Eerste beroep vreemdelingenbewaring – beroep ongegrond.

RECHTBANK DEN HAAG

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiser,

de minister van Asiel en Migratie, verweerder,

(gemachtigde: mr. I. Vugs).

Procesverloop

Beoordeling door de rechtbank

1. Verweerder kan, als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast. De vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert indien a) een onderduikrisico bestaat of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb, zich voordoen.

2. In de maatregel van vreemdelingenbewaring staat dat de maatregel wordt gevorderd door het belang van de openbare orde, omdat het risico bestaat dat eiser zal onderduiken en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.

3. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
g. de vreemdeling tot ongewenst vreemdeling is verklaard als bedoeld in artikel 67 van de Wet, dat tegen hem een inreisverbod is uitgevaardigd met toepassing van artikel 66a, zevende lid, van de Wet, dan wel toepassing is gegeven aan artikel 67a van de Wet;

p. de vreemdeling zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van
hoofdstuk 4 heeft gehouden;

r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

4. De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die ten grondslag liggen aan de maatregel niet heeft betwist. De rechtbank is van oordeel dat de gronden a, b, g, p, r en s feitelijk juist zijn en ook afdoende zijn gemotiveerd in de maatregel. Deze gronden zijn voldoende om een onderduikrisico aan te nemen en om de maatregel van vreemdelingenbewaring te kunnen dragen.

5. Eiser heeft verder geen beroepsgronden aangevoerd en zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

6. De rechtbank ziet ambtshalve geen grond voor het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring in de te beoordelen periode op enig moment onrechtmatig is geweest.

7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.