Vreemdelingenrecht

Niet-ontvankelijkverklaring asielaanvraag. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat geen…

Rechtbank Den Haag, 3 november 2026

Zaakgegevens

Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
's-Hertogenbosch
Datum uitspraak
3 november 2026
Datum publicatie
6 november 2026
Zaaknummer
26.45952
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:32739
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Niet-ontvankelijkverklaring asielaanvraag. De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat geen sprake is van nieuwe relevante elementen in de zin van artikel 55, derde lid, van de Procedureverordening. De aangeleverde documenten zijn wel nieuwe elementen maar zijn niet relevant. Daarnaast heeft de minister een deugdelijke geactualiseerde refoulementbeoordeling verricht en voldoende onderzocht of het beginsel van non-refoulement en/of eisers gezondheidstoestand zich tegen zijn uitzetting verzet. Uit het arrest M’Bodj en Paposhvili volgt dat gezondheidsproblemen in uitzonderlijke omstandigheden kunnen leiden tot een reëel risico op ernstige schade bij terugkeer naar een bepaald land. In dit geval zijn zulke uitzonderlijke omstandigheden niet gebleken. Uit informatie van het detentiecentrum in Rotterdam blijkt wel dat eiser op 10 augustus 2026 een zeer verwarde indruk maakte en een suïcidepoging heeft gedaan, maar eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij bij uitzetting naar Colombia vanwege zijn gezondheidstoestand een reëel risico loopt op schending van artikel 3 van het EVRM. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats ‘s-Hertogenbosch

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.45952


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], V-nummer: [nummer], eiser

(gemachtigde: mr. L.M. Weber),

en

de minister van Asiel en Migratie, de minister

(gemachtigde: mr. N. Peters).

Samenvatting

1. Deze uitspraak gaat over de niet-ontvankelijkverklaring van de opvolgende asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de niet-ontvankelijkverklaring van de asielaanvraag.

1.1.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de
niet-ontvankelijkverklaring van de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister heeft voldoende rekening gehouden met het referentiekader van eiser. Ook heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat geen sprake is van nieuwe relevante elementen. Daarnaast heeft de minister een deugdelijke geactualiseerde refoulementbeoordeling verricht en voldoende onderzocht of het beginsel van non-refoulement en de medische omstandigheden van eiser zich tegen uitvoering van het terugkeerbesluit verzetten. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesverloop

2. Eiser heeft op 12 augustus 2026 een opvolgende asielaanvraag ingediend. De minister heeft in het bestreden besluit van 5 augustus 2026 deze aanvraag in de versnelde asielprocedure niet-ontvankelijk verklaard.

2.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen. Het verzoek is bij de rechtbank geregistreerd onder zaaknummer NL26.45953.
2.2. Op 26 augustus 2026 heeft de voorzieningenrechter het verzoek om een voorlopige voorziening toegewezen en bepaald dat het bestreden besluit wordt geschorst en dat eiser niet mag worden uitgezet totdat op het beroep is beslist.

2.3.

De rechtbank heeft het beroep op 6 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, mr. R.M. Seth Paul als waarnemer van eisers gemachtigde en de gemachtigde van de minister.

Beoordeling door de rechtbank

Eerste asielaanvraag

3. Eiser heeft op 19 november 2022 voor de eerste keer een asielaanvraag in Nederland ingediend. Eiser stelt dat hij [eiser] is, dat hij op [geboortedag] 1995 is geboren in [plaats], dat hij de Colombiaanse nationaliteit heeft, dat hij christen is en dat hij behoort tot de Afro Colombiaanse bevolkingsgroep. Hij heeft Colombia verlaten vanwege bedreigingen aan het adres van zijn vader door de guerrillabeweging Ejército de Liberación Nacional (ELN) in 2017. Zijn vader zou hebben geweigerd om hen belasting te betalen. Ook de oom van eiser is slachtoffer geworden van afpersing en is vermoord. De vader van eiser is vanwege deze problematiek gevlucht naar Nederland. Na het vertrek van eisers vader naar Nederland is eiser zelf ook bedreigd in [plaats]. Vervolgens is hij vertrokken naar het platteland, vlakbij [plaats], waar hij zeven maanden heeft verbleven. Toen ook daar mensen naar zijn vader begonnen te vragen, is eiser naar Bogotá gegaan. Daar heeft hij één jaar verbleven voordat hij in 2020 naar Cali vertrok. In 2022 is hij ook in Cali lastiggevallen door twee leden van de ELN. Vervolgens heeft eiser Colombia op 28 oktober 2022 verlaten.
3.1. De minister heeft deze aanvraag in het besluit van 23 mei 2024 afgewezen als kennelijk ongegrond. De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat eisers identiteit, nationaliteit en herkomst geloofwaardig zijn. Eisers verklaringen over de bedreigingen vanwege de problemen van zijn vader met ELN zijn niet geloofwaardig geacht. De omstandigheid dat eiser uit Colombia komt is op zichzelf niet voldoende om een reëel risico op ernstige schade aan te nemen. Ook is in dit besluit vermeld dat eiser Nederland onmiddellijk moet verlaten en naar Colombia moet terugkeren (terugkeerbesluit) en bevat het besluit een inreisverbod van twee jaar.
3.2. Deze rechtbank en zittingsplaats heeft in haar uitspraak van 26 september 2024 het beroep tegen het besluit van 23 mei 2024 gegrond verklaard omdat de minister in zijn besluitvorming onvoldoende kenbaar rekening heeft gehouden met het referentiekader van eiser. De rechtsgevolgen van het vernietigde besluit zijn wel in stand gelaten omdat de minister tijdens de zitting alsnog voldoende heeft toegelicht op welke wijze rekening is gehouden met eisers referentiekader. De rechtbank heeft in deze uitspraak over het asielrelaas van eiser overwogen dat de minister niet ten onrechte ongeloofwaardig heeft geacht dat eiser is bedreigd vanwege de problemen van zijn vader met de ELN. De minister heeft volgens de rechtbank terecht aan eiser tegengeworpen dat hij en zijn vader tegenstrijdig hebben verklaard over onder andere het jaar waarin eisers oom door de ELN zou zijn vermoord, over de vraag of eisers vader al dan niet samenwoonde met eiser voordat hij uit Colombia vertrok en over het moment waarop eisers vader voor eiser de vlucht naar Nederland heeft geboekt. Op 21 oktober 2024 heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State deze uitspraak bevestigd. Het besluit van 23 mei 2024 staat daarmee in rechte vast.

Tweede en derde asielaanvraag
4. Op 24 juli 2025 en op 14 november 2025 heeft eiser een kennisgeving opvolgende asielaanvraag (formulier M35-O) ingediend. In de besluiten van 1 augustus 2025 en van 18 november 2025 heeft de minister deze asielaanvragen buiten behandeling gesteld. De reden hiervoor is dat eiser de formulieren M35-O niet volledig en duidelijk heeft ingevuld en zijn asielaanvragen niet binnen de geboden hersteltermijn compleet heeft gemaakt. Tegen deze besluiten is geen beroep ingesteld.

Huidige opvolgende asielaanvraag
5. Op 24 juli 2026 heeft eiser vanuit vreemdelingenbewaring opnieuw een opvolgende asielaanvraag ingediend. Eiser heeft aan deze opvolgende asielaanvraag ten grondslag gelegd dat hij nog steeds wordt gezocht en bedreigd door ELN, dat hij hierdoor drie keer gedwongen zijn huis heeft moeten verlaten en dat hij dit met documenten kan onderbouwen. Eiser heeft in dit verband verwezen naar printscreens van de website van Unidad Para las Victimas (Unidad), een document van Unidad van 15 mei 2026 met vertaling waarin staat dat eiser op 29 mei 2010, 20 januari 2014 en 17 november 2018 gedwongen is ontheemd vanuit [plaats] en een link naar een video op Facebook. Op de video zijn gewapende mannen met gezichtsbedekking te zien in eisers voormalige woonwijk in [plaats]. Eiser vreest bij terugkeer naar Colombia te worden ontvoerd, vermoord of gerekruteerd. Hij heeft geen familie in Colombia waardoor hij extra kwetsbaar is.

Het bestreden besluit

6. De minister heeft de asielaanvraag van eiser niet-ontvankelijk verklaard omdat sprake is van een opvolgende aanvraag waarin geen nieuwe elementen aan de orde zijn gekomen die relevant kunnen zijn voor de beoordeling van de aanvraag. De minister heeft hiermee toepassing gegeven aan artikel 38, tweede lid, van de Procedureverordening. De video op Facebook gaat niet over eisers persoonlijke problemen en is daarmee geen nieuwe informatie waaruit blijkt dat eiser problemen heeft met ELN. In het document van Unidad is alleen opgenomen dat eiser bij deze organisatie drie keer heeft verklaard dat hij gedwongen is ontheemd. Het is geen aangifte bij de politie tegen een groepering. De redenen van deze gedwongen verplaatsingen staan ook niet vermeld in het document. Ook tijdens het gehoor heeft eiser geen nieuwe informatie naar voren gebracht met betrekking tot de gestelde problemen met ELN. Eiser heeft alleen herhaald wat hij in de eerste asielprocedure heeft verklaard. De verklaringen in de correcties & aanvullingen op het gehoor zijn tegenstrijdig met de verklaringen die eiser in de eerdere asielprocedure heeft gedaan en komen ook niet overeen met de informatie in het door hem overgelegde document van Unidad.

6.1.

Aan eiser is in het besluit van 23 mei 2024 in de eerste asielprocedure al een terugkeerbesluit voor Colombia en een inreisverbod voor twee jaar opgelegd. Dit terugkeerbesluit en inreisverbod zijn volgens de minister nog steeds geldig.

Het oordeel van de rechtbank

7. De rechtbank stelt voorop dat op 12 juni 2026 het Asiel- en migratiepact is ingegaan en dat de huidige asielaanvraag is ingediend na deze datum. Dat heeft tot gevolg dat de procedurele voorschriften uit de Vw 2000, zoals die luidde na de inwerkingtreding van de Uitvoerings- en implementatiewet Asiel- en migratiepact 2026, de Procedureverordening en de Kwalificatieverordening in dit geval van toepassing zijn.

7.1.

Verder stelt de rechtbank vast dat de minister ter zitting – desgevraagd – heeft laten weten dat in het bestreden besluit ten overvloede is opgenomen dat Colombia voor eiser een veilig land van herkomst is en dat dit niet ten grondslag is gelegd aan de afwijzing van eisers opvolgende asielaanvraag. Eiser heeft daarop tijdens de zitting zijn beroepsgrond dat Colombia voor hem geen veilig land van herkomst is ingetrokken. Ook heeft eiser tijdens de zitting zijn beroepsgrond dat Colombia in augustus 2026 is getroffen door een zware aardbeving waardoor zijn terugkeer in strijd is met artikel 3 van het EVRM niet langer gehandhaafd. De rechtbank zal op deze punten daarom niet verder ingaan.
Heeft de minister voldoende rekening gehouden met het referentiekader van eiser en zijn eventuele bijzondere procedurele behoeften?
7.2. Eiser voert aan dat hij door zijn psychische situatie moeite heeft om helder en volledig te verklaren. Hij wijst erop dat de directeur van het detentiecentrum in Rotterdam hem op 10 augustus 2026 in een afzonderingscel met cameratoezicht heeft geplaatst omdat hij een suïcidepoging heeft gedaan en ernstig verward gedrag vertoonde. Deze ordemaatregel is van na het gehoor maar kan volgens eiser niet los worden gezien van de klachten die hij tijdens het gehoor naar voren heeft gebracht. Eiser stelt daartoe dat hij tijdens het gehoor op 29 juli 2026 meerdere keren heeft verklaard dat hij zeer gestrest, angstig en depressief is, dat hij nauwelijks slaapt en dat hij nachtmerries heeft. Ook blijkt uit het verslag van het gehoor dat hij moest huilen, dat hij om een lange pauze heeft gevraagd en dat hij heeft verzocht om door een arts te worden gezien. Dit wijst volgens eiser erop dat bij hem al lange tijd sprake is van een kwetsbare psychische gesteldheid die pas recent een acuut stadium heeft bereikt. Ook roept dit de vraag op of hij tijdens de eerste asielprocedure in 2024 en tijdens de huidige asielprocedure wel in staat was om compleet, coherent en consistent te verklaren. Daar komt bij dat hij tijdens het gehoor heeft verklaard dat hij het moeilijk vindt om bepaalde data terug te halen omdat het slechte herinneringen zijn die veel stress veroorzaken, dat hij drie geregistreerde gedwongen ontheemdingen heeft meegemaakt tussen 2010 en 2018, dat hij in die jaren ondergedoken leefde zonder inkomen en zonder gelegenheid om te vertrekken, dat hij zijn opleiding niet heeft afgemaakt en dat hij in vreemdelingenbewaring is geplaatst. Eiser voert aan dat deze omstandigheden via het referentiekader moeten worden betrokken bij de geloofwaardigheidsbeoordeling en dat die omstandigheden daarnaast voor de minister aanleiding hadden moeten zijn om te onderzoeken of bij hem sprake is van bijzondere procedurele behoeften in de zin van artikel 20 van de Procedureverordening.

7.3.

De rechtbank stelt voorop dat voor vreemdelingen bij een opvolgende asielaanvraag, zoals in dit geval, niet standaard een zogeheten medisch advies horen en beslissen wordt aangeboden. Dat laat onverlet dat de minister gedurende de hele procedure op grond van artikel 20 van de Procedureverordening moet nagaan of de vreemdeling bijzondere procedurele waarborgen nodig heeft. Als informatie over de vreemdeling of het gedrag of uitlatingen van de vreemdeling voorafgaand of tijdens het gehoor daar aanleiding toe geven, moet dan alsnog een medisch advies worden gevraagd. Dat volgt uit rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en Werkinstructie 2026/13 van de minister.

7.4.

De rechtbank is van oordeel dat de minister voldoende rekening heeft gehouden met eisers referentiekader en zijn medische situatie. Eiser is op 20 maart 2023 voorafgaand aan het nader gehoor in zijn eerste asielprocedure gezien door MediFirst en toen is geconcludeerd dat er geen beperkingen zijn die het horen belemmeren. Bij een opvolgende asielaanvraag wordt niet standaard een medisch advies aangeboden en naar het oordeel van de rechtbank was dat in dit geval ook niet nodig. Uit het verslag van het gehoor blijkt dat er meerdere keren aan eiser is gevraagd of hij zich goed genoeg voelt om te praten, of hij zich op zijn gemak voelt en of er medische omstandigheden zijn waar rekening mee moet worden gehouden. Eiser heeft verklaard dat hij veel stress heeft, depressief is, bang is om teruggestuurd te worden, nachtmerries heeft en bijna niet slaapt maar hij heeft ook verklaard dat hij het gehoor wil laten doorgaan omdat hij al heel lang in angst leeft en het niet wil uitstellen. Halverwege het gehoor heeft de gehoormedewerker geconstateerd dat eiser aan het huilen was en heeft hij hierop gereageerd. Aan eiser is gevraagd hoe het met hem gaat en is vervolgens een lange pauze van bijna 2 uur ingelast. Uit het verslag blijkt voldoende dat en op welke wijze aan eiser procedurele ondersteuning is geboden. In het verslag zijn geen aanknopingspunten te vinden dat tijdens het gehoor sprake was van ernstige psychische problematiek waardoor eiser niet in staat was behoorlijk te kunnen verklaren. Uit het verslag van gehoor blijkt verder niet dat eiser de vragen niet begreep of hier geen antwoord op kon geven. Eiser heeft tijdens het gehoor zelfs twee keer aangegeven dat hij het niet wilde hebben over zijn vriendin en over (de asielprocedure van) zijn zus, maar dat hij is gekomen om over zichzelf te praten. Daaruit leidt de rechtbank af dat eiser voldoende in staat was om helder na te denken en zich over zijn asielverzoek te uiten. Er bestond in dit geval daarom geen aanleiding voor de gehoormedewerker om het gehoor af te breken en een medisch advies op te vragen of nader onderzoek te doen naar bijzondere procedurele waarborgen. Dat eiser op of omstreeks 10 augustus 2026 tijdens zijn vreemdelingenbewaring een suïcidepoging heeft gedaan en ernstig verward gedrag vertoonde volgens de directeur van het detentiecentrum in Rotterdam, is onvoldoende om anders te oordelen. Zoals hiervoor al is overwogen, blijkt uit het verslag van het gehoor niet dat eiser tijdens het gehoor op 29 juli 2026 ernstig verward was en daardoor niet in staat was om coherent, consistent en compleet te verklaren. Evenmin bestaat grond voor het oordeel de minister de verklaringen van eiser niet heeft mogen betrekken bij de beoordeling van de geloofwaardigheid van eisers asielaanvraag.

Is sprake van nieuwe relevante elementen?

7.5.

Volgens eiser moeten de door hem ingebrachte documenten als nieuwe relevante elementen worden aangemerkt. Het Unidad-document is een document van een officiële Colombiaanse instantie en de minister heeft de authenticiteit ervan niet bestreden. Eiser voert aan dat hij tijdens het gehoor uitdrukkelijk heeft aangeboden om met zijn eigen identiteitsgegevens in te loggen op de website van Unidad om het onderliggende dossier rechtstreeks te raadplegen. Dit aanbod is niet aanvaard en in het bestreden besluit is niet gemotiveerd aangegeven waarom daarvan is afgezien. Dit is volgens eiser in strijd met artikel 4, eerste lid, van de Kwalificatieverordening. Dit artikel bepaalt dat op de lidstaat, in samenwerking met de verzoeker, de verplichting rust om de relevante elementen van het verzoek te beoordelen. Eiser wijst erop dat het Registro Único de Víctimas Colombia’s officiële register is van mensen die erkend worden als slachtoffers van het gewapende conflict. Het is een toegangspoort tot humanitaire hulp, compensatie, schadevergoeding en openbare programma's die worden beheerd via de Slachtoffereenheid en aanverwante instellingen. Aan opname gaat een beoordeling en een besluit van de Unidad vooraf en het register vermeldt de gemeente waaruit de gedwongen ontheemding plaatsvond en niet de plaatsen waar eiser daarna naartoe is gegaan. Eiser erkent dat de ELN er niet met zoveel woorden in wordt genoemd maar het document bevestigt volgens hem wel dat hij bij een overheidsinstantie geregistreerd staat als slachtoffer van gedwongen ontheemding in het kader van het gewapend conflict. De geregistreerde datum van 17 november 2018 ligt bovendien kort vóór het in de correcties van de eerste asielprocedure genoemde vertrek vanuit de finca naar Bogotá in het voorjaar van 2019. Ten slotte voert eiser aan dat zijn relaas zoals dat in de huidige asielprocedure naar voren is gebracht op een aantal punten weliswaar niet volledig overeen komt met wat hij in de eerste asielprocedure heeft verklaard, maar dat is het gevolg van een gebrekkige vertaling.

7.6.

In artikel 38, tweede lid, van de Procedureverordening staat dat de beslissingsautoriteit een verzoek afwijst als niet-ontvankelijk als het gaat om een volgend verzoek waarbij geen nieuwe relevante elementen als bedoeld in artikel 55, leden 3 en 5, van die Verordening naar voren zijn gekomen of door de verzoeker zijn voorgelegd in verband met de behandeling van de vraag of hij in aanmerking komt voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet.
7.7. Een volgend verzoek wordt op grond van evenvermeld lid 3 van artikel 55 van de Procedureverordening onderworpen aan een voorafgaand onderzoek waarbij de beslissingsautoriteit nagaat of er nieuwe relevante elementen naar voren zijn gekomen of door de verzoeker zijn voorgelegd die:

a. de kans aanzienlijk groter maken dat de verzoeker in aanmerking komt voor erkenning als persoon die internationale bescherming geniet, of

b. verband houden met een eerder toegepaste grond voor niet-ontvankelijkheid als het eerdere verzoek is afgewezen als niet-ontvankelijk.

7.8.

De rechtbank is van oordeel dat de minister zich niet ten onrechte op het standpunt stelt dat geen sprake is van nieuwe relevante elementen in de zin van artikel 55, derde lid, van de Procedureverordening. De documenten die eiser heeft aangeleverd zijn volgens de minister nieuwe elementen, maar deze nieuwe elementen heeft de minister niet relevant hoeven vinden. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat de video op Facebook niet gaat over eisers persoonlijke problemen en daarmee geen nieuwe informatie is waaruit kan worden afgeleid dat eiser problemen heeft met de ELN. Uit het document van Unidad van 15 mei 2026 blijkt verder niet wat de reden is van de gedwongen verplaatsingen en daarnaast is dit document gebaseerd op eisers eigen verklaringen. Uit het document kan niet worden afgeleid dat eiser nog steeds wordt gezocht en problemen heeft met de ELN. Verder wijst de rechtbank erop dat de samenwerkingsplicht van artikel 4, eerste lid, van de Kwalificatierichtlijn, waar eiser naar verwijst, in artikel 4, eerste lid, van de Kwalificatieverordening niet langer is opgenomen. Dat neemt niet weg dat de minister op grond van artikel 3:2 van de Algemene wet bestuursrecht wel gehouden blijft om zorgvuldig te handelen. Het feit dat de gehoormedewerker niet is ingegaan op eisers aanbod om in te loggen op de website van Unidad om het onderliggende dossier te raadplegen is naar het oordeel van de rechtbank echter onvoldoende om te oordelen dat de minister in dit geval onzorgvuldig heeft gehandeld. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat eiser tijdens het gehoor namelijk zelf heeft verklaard dat op de website niets anders te zien is dan op de printscreens en het document en voorts dat op de website het alleen iets duidelijker staan met iets meer informatie. Verder neemt de rechtbank in aanmerking dat eiser niet heeft betwist dat uit het document en de website van Unidad niet blijkt dat de gedwongen verplaatsingen het gevolg zijn van bedreigingen door de ELN. Inloggen op de website zou dan ook niet tot nieuwe of andere informatie hebben geleid. Dat het Registro Único de Víctimas in Colombia een officieel register is van mensen die erkend worden als slachtoffers van het gewapende conflict maakt het oordeel van de rechtbank niet anders. Uit de website van Unidad blijkt immers dat de registratie plaatsvindt op basis van eigen verklaringen van de betrokkenen, zoals de minister ook heeft gesteld.
7.9. Verder stelt de rechtbank vast dat eiser tijdens zijn gehoor ook geen nieuwe informatie naar voren gebracht over zijn gestelde problemen met de ELN. Eiser heeft alleen herhaald wat hij in de eerste asielprocedure al heeft verklaard. In de correcties en aanvullingen van 3 augustus 2026 zijn nog wel aanvullende verklaringen ingebracht maar die verklaringen zijn tegenstrijdig met de verklaringen die eiser in de eerste asielprocedure heeft afgelegd. Zo heeft eiser tegenstrijdig verklaard over de volgorde waarin hij naar Cali en Bogotá is gevlucht. In de correcties een aanvullingen heeft eiser verklaard dat hij na een bedreiging in 2010 naar Cali is vertrokken. In Cali zou eiser wederom zijn bedreigd en vervolgens zijn gevlucht naar Bogotá. In de eerste asielprocedure heeft eiser verklaard dat hij na een bedreiging naar Bogotá is vertrokken en vervolgens in 2020 naar Cali is gegaan. Ook heeft eiser tegenstrijdig verklaard over de bedreiging die heeft geleid tot zijn eerste vlucht uit [plaats]. In de eerste asielprocedure heeft eiser verklaard dat hij in 2017 is bedreigd nadat zijn vader naar Nederland was vertrokken. In de correcties en aanvullingen heeft eiser verklaard dat hij al in 2010 is bedreigd toen zijn vader nog in Colombia verbleef. Met de minister stelt de rechtbank bovendien vast dat uit het in deze asielprocedure overgelegde document van Unidad blijkt dat eiser op 29 mei 2010, op 20 januari 2014 en op 17 november 2018 telkens vanuit [plaats] is vertrokken, terwijl eiser in zijn eerste procedure en zijn huidige asielprocedure stelt te zijn vertrokken naar Cali en Bogotá.

7.10.

Eisers verklaringen dat hij het moeilijk vindt om bepaalde data terug te halen vanwege de slechte herinneringen, dat hij drie keer gedwongen is verhuisd, dat hij jaren ondergedoken heeft gezeten zonder inkomen en de omstandigheid dat hij in vreemdelingenbewaring is geplaatst, zijn naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende om de grote tegenstrijdigheden die de kern van eisers asielrelaas betreffen te verklaren. Van eiser mag worden verwacht dat hij op wezenlijke onderdelen van zijn asielrelaas eenduidig kan verklaren. Voor eisers stelling dat de tegenstrijdigheden zijn veroorzaakt door een gebrekkige vertaling is ook geen aanknopingspunt in het dossier te vinden. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat eiser tijdens zijn gehoor meerdere keren heeft verklaard dat hij de tolk in de Spaanse taal (heel) goed verstaat en begrijpt. Bovendien heeft eiser in de correcties & aanvullingen van 3 augustus 2026 geen melding gemaakt van vertaalfouten. In de correcties & aanvullingen zijn voornamelijk een groot aantal aanvullende verklaringen opgenomen maar is vrijwel niets gecorrigeerd. Een opvolgende aanvraag is niet bedoeld als herkansing van een eerdere asielprocedure die niet tot verlening van een verblijfsvergunning heeft geleid. De enkele omstandigheid dat eiser nu méér of anders kan verklaren dan tijdens zijn eerdere asielprocedure, maakt daarom niet dat de minister de asielaanvraag van eiser inhoudelijk moet beoordelen. Bovendien blijken uit de nadere door eiser tijdens zijn gehoor afgelegde verklaringen, zoals volgt uit 7.9, geen nieuwe feiten en omstandigheden die kunnen leiden tot een andere conclusie dan in de eerdere afwijzende asielbeschikking.

Heeft de minister een geactualiseerde refoulementsbeoordeling gemaakt en verzet die beoordeling zich tegen terugkeer van eiser naar Colombia?
7.11. Eiser voert tot slot aan dat de directeur van het detentiecentrum op 10 augustus 2026 een formele melding heeft gedaan over zijn psychische toestand. Eiser wijst erop dat in de rapportage, na overleg met een gedragsdeskundige, schriftelijk is vastgelegd dat bij hem sprake is van een suïcidepoging, ernstige verwardheid en psychiatrische problematiek. Naar aanleiding van deze bevindingen is eiser onder cameratoezicht geplaatst, hetgeen volgens eiser niet lichtvaardig wordt opgelegd. Eiser stelt dat de minister zich dus, in de uitoefening van de zorgplicht jegens een gedetineerde, op het standpunt heeft gesteld dat hij op dit moment niet zonder permanent toezicht alleen kan worden gelaten, terwijl de minister wel tot zijn uitzetting naar Colombia wil overgaan. Zonder nader medisch onderzoek zijn deze twee standpunten volgens eiser niet met elkaar te verenigen. Eiser heeft in dit verband gewezen op artikel 64 van de Vw 2000 en de arresten Paposhvili, X. en C.K. Uit het dossier blijkt niet dat is onderzocht of eiser medisch gezien in staat is te reizen, of medische begeleiding tijdens de vlucht noodzakelijk is, of medicatie moet worden meegegeven en evenmin of en aan wie eiser bij aankomst in Bogotá zou moeten worden overgedragen. Eiser wijst ten slotte erop dat hij in Colombia niemand meer heeft en dat hij in Bogotá zal aankomen zonder opvang, onderdak, inkomen, verzekering en iemand die hem naar zorg kan begeleiden.
7.12. De rechtbank stelt voorop dat uit het arrest Ararat volgt dat de minister op grond van artikel 5 van de Terugkeerrichtlijn gelezen in het licht van artikel 4 en artikel 19, tweede lid, van het Handvest de plicht heeft om in alle fasen van de terugkeerprocedure het beginsel van non-refoulement te eerbiedigen. Dat betekent dat de minister zich op grond van wat door een vreemdeling is aangevoerd, de gegevens uit het dossier én op grond van (algemene) informatie over het land van herkomst zich ervan moet vergewissen dat geen zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om aan te nemen dat de betrokken vreemdeling bij terugkeer naar zijn land van herkomst een reëel risico loopt op de doodstraf, folteringen of onmenselijke of vernederende behandelingen als bedoeld in artikel 3 van het EVRM of artikel 4 van het Handvest. Daarbij moet de minister rekening houden met elke wijziging van de omstandigheden en met alle nieuwe elementen die de betrokken vreemdeling aanvoert. Het moet dus gaan om een geactualiseerde beoordeling van het risico op refoulement. De bestuursrechter toetst deze beoordeling indringend.
7.13. De rechtbank is van oordeel dat de minister een deugdelijke geactualiseerde refoulementbeoordeling heeft verricht en voldoende heeft onderzocht of het beginsel van non-refoulement zich verzet tegen uitvoering van het terugkeerbesluit. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat geen zwaarwegende en op feiten berustende gronden bestaan om aan te nemen dat eiser bij terugkeer naar Colombia een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met de artikelen 4 en 19, tweede lid, van het Handvest. De minister heeft beoordeeld of de nieuw ingebrachte informatie en verklaringen kunnen leiden tot de conclusie dat de eerdere beoordeling van het asielrelaas niet langer gehandhaafd kan blijven. Uit 7.8 tot en met 7.10 volgt dat die beoordeling de rechterlijke toetsing kan doorstaan.

7.14.

Over de medische omstandigheden van eiser overweegt de rechtbank dat gezondheidsproblemen in uitzonderlijke omstandigheden kunnen leiden tot een reëel risico op ernstige schade bij terugkeer naar een bepaald land. Dit volgt bijvoorbeeld uit het arrest M’Bodj en het door eiser ingeroepen arrest Paposhvili. Gelet daarop zal de minister om het beginsel van non-refoulement te waarborgen ook in aanmerking moeten nemen of eventuele gezondheidsproblemen van een vreemdeling zich verzetten tegen uitzetting van die vreemdeling naar een bepaald land. De minister heeft terecht aangenomen dat uitzonderlijke omstandigheden als hierboven bedoeld niet zijn gebleken. Uit informatie van de directeur van het detentiecentrum in Rotterdam waar eiser in vreemdelingenbewaring verbleef, blijkt wel dat eiser op of omstreeks 10 augustus 2026 een zeer verwarde indruk maakte en een suïcidepoging heeft gedaan, maar eiser heeft niet met recente stukken onderbouwd dat hij onder medische behandeling staat en dat hij bij terugkeer naar Colombia in een medische noodsituatie terecht zal komen. Tijdens de zitting heeft eiser verklaard dat hij drie keer per dag Oxazepam inneemt, maar ook hiervan zijn geen medische documenten ter nadere onderbouwing ingebracht. In ieder geval is ook ter zitting niet gebleken dat eiser onder medische behandeling staat. Hierdoor is onduidelijk door wie deze medicatie is voorgeschreven en met welke reden. Eiser heeft naar het oordeel van de rechtbank dan ook niet aannemelijk gemaakt dat hij bij uitzetting naar Colombia vanwege zijn gezondheidstoestand een reëel risico loopt op schending van artikel 3 van het EVRM. Vanwege het ontbreken van een medische behandeling en recente medische informatie was de minister, voor zover van belang bij de voorgenomen uitzetting, niet gehouden om het Bureau Medische Advisering om advies te vragen en zich ervan te vergewissen wat de gevolgen zijn van het uitblijven van behandeling en of behandeling in Colombia beschikbaar en toegankelijk is.


Conclusie en gevolgen

8. De minister heeft de asielaanvraag van eiser terecht niet-ontvankelijk verklaard. Bovendien is niet gebleken dat het beginsel van non-refoulement en/of eisers gezondheidstoestand zich tegen zijn uitzetting verzet. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.P. Schutte, rechter, in aanwezigheid van

mr. M.H.S. Abbing, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op: 3 november 2026

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Vreemdelingenwet 2000. Op grond van artikel 31, eerste lid, in samenhang met artikel 30b, eerste lid, aanhef en onder e en h, van de Vw 2000 (oud). In zaaknummer NL24.22595. Op grond van artikel 30c, eerste lid, aanhef en onder a van de Vw 2000 (oud). Verordening (EU) 2024/1348 van het Europees Parlement en de Raad tot vaststelling van een gemeenschappelijke procedure voor internationale bescherming in de Unie en tot intrekking van Richtlijn 2013/32/EU. Verordening (EU) 2024/1347 van het Europese Parlement en de Raad van 14 mei 2024 inzake normen voor de erkenning van onderdanen van derde landen of staatlozen als personen die internationale bescherming genieten, voor een uniforme status voor vluchtelingen of voor personen die voor subsidiaire bescherming in aanmerking komen, en voor de inhoud van de verleende bescherming, tot wijziging van Richtlijn 2003/109/EG van de Raad en tot intrekking van Richtlijn 2011/95 van het Europees Parlement en de Raad. Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en de fundamentele vrijheden. Zie bijvoorbeeld de uitspraak van 7 juni 2022, ECLI:NL:RVS:2022:1584. Pagina 2, 4 en 11 van het gehoor opvolgende aanvraag. Pagina 3, 4 en 11 van het gehoor opvolgende aanvraag. Pagina 10 van het gehoor opvolgende aanvraag. Pagina 5 en 9 van het gehoor opvolgende aanvraag. Pagina 9 en 11 van het gehoor opvolgende aanvraag. Pagina 4 van het bestreden besluit. Pagina 3, 10, 11 en 12 van het gehoor opvolgende aanvraag. Arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) van 13 december 2016, ECLI:CE:ECHR:2016:1213JUD00417381. Arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) van 22 november 2022, ECLI:EU:C:2022:913. Arrest van het Hof van 16 februari 2017, ECLI:EU:C:2017:127. Het arrest van het Hof van 17 oktober 2024, C-156/23, ECLI:EU:C:2024:892. Richtlijn 2008/115/EG. Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Zie ook de uitspraak van de Afdeling van 2 september 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4178. Zie de uitspraak van de Afdeling van 19 maart 2026, ECLI:NL:RVS:2026:1604. Arrest van het Hof van 18 december 2014, ECLI:EU:C:2014:2452. Artikel 5, aanhef en onder c, van de Terugkeerrichtlijn.