Vreemdelingenrecht
bewaring, eerste beroep, 59, eerste lid, aanhef en onder a Vw, Algerijnse, gronden maatregel betwist…
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32527 · Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32527
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.64841
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32527
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
bewaring, eerste beroep, 59, eerste lid, aanhef en onder a Vw, Algerijnse, gronden maatregel betwist, onderduikrisico, geen lichter middel, voldoende voortvarend, zicht op uitzeting, de minister heeft voldoende gemotiveerd waarom niet is gebleken dat vanwege het beginsel van non-refoulement moet worden afgezien van de uitzetting van eiser, beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.64841
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam 1] , eiser,
geboren op [geboortedatum] ,
van Algerijnse nationaliteit,
V-nummer: [nummer] ,
(gemachtigde: mr. H.W. Omvlee),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister,
(gemachtigde: mr. D.J. Halbesma).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. De minister hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 26 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. De minister heeft de rechtbank van dit besluit in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld. Eiser heeft door het overleggen van een afstandsverklaring afgezien van het recht om op de zitting te worden gehoord. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan, als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in bewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in bewaring voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast. De bewaring blijft achterwege of wordt beëindigd indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de bewaring. De vreemdeling kan in bewaring worden gesteld omdat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid dat vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van bewaring
4. De minister heeft aan eiser de maatregel van bewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de maatregel nodig is door het belang van de openbare orde, omdat er een onderduikrisico bestaat.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Voortraject
5. De rechtbank stelt vast dat eiser de procedure voorafgaand aan de inbewaringstelling niet heeft bestreden. De bewaring is niet op die grond onrechtmatig.
Grondslag
6. De rechtbank stelt vast dat eiser geen rechtmatig verblijf heeft. Op 24 september 2026 is aan eiser een terugkeerbesluit uitgereikt, waarin staat dat hij de verplichting heeft om terug te keren naar een land buiten de EU-lidstaten (Algerije). Eiser heeft weliswaar verklaard dat hij naar België is vertrokken, maar heeft hiermee echter geen gevolg gegeven aan het terugkeerbesluit. De maatregel is op de juiste grondslag opgelegd.
Gronden
7. De minister heeft op de zitting grond r laten vallen. Deze grond hoeft daarom niet meer te worden besproken.
Voor de gronden a, b en c is het voldoende dat zij feitelijk juist zijn. De rechtbank oordeelt dat grond a feitelijk juist is en daarom terecht aan eiser is tegengeworpen. Zo heeft eiser tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling verklaard dat hij Europa in 2018 illegaal is binnengekomen. Het feit dat eisers binnenkomst al meerdere jaren is geleden, doet aan de feitelijke juistheid van deze grond niet af. Ook grond b is feitelijk juist, nu aan eiser op 24 september 2026 een terugkeerbesluit is uitgereikt en hij zich niet heeft gehouden aan zijn vertrekplicht om naar Algerije terug te keren. De beroepsgrond dat eiser geen gevolg heeft gegeven aan het terugkeerbesluit omdat hij in strafdetentie zat, maakt dat niet anders. Dit komt namelijk voor rekening en risico van eiser. Van eiser mag bovendien worden verwacht dat hij de nodige inspanningen verricht om zijn terugkeer te bevorderen gedurende de strafrechtelijke detentie. Daarvan is niet gebleken. Grond c is ook feitelijk juist. Eiser is in 2018 Europa ingereisd zonder identiteitsdocumenten en heeft sindsdien geen pogingen gedaan om identificerende documenten te verkrijgen. Ook grond s kan aan eiser worden tegengeworpen, nu hij geen (eigen zelfstandige) middelen van bestaan heeft. In de maatregel is voldoende gemotiveerd dat er, door het niet beschikken van voldoende middelen, een concreet risico bestaat dat eiser niet uit eigen beweging zal vertrekken. Het onderduikrisico is hiermee voldoende gemotiveerd. De rechtbank oordeelt dat de overgebleven gronden, in samenhang bezien en gelet op de motivering in de maatregel, voldoende zijn om de maatregel van bewaring te kunnen dragen en dat voldoende grond bestaat om een onderduikrisico aan te nemen.
Lichter middel
8. Gelet op de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd, is de minister er terecht vanuit gegaan dat eiser niet uit eigen beweging gevolg zal geven aan de op hem rustende vertrekplicht. Een lichter middel volstond daarom niet om de uitzetting van eiser te verzekeren.
Ook is de rechtbank niet gebleken van medische omstandigheden dan wel persoonlijke belangen van eiser die de bewaring voor hem onevenredig bezwarend maken en waarin de minister aanleiding had moeten zien om eiser een lichter middel dan bewaring op te leggen. Ten aanzien van de medische omstandigheden van eiser heeft de minister in de maatregel erop gewezen dat binnen de detentie- en uitzetcentra een medische dienst aanwezig is. Ook heeft de minister terecht gesteld dat de medische zorgverlening binnen de detentie- en uitzetcentra gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij.
Voortvarendheid
9. Naar het oordeel van de rechtbank werkt de minister voldoende voortvarend aan de uitzetting van eiser. Zo is op 29 oktober 2026 een vertrekgesprek met eiser gevoerd.
Zicht op uitzetting
10. De inbewaringstelling is in strijd met artikel 59 van de Vw en het Unierecht indien zicht op uitzetting ontbreekt. Voor dat oordeel ziet de rechtbank geen aanleiding. De rechtbank stelt hierbij voorop dat zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Algerije in het algemeen niet ontbreekt. Op 30 september 2026 is voor Algerije een lp-traject opgestart. Er zijn geen aanknopingspunten dat Algerije geen lp binnen een redelijke termijn aan eiser zou kunnen verstrekken.
Refoulementbeoordeling
11. In de uitspraak van 12 februari 2026 gaat de Afdeling in op de gevolgen van het Adrar-arrest voor de minister en de bewaringsrechter die de rechtmatigheid van de bewaring van een vreemdeling met het oog op diens uitzetting moet toetsen. Uit die uitspraak volgt dat de minister voordat de bewaringsmaatregel wordt opgelegd, moet nagaan of het beginsel van non-refoulement zich niet tegen de uitzetting verzet. Tijdens het gehoor moeten de vreemdeling daarom vragen worden gesteld hierover en het resultaat van het onderzoek en de voorbereiding moeten in de motivering van de maatregel worden vastgesteld.
In het pv gehoor van 26 oktober 2026 staat het volgende weergegeven:
“(…)
V: Als u terug moet naar Algerije wilt u dit?
A: Dat weet ik echt niet. Ik wil naar België naar mijn zwangere vriendin.
V: Het kan natuurlijk ook dat [naam 2] met u meegaat naar Algerije om daar een leven op te bouwen?
A: Dat heb ik haar nog nooit voorgesteld.
(…)
V: U zou veilig kunnen wonen in Algerije?
A: Ik heb daar geld geleend van een oom en dat heb ik nooit terugbetaald. Ik zou dan een probleem hebben in de familie.
V: Wat zouden die problemen kunnen betekenen voor jou dan?
A: Ik weet het niet. Ik kan dit niet zeggen.”
In de maatregel van bewaring is het volgende overwogen:
“(…)
Met de vreemdeling is ook besproken of hij terug kan naar Algerije. De vreemdeling had hier nog niet over nagedacht en dacht wel dat dit mogelijk was. De vreemdeling geeft aan dat hij bij zijn vertrek geld heeft geleend van zijn oom, maar dit nog niet heeft terugbetaald. De vreemdeling denkt dat hier misschien spanningen door kunnen ontstaan, maar dat de vreemdeling wel veilig terug kan keren naar Algerije. Hiermee is aangetoond dat er geen veiligheidsrisico ontstaan als de vreemdeling zal worden uitgezet naar Algerije.”
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister in de maatregel van bewaring voldoende gemotiveerd waarom niet is gebleken dat vanwege het beginsel van non-refoulement moet worden afgezien van de uitzetting van eiser. De door eiser naar voren gebrachte verklaringen zijn in de maatregel enigszins vrijelijk geïnterpreteerd, zoals de minister ook op de zitting heeft erkend, maar dat laat onverlet dat zijn gestelde problemen wel degelijk zijn gewogen en dat de minister gezien de hierboven opgenomen verklaringen van eiser heeft mogen concluderen dat deze verklaringen niet maken dat er sprake is van een risico op refoulement. Dat de minister in het bestreden besluit niet expliciet heeft verwezen naar het beginsel van non-refoulement, doet daar niet aan af.
Conclusie en gevolgen
12. Ook ambtshalve toetsend ziet de rechtbank geen aanleiding voor de conclusie dat de oplegging van de maatregel onrechtmatig is. De rechtbank stelt vast dat eiser in totaal niet langer dan zes maanden in bewaring zit.
13. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
-
verklaart het beroep ongegrond;
-
wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. H. Hanssen - Telman, rechter, in aanwezigheid van
R. de Boer, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekengemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.