Vreemdelingenrecht
Bewaring – Duitsland – Ambv – moeder en minderjarig kind – gronden – lichter middel – belangen van het kind.
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32568 · Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32568
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Zwolle
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 5 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.64674 en NL26.64678
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32568
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Bewaring – Duitsland – Ambv – moeder en minderjarig kind – gronden – lichter middel – belangen van het kind.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Zwolle
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.64674 en NL26.64678
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen
[eiseres], V-nummer: [V-nummer 1], eiseres,mede namens haar minderjarige kind:[minderjarige], geboren op [geboortedatum] 2025, V-nummer: [V-nummer 2],(gemachtigde: mr. Y. Mateo Diaz),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. A.N. Sap).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregelen van vreemdelingenbewaring die aan eiseres en haar minderjarige kind zijn opgelegd. Deze maatregelen zijn opgelegd op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vw. Eiseres is het niet eens met die maatregelen. Zij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregelen en de vraag of aan eiseres en haar minderjarige kind een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de beroepen ongegrond zijn. Het opleggen van de maatregelen van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregelen van vreemdelingenbewaring voldoen aan de voorwaarden. De minister hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met de bestreden besluiten van 26 oktober 2026 heeft de minister aan eiseres en haar minderjarige kind maatregelen van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgevingen worden gelijkgesteld met een door eiseres en haar minderjarige kind ingesteld beroep. De beroepen worden ook aangemerkt als verzoeken om schadevergoeding.
Partijen hebben ingestemd met een schriftelijke behandeling. Eiseres en haar minderjarige kind hebben gronden van beroep ingediend. De minister heeft verweerschriften ingediend. De rechtbank heeft vervolgens de onderzoeken op 3 november 2026 om
17.01 uur gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Gronden
3. De minister heeft aan eiseres en haar minderjarige kind maatregelen van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregelen staat dat deze maatregelen nodig zijn, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Asiel- en migratiebeheerverordening en een onderduikrisico bestaat.
In de maatregelen heeft de minister als gronden vermeld dat eiseres en haar minderjarige kind:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is op grond van de Asiel- en migratiebeheerverordening;
p. zich niet aan een of meer andere voor haar geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Eiseres en haar minderjarige kind betwisten gemotiveerd de gronden k en r. Voor wat betreft grond k betwist eiseres dat zij geen medewerking verleent. Een mening over een overdracht die nog niet gepland is, is volgens haar geen weigering mee te werken. Eiseres kan niet worden verweten de kans om zelfstandig te vertrekken niet te hebben benut, terwijl onduidelijk is op welke wijze zij deze mogelijkheid heeft gekregen. Ten aanzien van de gronden a, p en s stellen eiseres en haar minderjarige kind dat deze gronden onvoldoende individueel zijn gemotiveerd.
De rechtbank is van oordeel dat de minister ten aanzien van gronden a en k kan volstaan met een feitelijke toelichting. Dit betekent dat als de gronden feitelijk juist zijn, het onderduikrisico in beginsel is gegeven.
3.3.1. De rechtbank stelt vast dat de minister de feitelijke juistheid van grond a in de maatregelen van bewaring voldoende heeft toegelicht. Uit deze toelichting volgt dat eiseres zonder toestemming vanuit Duitsland naar Nederland is gereisd en dat niet gebleken is dat zij bij haar inreis in Nederland over de vereiste documenten beschikte. Eiseres heeft ook verklaard dat zij onderweg haar paspoort is verloren en dus niet in het bezit van een geldig reis- en of identiteitsdocument is. Daar komt bij dat eiseres naar eigen zeggen in maart 2026 Nederland is ingereisd en dat zij zich vervolgens eerst op 20 mei 2016 heeft gemeld in Ter Apel voor een asielaanvraag. Dat maakt dat eiseres zich ook enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken met haar minderjarige kind. Deze grond heeft de minister dan ook aan eiseres en haar minderjarige kind mogen tegenwerpen.
De rechtbank stelt vast dat de minister de feitelijke juistheid van grond k in de maatregelen van bewaring voldoende heeft toegelicht. Uit deze toelichting volgt dat de asielprocedure op 4 september 2026 is afgedaan door een uitspraak van de rechtbank op het beroep en het verzoek om een voorlopige voorziening. Vervolgens is met eiseres een vertrekgesprek gehouden op 14 september 2026. Tijdens dit gesprek heeft eiseres meermalen te kennen gegeven niet terug te willen keren naar Duitsland, ook niet nadat haar was uitgelegd wat de consequentie van deze keuze zou zijn. Dit vertrekgesprek was voor eiseres de kans om met de minister in gesprek te gaan over een zelfstandig vertrek, maar uit de gegeven antwoorden in het verslag van het vertrekgesprek blijkt genoegzaam dat eiseres dat niet wilde. Dat eiseres geen mogelijkheid zou hebben gehad voor zelfstandig vertrek wordt door de rechtbank dan ook niet gevolgd. In het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling verklaart eiseres wederom niet terug te willen keren naar Duitsland. Eiseres is vertrokken uit Duitsland naar Nederland, omdat zij moest terugkeren naar haar land van herkomst en ze dat niet wilde. Hieruit blijkt naar het oordeel van de rechtbank meer dan voldoende dat eiseres en haar minderjarige zoon niet zelfstandig zouden vertrekken; niet naar Duitsland en niet naar Turkije. Deze grond heeft de minister ook aan de maatregel van bewaring ten grondslag mogen leggen.
Deze gronden zijn voldoende om de maatregelen van bewaring te dragen. De rechtbank beoordeelt daarom de betwisting van de overige gronden niet.
Lichter middel en evenredigheid
4. Eiseres en haar minderjarige kind stellen dat maatregelen van bewaring dienen te fungeren als een laatste middel, te meer nu eiseres zwanger is en een minderjarig kind heeft.
In de maatregelen van bewaring wordt niet duidelijk overwogen of de minister alternatieven heeft overwogen of onderzocht. Eiseres en haar minderjarige kind menen dat een vrijheidsbeperkende maatregel met een meldplicht het aangewezen alternatief is, maar de minister legt niet uit waarom hiervoor niet is gekozen. Een zwangere vrouw met psychische klachten en een kind van één jaar had in de afweging van een lichter middel zwaar moeten wegen.
4.1. De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht en voldoende gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de inbewaringstelling doeltreffend konden worden toegepast. De minister heeft bij de beoordeling van het lichter middel, onder meer, de gronden en de daarop gegeven toelichting en de verklaring van eiseres dat zij niet wil meewerken aan een overdracht aan Duitsland betrokken.
Voorts is overwogen dat de opgelegde meldplicht en het voeren van een vertrekgesprek, niet heeft geleid tot het vertrek van eiseres en haar minderjarige kind. Het enkele feit dat eiseres zwanger is en psychische klachten heeft, maakt niet dat daarom een lichter middel dient te worden opgelegd. De minister hoeft niet het risico hoeft te lopen dat eiseres toch (weer) onderduikt en niet verschijnt op nog te maken afspraken voor overdracht aan Duitsland. Ook is niet gebleken dat de maatregel van bewaring onevenredig bezwarend is. Deze beroepsgrond slaagt daarom niet.
Belangenafweging ten aanzien van het minderjarige kind
5. Eiseres heeft een zoon van één jaar, [minderjarige]. Hij heeft bronchitis en krijgt daarvoor medicatie. Bij het opleggen van vreemdelingenbewaring van een gezin met een minderjarig kind is een verzwaarde belangenafweging nodig. De belangen van het kind moeten uitvoerig en kenbaar worden meegewogen. De minister overweegt wel dat het in het belang van [minderjarige] is om bij zijn moeder te blijven, maar dat is iets anders dan de vaststelling dat de bewaring in zijn belang is. Die afweging ontbreekt, net als de afweging van alternatieven voor [minderjarige]. [minderjarige] verbleef met zijn ouders op een bekend adres en is nooit ondergedoken. De aan [minderjarige] opgelegde maatregel van bewaring is niet gerechtvaardigd.
5.1. De rechtbank verwijst naar de maatregel van bewaring die is opgelegd aan de minderjarige zoon van eiseres, [minderjarige]. In deze maatregel is ten aanzien van hem een verzwaarde belangenafweging gemaakt die naar het oordeel van de rechtbank voldoet. De belangen van [minderjarige] zijn uitvoerig en kenbaar meegewogen. Het is in het belang van het minderjarige kind om bij zijn moeder te blijven, ook als dat betekent dat het kind voor een korte periode met zijn moeder in de Gesloten Gezinsvoorziening in Zeist – dat overigens speciaal is ingericht voor moeders, vaders of gezinnen met kinderen – moet verblijven. Nu de rechtbank heeft geconcludeerd dat er geen lichter middel mogelijk was voor eiseres, is dat er ook niet voor haar minderjarige kind. De rechtbank merkt tot slot op dat uit de stukken uit het dossier volgt dat eiseres, haar minderjarige zoon en haar echtgenoot op
3 november 2026 zijn overgedragen aan de Duitse autoriteiten en de inbewaringstelling is geëindigd. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toets
6. Los van de door eiseres (mede namens haar minderjarige kind) aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiseres verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregelen niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
7. De beroepen tegen de maatregelen van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook de verzoeken om schadevergoeding afgewezen. Eiseres en haar minderjarige kind krijgen geen vergoeding van hun proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart de beroepen ongegrond;
- wijst de verzoeken om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. R.P. van Eerde, rechter, in aanwezigheid van
D.K. Bloemers, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.