambassade hem zei dat zij dat niet voor hem konden afgeven op basis van de door hem aangeleverde documenten, namelijk een kopie van zijn nationaliteitsverklaring en zijn huwelijksakte. Dat volgt ook uit de door eiser overgelegde verklaring van de ambassade van 12 september 2005. Op diezelfde dag heeft dezelfde medewerker van de Iraakse ambassade een verklaring afgegeven waaruit volgt dat de aanvraag om afgifte van een Iraaks paspoort in behandeling is genomen en zal worden afgehandeld zodra een reactie is ontvangen van de autoriteiten in Irak. De minister acht het allereerst niet ten onrechte bevreemdend dat op dezelfde dag en door dezelfde medewerker twee dusdanig verschillende verklaringen worden afgelegd. De verklaringen kunnen misschien zo worden gelezen dat, zoals eiser stelt, de ambassade geen paspoort kon afgeven, maar dat de Iraakse autoriteiten dat wel kunnen, maar zelfs dan is vreemd dat die laatste route niet direct is gevolgd maar dat eerst een verklaring is afgegeven dat de ambassade geen documenten kan afgeven. Over het identificatieproces verklaart eiser dat hij twee documenten heeft moeten overleggen, namelijk de kopie van zijn nationaliteitsverklaring en zijn huwelijksakte. Ook heeft eiser zijn personalia doorgegeven. Eiser bevestigt dat op basis van die documenten en informatie een paspoort is afgegeven. De minister acht terecht relevant dat de door eiser overgelegde nationaliteitsverklaring vals is bevonden. Dat is in deze procedure ook niet in geschil. Er kon dus in ieder geval niet op basis van die nationaliteitsverklaring een deugdelijk identificatieproces plaatsvinden. Dan blijft over dat eiser zijn huwelijksakte heeft overgelegd. De minister acht daarbij terecht relevant dat aan die huwelijksakte geen pasfoto is bevestigd, zodat niet valt vast te stellen dat eiser ook degene is op wie de huwelijksakte ziet. Hetzelfde geldt voor het verstrekken van personalia. Omdat eiser wel stelt dat op basis van deze gegevens het paspoort is afgegeven en niet uit kan leggen wat de Iraakse autoriteiten nog meer zouden hebben betrokken stelt de minister zich terecht op het standpunt dat in dit geval geen deugdelijk identificatieproces heeft plaatsgevonden, zodat hij aan het echt bevonden Iraakse paspoort voorbij mocht gaan. De enkele stelling dat de Iraakse autoriteiten wisten dat de nationaliteitsverklaring vals was maakt dat niet anders. Dat biedt namelijk alsnog geen inzicht in een eventueel wél deugdelijk identificatieproces. De minister heeft verder terecht bij zijn beoordeling betrokken dat uit de taalanalyse blijkt dat eiser eenduidig niet afkomstig is uit Irak. Dat aan eisers ex-echtgenote en dochter ook Iraakse paspoorten zijn verstrekt heeft de minister verder niet relevant hoeven achten. Zelfs als die paspoorten echt zijn en als aan die paspoorten wél een deugdelijk identificatieproces ten grondslag heeft gelegen zegt dat onvoldoende over de nationaliteit van eiser zelf. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Kunnen het terugkeerbesluit en het inreisverbod standhouden?
5. Eiser betoogt dat voorafgaand aan het terugkeerbesluit ten onrechte niet is onderzocht of hij bij terugkeer naar de daarin aangewezen landen een reëel risico loopt op de doodstraf, folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen. Dit wordt een refoulementbeoordeling genoemd. Eiser verwijst ter onderbouwing van zijn standpunt naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam.
In het terugkeerbesluit zijn twee landen van terugkeer genoemd, namelijk Armenië en Irak. De minister wijst Irak aan, omdat eiser stelt dat dit zijn land van herkomst is. De minister wijst ook Armenië aan, omdat eiser in Duitsland aangaf dat dit zijn land van herkomst was. In het terugkeerbesluit staat dat geen nader onderzoek hoeft te worden gedaan naar het risico van refoulement, omdat eiser de minister heeft misleid over zijn identiteit, nationaliteit en herkomst en dus onvoldoende medewerking heeft verleend aan het vaststellen van zijn land van herkomst. Daarbij is verwezen naar een eerdere uitspraak van de Afdeling.
Uit de door de minister aangehaalde uitspraak van de Afdeling volgt dat voor het nemen van een terugkeerbesluit niet vereist is dat de nationaliteit en de herkomst van de vreemdeling zijn vastgesteld. Dat de minister heeft geconcludeerd dat eiser zijn nationaliteit en herkomst niet aannemelijk heeft gemaakt, belet hem dus niet de door eiser gestelde landen van nationaliteit of herkomst wel te noemen als landen van terugkeer. Het doel van het terugkeerbesluit is volgens de Afdeling ook om een doeltreffend verwijderings- en terugkeerbesluit te kunnen voeren. Uitgaande van dat doel hoeft bij het nemen van het terugkeerbesluit nog niet vast te staan naar welk land eiser daadwerkelijk moet of zou kunnen terugkeren. Het terugkeerbesluit is dan een begin van het terugkeerproces en pas na aanvang van de terugkeerprocedure zal met meer zekerheid blijken op welk(e) land(en) de minister de uitzettingshandelingen zal richten. De Afdeling overweegt verder dat dat niet betekent dat een vreemdeling in het kader van de terugkeerprocedure geen effectieve rechtsbescherming kan krijgen als hij zijn herkomst of nationaliteit van een bepaald land in de asielprocedure niet aannemelijk heeft gemaakt. Een inhoudelijke en volledige beoordeling van het risico op refoulement blijft, als de vreemdeling zijn herkomst en nationaliteit niet aannemelijk heeft gemaakt, weliswaar achterwege bij het nemen van het terugkeerbesluit, maar zal op een later moment alsnog kunnen plaatsvinden, aldus de Afdeling. Eiser kan bijvoorbeeld een nieuwe asielaanvraag indienen of verzoeken om herziening van het onderhavige besluit als hij zijn nationaliteit of herkomst alsnog aannemelijk weet te maken of als tijdens de terugkeerprocedure duidelijk wordt dat een in het terugkeerbesluit genoemd land van terugkeer (Irak of Armenië) hem erkent als onderdaan, reisdocumenten verstrekt en eiser dus mogelijk daadwerkelijk uitgezet kan worden naar dat land. Daar kan eiser dan ook een doeltreffend rechtsmiddel tegen aanwenden. Een aanvullend terugkeerbesluit is volgens de Afdeling ook aangewezen wanneer de minister bekend is met bepaalde asielmotieven voor het land waarnaar hij beoogt uit te zetten, terwijl hij die asielmotieven nog niet eerder heeft beoordeeld. Eerbiediging van het beginsel van non-refoulement is daarmee voldoende gewaarborgd.
Doordat de minister in het terugkeerbesluit heeft verwezen naar de in overweging 5.1. genoemde Afdelingsuitspraak, begrijpt de rechtbank dat de minister zich bij het opleggen van het terugkeerbesluit rekenschap heeft gegeven van de vereiste refoulementstoets. De rechtbank begrijpt hieruit verder dat de minister die toets ook heeft uitgevoerd, maar dat hij op dit moment geen grondigere refoulementstoets kan maken dan hij in de asielprocedure al heeft gedaan. De rechtbank ziet dat bevestigd in de opmerking in het terugkeerbesluit dat geen nader onderzoek hoeft te worden gedaan naar het risico van refoulement. Anders dan eiser, maakt de rechtbank uit deze opmerking dus niet op dat van dat onderzoek geheel is afgezien. De rechtbank wijst er verder op dat de minister in alle eventueel volgende fases van het terugkeerproces gehouden is een dergelijke toets te doen.
Zoals ook uit de genoemde Afdelingsuitspraak volgt kan het risico op refoulement ook slechts realistisch worden onderzocht tegen de achtergrond van een aannemelijke nationaliteit en herkomst. De rechtbank acht dat voldoende in overeenstemming met het arrest Ararat, waaruit volgt dat de bevoegde nationale autoriteiten in alle fasen van de terugkeerprocedure het beginsel van non-refoulement dienen te eerbiedigen.
Conclusie en gevolgen
6. De minister heeft de asielaanvraag terecht afgewezen als kennelijk ongegrond. Eiser krijgt geen gelijk en het beroep is ongegrond. Er is daarom ook geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.F. Vink, rechter, in aanwezigheid van mr. P.I. van der Meer, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.