Vreemdelingenrecht
Buiten behandeling stellen van asielaanvraag. Eiseres vermoedelijk opgenomen. procesbelang aangenomen. Bgg…
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32512 · Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32512
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.24562
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32512
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Buiten behandeling stellen van asielaanvraag. Eiseres vermoedelijk opgenomen. procesbelang aangenomen. Bgg met instandlating van de rechtsgevolgen.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.24562
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam] , eiseres,
geboren op [geboortedatum] ,
van Algerijnse nationaliteit,
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. J.J. de Vries)
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. S.H. de Vries).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het buiten behandeling stellen van de asielaanvraag van eiseres als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Eiseres is het hier niet mee eens. Zij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Mede aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank het buiten behandeling laten van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is, maar dat de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand kunnen blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiseres heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 29 april 2026 deze aanvraag in de algemene procedure buiten behandeling gesteld. Ook is aan eiseres een terugkeerbesluit opgelegd en een inreisverbod van twee jaar.
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 15 september 2026 samen met het verzoek om een voorlopige voorziening hangende dit beroep, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiseres en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
Het bestreden besluit
3. De minister heeft de aanvraag van eiseres buiten behandeling gesteld op grond van artikel 30, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw. Eiseres is niet verschenen op de gehoren van 13 maart 2026 en 18 maart 2026. Zij is voor beide gehoren wel uitgenodigd en heeft beide keren een bewijs van ontvangst getekend. Dit betekent dat eiseres op de hoogte was van de datum van de gehoren. Zij heeft geen reden opgegeven voor het niet verschijnen en heeft daarom ook niet aangetoond dat het niet verschijnen haar niet is toe te rekenen.
De minister heeft een terugkeerbesluit opgelegd en bepaald dat eiseres Nederland onmiddellijk moet verlaten, omdat er een risico bestaat dat eiseres zal onderduiken. De minister draagt hiervoor drie redenen aan. Allereerst is eiseres Nederland niet op de voorgeschreven wijze binnengekomen. Verder heeft zij geen vaste woon- of verblijfplaats en tot slot beschikt eiseres niet over voldoende middelen van bestaan. Dit maakt dat eiseres niet traceerbaar is in verband met vertrek of verwijdering en dat het onwaarschijnlijk is dat zij haar uitreis zal kunnen bekostigen en uit eigen beweging zal vertrekken. Dat eiseres niet is verschenen bij de gehoren, maakt dat kan worden aangenomen dat het terugkeerbesluit kan worden genomen zonder schending van het beginsel van non-refoulement.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
Heeft eiseres procesbelang?
4. De rechtbank ziet zich voor de vraag gesteld of kan worden aangenomen dat eiseres procesbelang heeft. Uit het dossier blijkt namelijk dat eiseres met onbekende bestemming uit de opvang is vertrokken. Het is niet duidelijk waar zij op dit moment verblijft. Wel volgt uit het dossier dat een medewerker van het COa de gemachtigde van eiseres heeft bericht dat eiseres op 19 mei 2026 gedwongen in een psychiatrische instelling is opgenomen. Dit kan, volgens de gemachtigde van eiseres, verklaren dat eiseres geen contact meer met hem heeft.
De rechtbank overweegt dat uit de uitspraak van de Afdeling van 1 juli 2024 volgt dat de rechter voorzichtig moet omgaan met het niet-ontvankelijk verklaren van een beroep op basis van een melding dat een vreemdeling met onbekende bestemming is vertrokken. Dit in het licht van het fundamentele belang van het recht op toegang tot de rechter en het bieden van doeltreffende en effectieve rechtsbescherming. De gemachtigde heeft in dit geval geen contact met eiseres, maar dit kan worden verklaard door haar gedwongen opname. Naar het oordeel van de rechtbank zijn er daarom onvoldoende concrete aanknopingspunten dat eiseres geen prijs meer stelt op bescherming in Nederland of dat zij anderszins geen actueel en reëel belang meer heeft. De rechtbank neemt daarom, evenals de minister en de gemachtigde van eiseres, aan dat eiseres procesbelang heeft.
Is de zienswijze in het bestreden besluit betrokken?
5. Eiseres stelt zich op het standpunt dat de zienswijze ten onrechte niet is betrokken bij de besluitvorming.
Deze beroepsgrond slaagt. De rechtbank overweegt dat vaststaat dat eiseres tijdig een zienswijze heeft ingediend, maar dat deze ten onrechte alleen in de zaak van de gestelde partner van eiseres is betrokken. De minister heeft dit op de zitting erkend. De minister was dan ook gehouden om de zienswijze mee te nemen in de beoordeling en zich daarover gemotiveerd uit te laten. Dat dit niet is gebeurd, levert een zorgvuldigheidsgebrek op. De rechtbank zal dit gebrek passeren op grond van artikel 6:22 van de Awb, omdat aannemelijk is dat eiseres hierdoor niet is benadeeld. Eiseres heeft in beroep namelijk alsnog de gelegenheid gekregen om aan te voeren wat zij in de zienswijze naar voren heeft gebracht.
Heeft de minister de aanvraag terecht buiten behandeling gesteld?
6. Eiseres voert aan dat de minister ten onrechte stelt dat zij zonder reden niet is komen opdagen voor de gehoren. Het is niet duidelijk of de oproep voor het gehoor eiseres heeft bereikt. In het dossier bevindt zich geen stuk waaruit blijkt dat zij haar handtekening voor ontvangst heeft gezet en het is niet duidelijk of de uitnodiging in een voor haar begrijpelijke taal is opgesteld.
Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank overweegt dat eiseres niet is verschenen bij de gehoren van 13 maart 2026 en 18 maart 2026. De gehoormedewerker verklaart in de rapportages ‘niet verschijnen voor gehoor’ dat eiseres beide keren van de medewerker ondersteuning in Ter Apel een uitnodiging heeft gekregen om zich te melden. Verder heeft zij beide keren voor ontvangst van de uitnodiging voor het gehoor getekend. Dat op de zitting is gebleken dat zij de eerste keer de uitnodiging van haar partner heeft ondertekend en hij de hare, maakt dit niet anders. Zij zijn namelijk allebei voor dezelfde datum, tijd en plaats uitgenodigd. Op deze uitnodigingen staat bovendien in verschillende talen, waaronder in de Franse taal van eiseres, aangegeven dat het gaat om een afspraak. Hieruit volgt dan ook dat beide oproepen om te worden gehoord haar hebben bereikt.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiseres evenmin aangetoond dat het niet verschijnen bij de gehoren om een andere reden niet aan haar is toe te rekenen. Eiseres heeft hiervoor namelijk geen reden gegeven. Dat er concrete aanwijzingen zijn dat zij per 19 mei 2026 is opgenomen in een psychiatrische instelling, maakt dit niet anders. De gehoren stonden immers twee maanden daarvoor al gepland. Niet is gebleken dat zij op dat moment dusdanig ernstige psychische klachten had dat zij niet kon verschijnen. De rechtbank is daarom van oordeel dat de minister de aanvraag terecht buiten behandeling heeft gesteld.
Is terecht een terugkeerbesluit opgelegd?
7. Eiseres betoogt dat de minister haar ten onrechte een terugkeerbesluit heeft opgelegd, waarbij zij onmiddellijk naar Algerije moet terugkeren. Er is geen concreet risico op onderduiken, het niet voldoen aan de meldplicht wordt disproportioneel gewogen en de minister heeft onvoldoende onderzocht of het beginsel van non-refoulement wordt geschonden.
Deze beroepsgrond slaagt. De rechtbank overweegt dat uit het arrest Ararat volgt dat de minister verplicht is om het beginsel van non-refoulement in alle fasen van de terugkeerprocedure te eerbiedigen. De rechtbank wijst verder op de uitspraak van de Afdeling van 2 september 2025. Hieruit volgt dat de minister een geactualiseerde refoulementbeoordeling moet maken op basis van wat de vreemdeling aanvoert, het dossier en de informatie over het land van herkomst. De minister moet zich ervan vergewissen dat de vreemdeling bij terugkeer naar zijn land van herkomst geen reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. De rechtbank moet op basis van concrete aanwijzingen uit de haar ter kennis gebrachte gegevens van het dossier ambtshalve nagaan of een mogelijke schending van dit beginsel aan de orde is die dwingt tot een geactualiseerde refoulementbeoordeling.
De rechtbank stelt vast dat het bestreden besluit geen refoulementbeoordeling bevat. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat een dergelijke beoordeling niet hoeft te worden gemaakt wanneer een aanvraag buiten behandeling wordt gesteld. Het niet verschijnen bij de gehoren geeft volgens de minister aanleiding om aan te nemen dat het terugkeerbesluit kan worden genomen zonder schending van het beginsel van non-refoulement.
De rechtbank is van oordeel dat het arrest Ararat geen concrete aanknopingspunten bevat dat de minister in dit geval geen refoulementbeoordeling hoefde te maken. Dit betekent dat het naar het oordeel van de rechtbank op de weg van de minister had gelegen om een refoulementbeoordeling te maken voorafgaand aan het uitvaardigen van het terugkeerbesluit. De minister heeft deze beoordeling niet verricht, zodat sprake is van een motiveringsgebrek. Het beroep is daarom gegrond en de rechtbank vernietigt het besluit. Wel ziet de rechtbank aanleiding om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten. De minister heeft zich op de zitting namelijk terecht op het standpunt gesteld dat uit de gegevens van het dossier en de beschikbare landeninformatie geen concrete aanknopingspunten volgen dat terugkeer van eiseres naar Algerije zal leiden tot een situatie die in strijd is met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. Daarmee heeft de minister alsnog een deugdelijke actuele refoulementbeoordeling gemaakt. Daaraan doet naar het oordeel van de rechtbank niet af dat het dossier aanwijzingen bevat dat eiseres in mei 2026 is opgenomen vanwege haar psychische situatie. Bij gebreke van een concrete onderbouwing van deze situatie is namelijk niet aannemelijk geworden dat eiseres bij terugkeer in een situatie zal komen die in strijd komt met artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. De minister heeft er terecht op gewezen dat het eiseres vrijstaat om een afzonderlijk verzoek om uitstel van vertrek op grond van artikel 64 Vw in te dienen.
De rechtbank is verder van oordeel dat de minister deugdelijk heeft gemotiveerd waarom eiseres Nederland onmiddellijk moet verlaten. De minister heeft hierbij verwezen naar artikel 62, tweede lid, aanhef en onder a van de Vw in samenhang met artikel 6.1 en 5.1b van het Vb. Naar het oordeel van de rechtbank heeft hij zich op het standpunt kunnen stellen dat er voldoende reden is om aan te nemen dat er een risico is dat eiseres zich aan het toezicht zal onttrekken door onder te duiken. Daarbij heeft hij in aanmerking kunnen nemen dat voldaan is aan drie van de in artikel 5.1b van het Vb genoemde gronden. Eiseres is namelijk niet op de voorgeschreven wijze Nederland binnengekomen. Anders dan namens eiseres is aangevoerd, heeft zij ook geen vaste woon- of verblijfplaats. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling heeft een vreemdeling een vaste woon- of verblijfplaats als hij of zij ingeschreven staat in de BRP of op een andere manier aantoont dat hij of zij een vaste verblijfplaats heeft in Nederland. Daarvan is in het geval van eiseres geen sprake, aangezien zij niet ingeschreven staat in de BRP en onbekend is waar zij verblijft. Tot slot beschikt eiseres evenmin over voldoende middelen van bestaan.
Is terecht een inreisverbod opgelegd?
8. Eiseres brengt naar voren dat de oplegging van een inreisverbod een onevenredige en buitensporige inbreuk oplevert op het fundamentele recht op bewegingsvrijheid.
Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank overweegt dat er voor de minister aanleiding bestond om een inreisverbod op te leggen, aangezien eiseres Nederland onmiddellijk moet verlaten. Op grond van artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder a van de Vw legt de minister in dat geval een inreisverbod op. Niet is onderbouwd of geconcretiseerd waarom de uitvaardiging van het inreisverbod in het geval van eiseres een onevenredige en buitensporige inbreuk op het fundamentele recht op bewegingsvrijheid oplevert.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep is gegrond omdat het besluit in strijd met artikel 3:46 van de Awb niet deugdelijk is gemotiveerd. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. Wel ziet de rechtbank aanleiding om met toepassing van artikel 8:72, derde lid, aanhef en onder a van de Awb de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand te laten. Dit betekent dat de buiten behandelingstelling van de aanvraag gehandhaafd blijft en eiseres onmiddellijk moet terugkeren naar Algerije. Ook blijft het inreisverbod van kracht.
De rechtbank veroordeelt de minister in de door eiseres gemaakte proceskosten, omdat het beroep gegrond is. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht vast op € 1.868,-.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het besluit van 29 april 2026;
- bepaalt dat de rechtsgevolgen van het besluit in stand blijven;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 1.868,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Dijkstra, rechter, in aanwezigheid van mr. J. Dijkstra, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.