Vreemdelingenrecht
asiel Jemen, Aden, geloofwaardigheid problemen, reëel risico willekeurig geweld, humanitaire situatie, ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32741 · Rechtbank Den Haag · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32741
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.12116
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32741
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
asiel Jemen, Aden, geloofwaardigheid problemen, reëel risico willekeurig geweld, humanitaire situatie, ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.12116
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. M. Stoetzer-van Esch),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. F.M. Hofstede).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De rechtbank is van oordeel dat de geloofwaardigheidsbeoordeling niet in strijd is met het Unierecht. Verder heeft de minister terecht gesteld dat de problemen van eiser met zijn oom ongeloofwaardig zijn. Ook heeft de minister terecht aangenomen dat zich in Aden (Jemen) niet het hoogste niveau van willekeurig geweld voordoet. Eiser heeft onvoldoende aannemelijk gemaakt dat hij in Aden gelet op zijn individuele en persoonlijke omstandigheden desondanks het slachtoffer zal worden van willekeurig geweld of vanwege de humanitaire omstandigheden een risico loopt op schending van artikel 3 van het EVRM. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 6 februari 2026 deze aanvraag afgewezen als ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 30 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
3. Op deze zaak is het recht van toepassing dat gold vóór 12 juni 2026.
Het asielrelaas
4. Eiser legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Eiser heeft in Jemen gewoond totdat hij zes jaar oud was. Daarna heeft hij in Saoedi-Arabië gewoond. Eiser is in de jaren 2013 of 2014 en in 2019 teruggekeerd naar Jemen. In 2019 is eiser tien dagen in Jemen geweest en heeft toen problemen gekregen met zijn oom. Eiser is daarom vertrokken uit Jemen en via Saoedi-Arabië naar Turkije gereisd om te gaan studeren. Eiser heeft vernomen dat zijn oom hem wil laten opsporen en vreest bij terugkeer dan ook voor zijn oom.
Het bestreden besluit
5. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
1. identiteit, nationaliteit en herkomst;
2. problemen van eiser met zijn oom;
3. discriminatie vanwege eisers verblijf in Saoedi-Arabië.
De minister stelt zich hierover op het standpunt dat de identiteit, nationaliteit en herkomst en de discriminatie vanwege eisers verblijf in Saoedi-Arabië geloofwaardig zijn. De ondervonden problemen met zijn oom acht de minister niet geloofwaardig. In de geloofwaardig geachte motieven heeft de minister geen aanleiding gezien om eiser een asielvergunning te verlenen. Dat eiser uit Jemen komt is op zichzelf niet voldoende om een vluchteling te zijn. Niet is gebleken dat eiser met een dermate ernstige repressie te maken heeft gekregen, dan wel te maken dreigt te krijgen, dat tot vluchtelingschap moet worden geconcludeerd. Verder is het enkele feit dat eiser uit Jemen komt op zichzelf niet genoeg om een reëel risico op ernstige schade aan te nemen. De minister concludeert daarom dat de asielaanvraag ongegrond is.
Is de geloofwaardigheidsbeoordeling in strijd met het Unierecht?
6. Eiser betoogt dat het afschaffen van de integrale geloofwaardigheidsbeoordeling in strijd is met het Unierecht. Deze rechtbank, zittingsplaats Roermond heeft prejudiciële vragen gesteld in twee asielzaken waarin de minister de per 1 juli 2024 ingevoerde nieuwe geloofwaardigheidsbeoordeling heeft toegepast. Deze moeten worden afgewacht. Gelet hierop moet de zaak worden aangehouden.
Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank ziet, overeenkomstig de uitspraken van de meervoudige kamer van deze rechtbank en zittingsplaats van 25 juni 2025 en
8 september 2025, geen aanleiding voor het oordeel dat Werkinstructie 2024/6 in strijd is met het Unierecht. De rechtbank ziet in de gestelde prejudiciële vragen geen aanleiding voor een ander oordeel en wijst het aanhoudingsverzoek af.
Acht de minister de gestelde problemen vanwege eisers oom terecht ongeloofwaardig?
7. Eiser betoogt dat de minister eisers problemen met zijn oom onterecht niet geloofwaardig acht, omdat de verklaringen wel een samenhangend en aannemelijk geheel vormen. Daartoe voert eiser verschillende argumenten aan die de rechtbank hieronder afzonderlijk zal bespreken.
Niet in geschil is dat dit asielmotief niet volledig met objectieve documenten is onderbouwd. Het geschil ziet dus op de vraag of eiser met zijn verklaringen de problemen met zijn oom alsnog aannemelijk heeft gemaakt. Dat is volgens de minister niet het geval, omdat eiser niet voldoet aan de voorwaarden van artikel 31, zesde lid, aanhef en onder c, van de Vw 2000.
De minister heeft zich op het standpunt gesteld dat de verklaringen niet samenhangend en aannemelijk zijn omdat het enkel vermoedens van eiser zijn dat zijn oom naar hem op zoek is. Ook heeft eiser volgens de minister ongerijmd verklaard over de aanwezigheid van zijn vader bij de in- en uitreis in 2019, vaag en summier verklaard over de aanrijding en wisselend verklaard over de verwondingen na de aanrijding en het vertellen aan zijn vader over de aanrijding.
De rechtbank stelt voorop dat zij, gelet op het arrest van het Hof van Justitie in Ebilum, het standpunt van de minister over de geloofwaardigheid van de door een betrokkene afgelegde verklaringen voortaan zonder enige terughoudendheid zal beoordelen. Het Hof heeft namelijk geoordeeld dat de asielrechter een volledig onderzoek moet verrichten van de relevante feitelijke elementen. De rechtbank zal daarom niet langer, wanneer zij het standpunt van de minister over de geloofwaardigheid toetst, beoordelen of de minister zich ‘niet ten onrechte’ op een bepaald standpunt heeft gesteld.
Vermoedens
8. Eiser betoogt dat het niet slechts een vermoeden is dat zijn oom naar hem op zoek is. Eiser heeft namelijk uitgelegd waaruit blijkt dat zijn oom hem wil ombrengen. Eisers oom heeft hem proberen aan te rijden en daarna bedreigd met een dolk. Nu eiser eerder slachtoffer is geworden van aanslagen van zijn oom, is het aannemelijk dat eiser
dit opnieuw kan overkomen en dat hij hiertegen geen bescherming kan krijgen van de
autoriteiten. De verwijzing naar het voornemen is hiervoor onvoldoende.
De minister stelt zich terecht op het standpunt dat het enkel vermoedens zijn dat eisers oom naar hem op zoek is. De minister wijst terecht op zijn standpunt dat de aanrijding en de bedreiging met de dolk niet geloofwaardig zijn. Om die reden kunnen deze gestelde gebeurtenissen ook niet bijdragen aan de aannemelijkheid dat eisers oom naar hem op zoek is. Verder heeft de minister er terecht op gewezen dat tijdens het gestelde incident met de dolk in de woning van eisers oma en tantes, de oom van eiser niets heeft gezegd. Ook heeft eiser na 2019 geen contact meer gehad met zijn oom. Eiser baseert zijn vermoedens dus op wat hij heeft gehoord van de vriend van zijn vader. Eiser noemt bovendien geen details over de gestelde vele contacten van zijn oom en over het gestelde feit dat zijn oom de mensen van de Albatija, die soms bij controleposten zouden werken, heeft gevraagd.
Aanwezigheid vader in 2019
9. Eiser betoogt dat zijn verklaringen over de aanwezigheid van zijn vader in Jemen in 2019 niet ongerijmd zijn. Eiser heeft namelijk verklaard dat zijn vader in 2019 is meegereisd tot de grens van Jemen, omdat er veel zaken geregeld moesten worden met de Saoedische autoriteiten. Eiser heeft nergens verklaard dat zijn vader Jemen ook mee is ingereisd. De vader van eiser is, nadat eiser de grens heeft bereikt, teruggekeerd naar de oma van eiser. Eiser heeft dit niet eerder uitgelegd omdat hij niet wist en ook niet kon weten dat de minister zijn verklaringen onjuist zou uitleggen.
De minister stelt zich op het standpunt dat eiser ongerijmd verklaart over zijn vaders aanwezigheid in 2019. Eiser stelt in het aanmeldgehoor dat zijn vader de communicatie regelde bij de in- en uitreisposten toen eiser naar Jemen ging in 2019. In het nader gehoor zegt eiser dat hij alleen is gereisd en dat zijn vader na 2013 niet meer naar Jemen is gegaan. Als eiser wordt gevraagd over dit verschil, zegt eiser dat zijn vader alleen tot de grens is meegegaan. Dit is geen verklaring over hoe de uitreis is verlopen. Van iemand die voor het eerst zelfstandig op reis gaat, mag worden verwacht dat hij kan toelichten hoe
de reis is verlopen en in eisers geval hoe de grenscontroles zijn doorlopen, omdat dit informatie is die direct voortkomt uit eisers ervaring.
De rechtbank acht de verklaringen van eiser over dit punt niet ongerijmd. Eiser heeft namelijk in het nader gehoord steeds verklaard dat zijn vader in 2019 tot aan de grens tussen Saoedi-Arabië en Jemen is meegereisd. De stelling van de minister dat hierover in het aanmeldgehoor anders is verklaard, volgt de rechtbank niet. De minister stelt dat eiser toen heeft verklaard dat zijn vader contact heeft gehad met de autoriteiten bij de in- en uitreis van eiser en dat daaruit dus de conclusie kan worden getrokken dat de vader van eiser ook bij de uitreis van Jemen naar Saoedi-Arabië aanwezig moet zijn geweest (en daarmee dus in 2019 ook Jemen ingereisd is). De rechtbank ziet dat, gelet op de volgende verklaringen, anders:
Hebt u bij uw terugkeer naar uw land van herkomst contact gehad met de autoriteiten
Ja.
Wat voor contact hebt u toen gehad?
Dat weet ik niet, mijn vader is degene die de communicatie deed onderling.
Aan eiser is gevraagd naar het contact bij terugkeer naar zijn land van herkomst (Jemen), waarover eiser dan aangeeft dat zijn vader toen, dus bij de inreis, contact heeft gehad met de autoriteiten. Anders dan de minister stelt, leidt de rechtbank hieruit niet af dat de vader van eiser Jemen mee is ingereisd en daarna bij de uitreis wederom contact heeft gehad met de autoriteiten. De verklaringen in het aanmeldgehoor zijn dan ook niet ongerijmd met de verklaringen in het nader gehoor.
Aanrijding
10. Eiser betoogt dat hij niet vaag en summier verklaard heeft over de aanrijding. Hij heeft daarover verklaard wat hij kon. Daarbij wijst eiser erop dat hij niet precies kan verklaren waar zijn aanrijding plaatsvond, omdat hij bijna zijn hele leven in Saoedi-Arabië heeft gewoond en de omgeving in Jemen, waar de aanrijding plaatsvond, niet kende. Iemand die wordt aangereden kan niet worden tegengeworpen dat hij de snelheid niet kan inschatten. Ook kan eiser niet worden tegengeworpen dat hij niet weet hoe lang hij bewusteloos is geweest, omdat hij de tijd in zijn staat niet heeft kunnen bijhouden. De opleiding van eiser heeft hier niets mee te maken.
De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eiser vaag en summier, en meer in het bijzonder beperkt en wisselend verklaart over de aanrijding, waarbij van belang is dat dit incident een belangrijke aanleiding is geweest voor zijn vertrek. Eiser heeft geen duidelijke en concrete toelichting kunnen geven over de plaats van de aanrijding, het verloop van het incident en eisers toestand direct erna. Eiser weet namelijk niet waar de aanrijding precies plaatsvond, hoe snel de auto reed en hoe lang hij buiten bewustzijn is geweest. Eiser heeft daarbij ook wisselend verklaard over zijn (verlies van) bewustzijn, verwondingen en wat hij zelf heeft waargenomen. Eiser verklaart namelijk eerst dat hij “opeens” een auto tegen hem aan zag komen. Daarna verklaart eiser echter dat hij zijn oom aan zag komen rijden van links. Dat eiser de omgeving niet goed kende, omdat hij niet lang in Jemen heeft gewoond, maakt het voorgaande niet anders. De minister heeft daarbij terecht gesteld dat dit niet wegneemt dat eiser zijn omgeving nauwkeuriger had kunnen omschrijven. De minister concludeert daarom terecht dat uit het samenstel van omstandigheden volgt dat eiser vaag en summier verklaart.
Verwondingen
11. Eiser betoogt dat hij niet wisselend heeft verklaard over zijn verwondingen na de aanrijding. Hij heeft namelijk altijd verklaard geen ernstige verwondingen te hebben gehad. Hij had kneuzingen en schaafwonden, waaraan hij geen littekens heeft overgehouden. Dit categoriseert eiser niet als verwondingen. Gelet hierop zijn deze verklaringen niet tegenstrijdig.
De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eiser wisselend heeft verklaard over zijn verwondingen na de aanrijding. Eiser verklaart namelijk eerst dat hij enkel wat kneuzingen had na de aanrijding. Later verklaart eiser dat hij wakker werd na het ongeluk en dus het bewustzijn was verloren. Vervolgens verklaart eiser dat hij geen verwondingen had. Daarna verklaart eiser over schaafwonden aan zijn handen. Als de hoormedewerker vraagt hoe het kan dat eiser wisselend verklaart, zegt eiser: “dat klopt.” De minister stelt zich terecht op het standpunt dat hiermee geen verschoonbare reden is gegeven voor de wisselende verklaringen. Dat eiser de kneuzingen en schaafwonden niet categoriseert als ‘verwondingen’ neemt naar het oordeel van de rechtbank niet weg dat sprake is van wisselende verklaringen zoals hiervoor weergegeven.
Vertellen vader
12. Eiser betoogt dat hij niet wisselend heeft verklaard over het vertellen aan zijn vader over de incidenten. Eiser heeft namelijk tegen niemand verteld dat hij is aangereden door zijn oom. Het incident met de dolk is gezien door zijn oma en tante. De tante van eiser heeft de vader van eiser gebeld en uitgelegd wat er was gebeurd. Pas in Saoedi-Arabië heeft eiser met zijn vader de incidenten met de aanrijding en de dolk besproken. Toen heeft de vader van eiser verteld wat er in het verleden tussen de vader van eiser en de oom van eiser is gebeurd.
De minister stelt zich op het standpunt dat eiser wisselend heeft verklaard over het vertellen aan zijn vader. Eiser heeft verklaard pas bij terugkeer naar Saoedi-Arabië met zijn vader gesproken te hebben over wat er is gebeurd tijdens zijn bezoek. Toen vertelde eisers vader ook over de problemen met eisers oom. Later verklaart eiser niemand te hebben verteld over de aanrijding. Daarna verklaart eiser alles te hebben verteld aan zijn vader. Nu eiser heeft verklaard boos te zijn op zijn vader, omdat hij eiser niet had verteld over de ruzie tussen de vader van eiser en de broer van eiser, mag van hem worden verwacht dat hij consistent kan verklaren over het eerste gesprek over de gebeurtenissen. Dat eisers tante zijn vader zou hebben geïnformeerd, heeft eiser niet zelf verklaard tijdens de gehoren en maakt het standpunt van de minister dan ook niet anders.
De rechtbank volgt het standpunt van de minister niet. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser duidelijk verklaard over wanneer hij zijn vader over de aanrijding heeft verteld. Eiser heeft daarover namelijk verklaard dat hij dit pas in Saoedi-Arabië aan zijn vader heeft verteld. Hierbij acht de rechtbank de context waarin de vragen zijn gesteld tijdens het nader gehoor van belang. Eiser verklaart in het nader gehoor namelijk eerst dat hij pas in Saoedi-Arabië aan zijn vader heeft verteld van de aanrijding. Daarna worden er vragen gesteld over de aanrijding waarbij eiser, onder andere, het volgende verklaart:
Vond u het niet gek dat uw oom zomaar doorreed nadat hij u had geraakt en
zolang niet had gezien?
Ik was ook verbaasd. Maar toen mij vader had verteld snapte ik pas dat hij mij
gericht wilde aanrijden. In het begin heb ik het daarover ook niet gehad.
Heeft u uw vader verteld over de aanrijding?
Nee, ik heb dat tegen niemand gezegd?
Waarom heeft u dat tegen niemand gezegd?
Ik had niet verwacht dat mijn oom mij zou aanrijden. Ik wist niet van de
problemen van mijn oom en mijn vader.
Uit het antwoord op de eerste vraag leidt de rechtbank af dat eiser ‘in het begin’, dus na de aanrijding, niets tegen zijn vader heeft gezegd. Het antwoord op de tweede vraag, in combinatie met de derde vraag, duidt erop dat eiser op dat moment verklaart over wat er rondom en ten tijde van de aanrijding gebeurde en dus antwoord heeft gegeven op de vraag of hij kort na de aanrijding zijn vader daarover heeft verteld. Dat is echter niet het geval, want, zoals eiser daarvoor al verklaart, heeft hij dat pas in Saoedi-Arabië verteld toen hij begreep van de problemen tussen zijn vader en zijn oom. Dat sprake is van wisselende verklaringen, volgt de rechtbank daarom ook niet.
Tussenconclusie
13. Hoewel de minister onterecht de verklaringen van eiser over de aanwezigheid van de vader in 2019 en over het vertellen aan de vader ongerijmd/wisselend heeft gevonden, heeft de minister zich wel terecht op het standpunt gesteld dat de problemen met de oom ongeloofwaardig zijn. Daarbij wijst de rechtbank er allereerst op dat de overige standpunten van de minister wel terecht zijn tegengeworpen aan eiser. Deze betreffen bovendien de kern van het asielmotief ‘problemen met zijn oom’ te weten de (omstandigheden van de) aanrijding, de bedreiging met de dolk en de vrees dat eisers oom naar hem op zoek is.
Daar komt nog bij dat de rechtbank de verklaringen van eiser over het vertellen over de incidenten aan zijn tantes en oma tegenstrijdig acht. Eiser verklaart in het nader gehoor namelijk dat na het incident met de dolk niet meer is gesproken over het incident, terwijl in de zienswijze wordt aangevoerd dat de tante van eiser zijn vader heeft gebeld over het incident. Op zitting heeft eiser bovendien verklaard dat hij na het incident met de dolk ook over de aanrijding heeft verteld aan zijn tantes en oma, terwijl hij in het nader gehoor heeft verklaard dat hij zijn oma en tantes niet heeft verteld over de aanrijding. Deze verklaringen acht de rechtbank daarmee ook wisselend. Daarmee komt de rechtbank tot de conclusie dat eisers verklaringen over de problemen met zijn oom geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. De beroepsgrond slaagt dus niet.
Aanmerken als vluchteling
14. Omdat de minister terecht niet aannemelijk acht dat eisers oom op zoek is naar eiser om hem te doden, slaagt ook het betoog dat eiser moet worden aangemerkt als vluchteling niet. De problemen van eiser zijn terecht niet geloofwaardig bevonden waardoor deze gestelde problemen niet hoeven te worden getoetst op zwaarwegendheid.
Loopt eiser bij terugkeer een reëel risico op ernstige schade?
15. Eiser betoogt dat hij bij terugkeer een reëel risico loopt op ernstige schade, omdat hij afkomstig is uit Aden. Uit het beleid van de minister volgt dat sprake is van willekeurig geweld in het kader van een internationaal of binnenlands gewapend conflict. De minister heeft niet gemotiveerd waarom geen sprake is van het hoogste niveau van willekeurig geweld voor deze regio. Daarbij heeft eiser gewezen op de recente ontwikkelingen in Jemen. De Houthi’s zijn begonnen met een opmars, waarbij zij inmiddels de gehele westkust onder controle hebben. Daardoor is ook de humanitaire situatie in Aden verslechterd omdat veel mensen vanuit andere delen van Jemen naar Aden gaan, waardoor deze stad verder onder druk komt te staan. Eiser betoogt verder dat de minister ten onrechte stelt dat eiser geen persoonlijke en individuele omstandigheden naar voren heeft gebracht om zijn vrees om naar Jemen terug te keren te individualiseren, aannemelijk te maken of te onderbouwen. Eiser heeft wel degelijk onderbouwd waarom zijn leven in gevaar zal zijn.
Willekeurig geweld
De minister ging met WBV 2024/9 voor geheel Jemen, dus ook voor Aden, uit van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld. De Afdeling oordeelde dat de minister in dit beleid onvoldoende had gemotiveerd dat in Jemen geen sprake is van de meest uitzonderlijke situatie die valt onder artikel 15, aanhef en onder c, van de Kwalificatierichtlijn. De minister had volgens de Afdeling niet alle in de uitspraak genoemde relevante omstandigheden in zijn beoordeling betrokken en droeg de minister op een nieuwe beoordeling te verrichten met inachtneming van het ambtsbericht over Jemen van 2025. De minister heeft vervolgens het beleid met WBV 2025/20 gewijzigd, waarbij hij nog steeds aanneemt dat sprake is van een relatief hoger niveau van willekeurig geweld in Aden.
De rechtbank stelt vast dat de minister in het besluit van 6 februari 2026 toepassing heeft gegeven aan het beleid zoals dat volgt uit WBV 2025/20. De minister heeft naar het oordeel van de rechtbank voldoende gemotiveerd dat in Aden geen sprake is van een hoger niveau van willekeurig geweld dan het aangenomen relatief hoger niveau van willekeurig geweld. Daarbij wijst de rechtbank op de uitspraak van de meervoudige kamer van deze rechtbank en zittingsplaats van 3 juli 2026. In deze uitspraak heeft de rechtbank, kort gezegd, geoordeeld dat de minister in het beleid, zoals volgt uit WBV 2025/20, terecht heeft aangenomen dat zich in Aden niet de hoogste gradatie van willekeurig geweld voordoet. De rechtbank ziet in de recente ontwikkelingen geen reden om niet meer uit te gaan van de uitspraak van de meervoudige kamer. Hieruit blijkt namelijk niet dat sinds deze uitspraak een zodanige verslechtering van de situatie in Aden heeft plaatsgevonden dat inmiddels niet meer uit kan worden gegaan van de relatief hogere mate van willekeurig geweld. Daarbij heeft de minister er terecht op gewezen dat het geweld in Jemen met name aan de westkust is opgelaaid en dat dit gebied ruim verwijderd is van Aden. Uit de overgelegde stukken blijkt ook niet dat het aantal burgerslachtoffers in Aden is toegenomen als gevolg van het oplaaiende geweld aan de westkust. Ook heeft het opgelaaide geweld elders in Jemen geen zodanige invloed op Aden dat de humanitaire situatie daar wezenlijk is verslechterd ten opzichte van de situatie ten tijde van de uitspraak van de meervoudige kamer van deze zittingsplaats.
Loopt eiser een verhoogd risico slachtoffer te worden van willekeurig geweld?
Zoals volgt uit het arrest X en Y, en het beleid in paragraaf C2/3.3.3.3 van de Vreemdelingencirculaire 2000, moet de betrokkene in minder uitzonderlijke situaties (de middelste en laagste gradatie) aan de hand van zijn individuele situatie en persoonlijke omstandigheden aannemelijk maken dat die omstandigheden leiden tot een verhoogd risico om slachtoffer te worden van willekeurig geweld en juist de betrokkene specifiek vanwege deze omstandigheden een reëel risico loopt om slachtoffer te worden van willekeurig geweld.
De minister heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt waarom juist hij bij terugkeer een verhoogd risico loopt het slachtoffer te worden van willekeurig geweld. Eiser heeft als omstandigheid gewezen op de slechte humanitaire situatie voor terugkeerders, maar hij heeft die slechte situatie niet nader onderbouwd. Eiser stelt dat hij heeft onderbouwd waarom zijn leven in gevaar zal zijn, maar daarover heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank (zoals hierboven overwogen) zich terecht op het standpunt gesteld dat het niet geloofwaardig is. Overige relevante persoonlijke omstandigheden heeft eiser niet gesteld. Daarmee heeft eiser dus niet aannemelijk kunnen maken dat hij specifiek meer risico loopt om slachtoffer te worden van willekeurig geweld.
Is uitzetting wegens de humanitaire situatie in strijd met artikel 3 van het EVRM?
16. Eiser betoogt dat er voor terugkeerders sprake is van zeer slechte humanitaire omstandigheden die onder andere het gevolg zijn van een gewapend conflict. Dit maakt dat eiser een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het EU-Handvest.
De beroepsgrond slaagt niet. De humanitaire omstandigheden in Aden maken niet dat eiser een risico op schending van artikel 3 van het EVRM loopt. De rechtbank stelt vast dat in Aden sprake is van een slechte en complexe humanitaire situatie en deze is naar het oordeel van de rechtbank in overwegende mate het gevolg van het jarenlange conflict in Jemen. Dit betekent dat beoordeeld moet worden of eiser bij terugkeer in staat zal zijn te voorzien in zijn meest basale levensbehoeften. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat dat niet het geval zal zijn. Eiser heeft namelijk verklaard dat zijn vrouw nog in Jemen woont, waarmee aannemelijk is dat eiser onderdak heeft. Ook zijn er geen concrete aanknopingspunten aanwezig dat eiser in Jemen geen toegang zal hebben tot basisvoorzieningen als onderdak, voedsel of medische zorg. De rechtbank betrekt daarbij dat hulporganisaties aanwezig zijn in Jemen, in het bijzonder ook in Aden, de toegankelijkheid van hulp in 2024 is verbeterd en Aden niet behoort tot de zwaarst getroffen gebieden.
Heeft de minister aan eiser een terugkeerbesluit kunnen opleggen?
17. Het betoog van eiser dat aan hem geen terugkeerbesluit kon worden opgelegd omdat zijn aanvraag niet kon worden afgewezen en hij niet kan terugkeren naar Jemen vanwege de geweldssituatie daar, slaagt niet. Daarbij wijst de rechtbank op wat zij hierboven heeft geoordeeld over de geloofwaardigheid van de problemen en het risico op ernstige schade.
Conclusie en gevolgen
18. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en de afwijzing van zijn asielaanvraag in stand kan blijven. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T.G. Noordhof, rechter, in aanwezigheid van mr. K.H.M.M. Otten, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.