grensdetentie, artikel 6, derde lid Vw, informatiefolder in de onjuiste taal uitgereikt, 6:22 Awb, uit het…

Zittingsplaats Groningen

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.64926

geboren op [geboortedatum] ,

van Pakistaanse nationaliteit,

V-nummer: [nummer] ,

(gemachtigde: mr. M.S. Dunant Maurits),

en

1. Bij besluit van 26 oktober 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser met toepassing van artikel 6, derde lid, van de Vw een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.

De minister heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.

De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn verschenen. Ook is een tolk verschenen. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.

Op grond van artikel 5.5, tweede lid, van het Vb wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Deze wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.

De rechtbank stelt het volgende vast. Uit het dossier blijkt dat aan eiser een informatiefolder in de Arabische taal is uitgereikt. De minister heeft dit op de zitting bevestigd. Eiser heeft op de zitting desgevraagd aangegeven dat hij de Arabische taal niet machtig is. Dit betekent dan ook dat sprake is van een schending van de informatieplicht uit artikel 5.10 van de Vb en dat aan de maatregel een gebrek kleeft.

Dat betekent echter niet de maatregel daarmee onrechtmatig is. Dit is pas het geval als de met de grensdetentie gediende belangen niet in redelijke verhouding staan tot de ernst van het gebrek en de daardoor geschonden belangen. Die belangenafweging valt in het voordeel van de minister uit. Daarvoor is van belang dat tijdens het gehoor voorafgaand aan de maatregel met behulp van een beëdigde tolk in de taal Urdu aan eiser de redenen van de maatregel zijn meegedeeld alsook dat de rechtbank in kennis wordt gesteld van de maatregel en dat die kennisgeving geldt als een beroep tegen de maatregel. In het pv van gehoor staat dat eiser de tolk goed kon verstaan en begrijpen. Verder is eiser van kosteloze professionele rechtsbijstand voorzien. Ondanks de schending van de informatieplicht is eiser dus wel in staat gesteld tegen de vrijheidsontneming rechtsmiddelen effectief uit te oefenen en is niet gebleken dat hij door het ontbreken van de vertaling in zijn belangen is geschaad. De rechtbank passeert het gebrek daarom met toepassing van artikel 6:22 van de Awb.

Naar het oordeel van de rechtbank blijkt uit het dossier voldoende duidelijk op welke wijze de screeningsprocedure is verlopen en welke instanties/ambtenaren daarbij betrokken zijn geweest. Ook is de rechtbank van oordeel dat duidelijk is op welk moment de zogenaamde “screening” is geëindigd. Uit artikel 18, vijfde lid, van de Screeningsverordening volgt dat de screening eindigt op het moment dat onderdanen van derde landen als bedoeld in artikel 5, leden 1 en 2, en artikel 7 van deze Verordening worden doorverwezen naar de passende procedure voor internationale bescherming, een procedure die in overeenstemming is met Richtlijn 2008/115/EG of naar de bevoegde autoriteiten van een andere lidstaat in verband met te herplaatsen onderdanen van derde landen. In dit geval is de screening dan ook geëindigd op het moment dat de minister heeft besloten de grensprocedure toe te passen en aan eiser de vrijheidsontnemende maatregel op te leggen. In aanvulling hierop merkt de rechtbank op dat op grond van artikel 18, vijfde lid, van de Screeningsverordening het volledig afronden van de screeningsprocedure overigens geen vereiste is om de asielgrensprocedure te starten.

De minister heeft op de zitting toegegeven dat het dossier op bepaalde onderdelen onduidelijkheden bevat. In aanvulling hierop heeft de minister verwezen naar het “pv van bevindingen” van 26 oktober 2026 en naar het “pv van bevindingen bij aanvraag asiel” van dezelfde datum. De minister wordt gevolgd in het standpunt dat in deze pv’s de tijdlijn voldoende duidelijk is weergegeven en dat daarmee onduidelijkheden zijn weggenomen. Dat zich in het dossier twee beschikkingen M18A en M19B met verschillende data bevinden heeft naar het oordeel van de rechtbank dan ook geen gevolgen voor onderhavige detentie. Daarnaast heeft eiser niet aangegeven op welke wijze hij hierdoor in zijn belangen is geschaad.

Over de beroepsgrond ten aanzien van eisers paspoort en visum oordeelt de rechtbank als volgt. Het is juist dat de minister in eerste instantie heeft vastgesteld dat eiser aan de grens in het bezit was van een paspoort met een (geldig) C-visum. Tijdens het gehoor voorafgaand aan het opleggen van de maatregel is echter aan eiser uitgelegd dat hij niet aan de toegangsvoorwaarden voldoet, omdat eiser het visum heeft gebruikt voor een ander doel dan waarvoor het visum is afgegeven. Dat in de M18A is aangekruist dat eiser niet in het bezit is van een geldig document voor grensoverschrijding en/of in het bezit is van een document voor grensoverschrijding waarin het benodigde visum ontbreekt, is dan ook juist.

Uit vaste rechtspraak van de Afdeling, waaronder de uitspraak van 2 september 2026, volgt dat door de minister in het grensbewakingsbelang voldoende noodzaak mag worden gezien om een vrijheidsontnemende maatregel op te leggen en dat het bestaan van een onderduikrisico, behalve in het geval de vreemdeling in grensdetentie wordt geplaatst om te bepalen welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van de asielaanvraag, geen vereiste is voor grensdetentie op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Verder heeft de Afdeling in die uitspraak overwogen dat de beoordeling of de minister in grensdetentiezaken met een lichter middel had moeten volstaan niet verder strekt dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is, waardoor de minister van grensdetentie moet afzien.

De rechtbank is van oordeel dat de minister, met de aan eiser gestelde vragen, voldoende heeft onderzocht of grensdetentie voor hem onevenredig bezwarend is. Eiser is tijdens het gehoor voorafgaand aan het opleggen van de maatregel voldoende in de gelegenheid gesteld om zijn eventuele bezwaren tegen de grensdetentie naar voren te brengen. Zo is aan eiser gevraagd om aan te geven wat voor hem de gevolgen van grensdetentie zijn. In reactie hierop heeft eiser geen bezwaren geuit tegen tijdelijke insluiting. Ook is aan eiser gevraagd of hij medische aandoeningen heeft waarvoor hij (direct) medische hulp nodig heeft en of hij medicijnen gebruikt. Eiser heeft deze vragen ontkennend beantwoord. Gelet op het voorgaande ziet de rechtbank dan ook geen aanleiding voor de conclusie dat de minister onvoldoende onderzoek heeft verricht naar de vraag of grensdetentie onevenredig is. De minister heeft terecht in de maatregel overwogen dat eiser geen feiten en omstandigheden heeft aangevoerd die zouden moeten leiden tot de conclusie dat de maatregel onevenredig bezwarend is. De rechtbank volgt eiser, gelet op het voorgaande, dan ook niet in het standpunt dat onvoldoende sprake zou zijn geweest van een individuele beoordeling.

De rechtbank:

Deze uitspraak is gedaan door mr. H. Hanssen - Telman, rechter, in aanwezigheid van

R. de Boer, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.