Vreemdelingenrecht
Asiel (Turkije); geloofwaardigheid toegedichte betrokkenheid bij Gülenbeweging; vluchtelingschap vanwege…
Rechtbank Den Haag, 28 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32747 · Rechtbank Den Haag · 28 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32747
Zaakgegevens
Op 28 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 28 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.51724
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32747
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Asiel (Turkije); geloofwaardigheid toegedichte betrokkenheid bij Gülenbeweging; vluchtelingschap vanwege Koerdische etniciteit; afdoening als kennelijk ongegrond; 8 EVRM; ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.51724
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 28 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer [x] , eiser
(gemachtigde: mr. D.W. Beemers),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. D. Post).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daar een aantal beroepsgronden tegen aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. De minister vindt de problemen van eiser als gevolg van zijn (toegedichte) betrokkenheid bij de Gülenbeweging terecht ongeloofwaardig, is terecht tot de conclusie gekomen dat eiser geen verdragsvluchteling is vanwege zijn Koerdische etniciteit en mocht de asielaanvraag van eiser afwijzen als kennelijk ongegrond. Verder had de minister eiser niet in het bezit hoeven stellen van een reguliere verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 17 januari 2024 een asielaanvraag ingediend. Met het bestreden besluit van 2 september 2026 heeft de minister deze aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep, samen met de zaak NL26.51725, op 2 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
3. Op dit beroep is het recht van toepassing zoals dat gold vóór 12 juni 2026, tenzij de rechtbank hieronder anders vermeldt.
Het asielrelaas
4. Eiser heeft de Turkse nationaliteit en is geboren op [geboortedag] 1992. Hij legt aan zijn asielaanvraag het volgende ten grondslag. Toen eiser student was, woonde hij in Turkije in een studentenhuis dat was gelieerd aan de Gülenbeweging. Nadat hij daar zes maanden woonde, werd eiser de ‘abi’ of ‘imam’ van dat huis, ook al was en is hij zelf geen Gülenist. Na de mislukte couppoging in juli 2016 werd eiser vanwege deze functie door de Turkse autoriteiten gezien als Gülenist en werd een strafrechtelijk onderzoek tegen hem gestart. Dit strafrechtelijk onderzoek is ongeveer vijf jaar later zonder resultaat beëindigd. In 2023 kwam er een nieuwe hoofdofficier van justitie, die het strafrechtelijk onderzoek tegen eiser heeft heropend. Eiser werd hierover door een bevriende militair geïnformeerd en werd door hem gewaarschuwd dat er een aanhoudingsbevel zou worden uitgevaardigd. Eiser is toen ondergedoken. Hij heeft Turkije enkele maanden later verlaten. Daarnaast heeft eiser in Turkije problemen ondervonden als gevolg van zijn Koerdische afkomst.
Het bestreden besluit
5. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
(1) Identiteit, nationaliteit en herkomst;
(2) Problemen vanwege (toegedichte) betrokkenheid bij de Gülenbeweging;
(3) Problemen vanwege Koerdische etniciteit.
De minister stelt zich hierover op het standpunt dat de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser en de problemen vanwege zijn Koerdische etniciteit geloofwaardig zijn. De minister vindt de problemen vanwege de (toegedichte) betrokkenheid bij de Gülenbeweging echter niet geloofwaardig. De minister heeft daarom alleen beoordeeld of eiser op grond van zijn identiteit, nationaliteit, herkomst of problemen vanwege zijn etniciteit in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning. Dat is volgens de minister niet het geval. Omdat eiser daarnaast kennelijk tegenstrijdige en duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd en niet zo snel mogelijk na aankomst in Nederland een asielaanvraag heeft gedaan, heeft de minister de aanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond.
Zijn de problemen van eiser vanwege de (toegedichte) betrokkenheid bij de Gülenbeweging (het tweede asielmotief) geloofwaardig?
6. Eiser betoogt dat de minister zich ten onrechte op het standpunt stelt dat zijn problemen vanwege de (toegedichte) betrokkenheid bij de Gülenbeweging ongeloofwaardig zijn.
Aanhoudingsbevel
7. Eiser betoogt dat hij zijn asielmotief met het overgelegde Turkse aanhoudingsbevel voldoende objectief heeft onderbouwd. De minister heeft dit document laten onderzoeken door Bureau Documenten. Uit dit onderzoek blijkt dat het aanhoudingsbevel niet bevoegd is opgemaakt en afgegeven. Eiser betwist dat. Afgezien nog van het feit dat het volgens eiser onzorgvuldig is dat het onderzoeksrapport pas in beroep aan hem is verstrekt (waardoor hij daar pas in beroep op kon reageren), is het maar de vraag of Bureau Documenten op juiste wijze tot zijn conclusie is gekomen. De onderliggende stukken van het onderzoek door Bureau Documenten ontbreken namelijk in het dossier. Daarnaast is de vraag of de minister voldoende invulling heeft gegeven aan de vergewisplicht. Niet de beslismedewerker, maar de Afdeling Expertise, Team Onderzoek en Expertise Land en Taal van de Immigratie- en Naturalisatiedienst (TOELT) heeft invulling gegeven aan de vergewisplicht, terwijl TOELT geen bijzondere expertise op het gebied van documenten heeft. Gelet op het feit dat het voor eiser moeilijk is om onderzoeksresultaten van Bureau Documenten door middel van een contra-expertise te betwisten, verzoekt eiser de rechtbank om – als zij dat nodig vindt en met het oog op het arrest Ebilum – zelf een deskundigenonderzoek naar het onderzoek door Bureau Documenten uit te voeren.
Dit betoog slaagt niet. In het kader van de beoordeling van de geloofwaardigheid van een asielmotief bekijkt de minister eerst of het asielmotief volledig met objectieve documenten is onderbouwd. Een document vormt daarbij pas een objectieve onderbouwing als dit document bevoegd is opgemaakt en afgegeven. De minister heeft zijn standpunt dat dit niet het geval is in dit geval gebaseerd op de verklaring van onderzoek van Bureau Documenten. In deze verklaring heeft Bureau Documenten uitgelegd dat het gaat om een digitale print waarvan de opmaak en afgifte afwijkt van het beschikbare vergelijkingsmateriaal. Daarmee kan volgens Bureau Documenten met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid worden gesteld dat het stuk niet bevoegd is opgemaakt en afgegeven. TOELT heeft vervolgens, na inzage in de onderliggende stukken, vastgesteld dat de conclusie van Bureau Documenten inhoudelijk inzichtelijk is.
Volgens vaste rechtspraak is een onderzoeksrapport van Bureau Documenten een deskundigenadvies. De minister mag in beginsel van de juistheid daarvan uitgaan, mits hij nagaat of het rapport op zorgvuldige wijze tot stand is gekomen, de redenering begrijpelijk is en de getrokken conclusies daarop aansluiten. Uit het dossier blijkt dat TOELT dit op 20 november 2025 namens de minister heeft gedaan. De rechtbank ziet niet in waarom dit, zoals eiser stelt, onvoldoende zou zijn. Er bestaat immers geen rechtsregel die de minister verbiedt om een ander dan de beslismedewerker feitelijk uitvoering te laten geven aan de vergewisplicht. Een individuele beslismedewerker zal bovendien niet méér expertise op het gebied van documenten hebben dan TOELT. Het gaat er uiteindelijk om dat het bestuursorgaan zich ervan vergewist dat het onderzoek zorgvuldig is gedaan, de redenering begrijpelijk is en dat de uitkomst daarop aansluit. Dat heeft de minister gedaan. Het is vervolgens aan eiser om de onderzoeksresultaten van Bureau Documenten door middel van een contra-expertise te weerleggen. Dat heeft hij niet gedaan, terwijl hij daar – anders dan hij zelf betoogt – voldoende gelegenheid voor heeft gehad. Het onderzoeksrapport van Bureau Documenten is namelijk op 4 september 2026 toegevoegd aan het digitaal dossier, zodat hij tot aan de zitting op 2 oktober 2026 bijna vier weken de tijd heeft gehad om dit rapport te bestuderen, hierop te reageren en, zo nodig, te zoeken naar een deskundige voor een contra-expertise (of daartoe concrete stappen te zetten). De rechtbank ziet verder geen reden om zelf een deskundigenonderzoek te gelasten. Eiser heeft gesteld dat het voor hem “moeilijk” is om een contra-expertise te laten uitvoeren, maar dat is onvoldoende. Het is namelijk niet gebleken dat eiser zelf (tevergeefs) heeft geprobeerd om een deskundige in te schakelen of daartoe stappen heeft gezet. Daarnaast valt op dit moment niet in te zien welke waarde een contra-expertise in het geval van eiser zou hebben, nu eiser geen concrete aanknopingspunten heeft aangevoerd op grond waarvan moet worden getwijfeld aan het onderzoeksrapport of de totstandkoming daarvan.
8. Gelet op het voorgaande heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser dit asielmotief niet (volledig) met objectieve bewijsstukken heeft onderbouwd. De minister heeft daarom vervolgens aan de hand van de verklaringen van eiser en de andere overgelegde bewijsstukken beoordeeld of dit asielmotief alsnog geloofwaardig is. Dat is volgens de minister niet het geval, omdat eiser niet voldoet aan de voorwaarden uit artikel 31, zesde lid, aanhef en onder b, c, d en e, van de Vw 2000. De rechtbank zal dit standpunt van de minister hierna beoordelen.
Eiser heeft onvoldoende documenten overgelegd en heeft daar geen goede verklaring voor (voorwaarde b)
9. Eiser betoogt dat de minister hem ten onrechte tegenwerpt dat hij onvoldoende documenten heeft overgelegd en daar geen goede verklaring voor heeft. Eiser stelt in de eerste plaats dat de minister de waarde van de overgelegde brief van zijn Turkse advocaat niet onderkent. Deze brief onderbouwt weliswaar niet het gehele asielrelaas, maar vormt in samenhang met de andere stukken en de verklaringen van eiser wel een nadere onderbouwing van het asielrelaas. Eiser kan verder niet méér documenten overleggen dan hij nu heeft gedaan. Documenten over politiek gevoelige strafzaken – zoals die van eiser – zijn niet altijd in e-Devlet te vinden, zodat eiser die ook niet kan overleggen. Daarnaast heeft eiser, onder verwijzing naar het Algemeen Ambtsbericht over Turkije van februari 2025, uitgelegd dat zijn advocaat ook geen nadere stukken kan verkrijgen.
Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eiser onvoldoende documenten heeft overgelegd en daar geen goede verklaring voor heeft. De minister heeft in dit verband aan de overgelegde brief van de Turkse advocaat van eiser niet meer waarde moeten hechten dan hij nu heeft gedaan. Uit de vertaling van deze brief tijdens het nader gehoor volgt namelijk dat deze brief weliswaar een aantal strafonderzoeken benoemt, maar dat een onderbouwing daarvan met documenten ontbreekt. Dit terwijl de advocaat kennelijk wel inzage heeft gehad in het strafdossier van eiser. Daarmee maakt eiser niet duidelijk waarom hij die documenten niet via zijn advocaat heeft kunnen overleggen. Verder werpt de minister terecht aan eiser tegen dat niet valt in te zien waarom eiser ook zelf niet meer documenten kan overleggen, in het bijzonder uit e-Devlet of het digitaal justitiesysteem UYAP. De rechtbank stelt in dit verband allereerst vast dat eiser hier tegenstrijdig over heeft verklaard: eiser heeft tijdens het nader gehoor namelijk verklaard dat hij geen toegang (meer) heeft tot e-Devlet, terwijl hij in beroep lijkt te betogen dat hij wel toegang heeft tot e-Devlet, maar dat zijn strafzaak vanwege de politieke gevoeligheid daarin niet zichtbaar is. Dat rijmt al niet met elkaar. Daarnaast volgt uit de brief van de Turkse advocaat dat tegen eiser strafvervolging is ingesteld en dat hij onherroepelijk is veroordeeld. In dat geval zijn de stukken met betrekking tot de strafzaak, ook als dat een politiek gevoelige strafzaak is, voor zowel eiser als zijn Turkse advocaat in UYAP raadpleegbaar. Van eiser mocht dan ook worden verwacht dat hij (meer) documenten met betrekking tot zijn strafzaak kan overleggen.
Verklaringen van eiser vormen geen samenhangend en aannemelijk geheel (voorwaarde c)
10. Eiser voert in dit verband in de eerste plaats aan dat de minister verschillende elementen uit zijn zienswijze op dit onderdeel heeft gevolgd en dat de minister enkele tegenwerpingen heeft laten vallen. Waarom de minister desondanks nog steeds concludeert tot ongeloofwaardigheid van dit asielmotief, valt volgens eiser niet in te zien.
Dit betoog slaagt niet. In het voornemen heeft de minister zijn standpunt dat de verklaringen van eiser geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen gebaseerd op een zevental tegenwerpingen, die soms uit meerdere deelargumenten bestaan. De minister heeft in het bestreden besluit, naar aanleiding van de zienswijze, één tegenwerping volledig laten vallen en van een andere tegenwerping één deelargument laten vallen. Voor het overige is het voornemen in stand gebleven. De minister heeft dit ook van een motivering voorzien. Het bestreden besluit kan naar het oordeel van de rechtbank daarom niet anders worden begrepen dan dat de minister vindt dat de verklaringen van eiser – ook met het wegvallen van een (klein) deel van de motivering van het voornemen – nog altijd geen samenhangend en aannemelijk geheel vormen. De rechtbank ziet niet in waarom dat onduidelijk is of onvoldoende is gemotiveerd. Daar komt nog bij dat de minister op zitting heeft benadrukt dat het zwaartepunt in zijn standpunt over voorwaarde c (onder meer) ligt bij de tegenstrijdigheden met het visumdossier en de verklaring van eiser dat hij tijdens zijn vlucht is getrouwd (zie ook hierna). Voor zover eiser het niet met de inhoudelijke motivering van de minister eens is, ligt het op zijn weg om daar beroepsgronden over aan te voeren. Eiser heeft dat ook gedaan. De rechtbank zal die beroepsgronden hierna bespreken.
11. Eiser betoogt dat de minister hem ten onrechte tegenwerpt dat hij wisselend heeft verklaard over de reden voor zijn asielaanvraag. De minister heeft in het voornemen gemotiveerd dat eiser het aanhoudingsbevel niet tijdens het aanmeldgehoor heeft overgelegd en dat de afgelegde verklaringen daardoor onderlinge verschillen vertonen. Het valt niet in te zien hoe de minister tot deze conclusie komt. In het bestreden besluit handhaaft de minister dit standpunt, maar dan met de motivering dat eiser alle documenten zo spoedig mogelijk moet overleggen en het eiser wordt aangerekend dat hij dit niet heeft gedaan. Het is daarom niet duidelijk welke conclusie de minister trekt. In ieder geval is niet gemotiveerd waarom eiser hierdoor wisselend heeft verklaard over de reden van zijn asielaanvraag.
Dit betoog slaagt niet. In het kader van de vraag of eiser voldoet aan de voorwaarde van artikel 31, zesde lid, aanhef en onder c, van de Vw 2000 beoordeelt de minister of de verklaringen van de vreemdeling “samenhangend en aannemelijk zijn en niet in strijd zijn met beschikbare algemene en specifieke informatie.” De minister heeft eiser in het voornemen tegengeworpen dat hij het aanhoudingsbevel niet al tijdens het aanmeldgehoor heeft overgelegd en dat hij op dat moment ook niet heeft aangegeven dat het aanhoudingsbevel de reden was voor zijn vertrek uit Turkije. Op de vraag wat de reden is geweest voor het vertrek antwoordt eiser immers dat hij is vertrokken vanwege de discriminatie van Koerden in Turkije. Tegelijkertijd geeft de minister in het voornemen aan dat hieraan geen conclusies worden verbonden, nu het aanmeldgehoor zich niet leent voor het vaststellen van asielmotieven. Wel mocht volgens de minister van eiser worden verwacht dat hij het aanhoudingsbevel eerder zou hebben overgelegd, nu het de kern van zijn relaas betreft en het bevel dateert van vóór het aanmeldgehoor. Dat wordt hem aangerekend. In het bestreden besluit handhaaft de minister dit standpunt en bevestigt hij nogmaals dat het niet eerder overleggen van het aanhoudingsbevel het asielrelaas op zichzelf niet ongeloofwaardig maakt. Gelet hierop berust de beroepsgrond van eiser naar het oordeel van de rechtbank dan ook op een onjuiste lezing van het voornemen en besluit.
12. Eiser betwist verder dat hij wisselend heeft verklaard over de strafzaken en de brief van zijn Turkse advocaat. Aan eiser wordt tegengeworpen dat hij weinig kan vertellen over de overgelegde brief van zijn advocaat, maar het is niet duidelijk waarop de minister doelt.
Dit betoog slaagt niet. De minister heeft in het bestreden besluit niet (langer) aan eiser tegengeworpen dat hij wisselend heeft verklaard over de strafzaken, maar slechts dat eiser weinig kan verklaren over de overgelegde brief van zijn Turkse advocaat, waardoor deze brief weinig steun geeft aan de verklaringen van eiser. De rechtbank kan dat standpunt volgen en vindt dat standpunt, anders dan eiser betoogt, niet onduidelijk. Uit de motivering van het voornemen en het bestreden besluit volgt immers dat de minister van eiser verwacht dat hij meer vertelt over de inhoud van de brief, en dan in het bijzonder over de strafzaken waarop deze brief ziet.
13. Eiser betoogt verder dat de minister ten onrechte tegenwerpt dat zijn verklaringen niet overeenkomen met zijn verklaringen tijdens de (afgewezen) visumaanvraag die hij kort voor zijn vertrek heeft ingediend. Dat uit dit visumdossier volgt dat na het gestelde vertrek van eiser uit zijn woonplaats Siirt met de bankpas van eiser in die stad een betaling is gedaan, is niet in strijd met zijn verklaringen, omdat zijn familieleden in Turkije óók over een bankpas beschikken en dus de bewuste betaling hebben gedaan.
Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat de verklaringen van eiser tijdens het nader gehoor niet overeenkomen met zijn verklaringen tijdens een eerdere visumprocedure. Eiser heeft namelijk verklaard dat hij in juli 2023 uit Siirt is vertrokken, terwijl uit een bankafschrift uit de visumprocedure van eiser volgt dat na dat gestelde vertrek nog met de bankpas van eiser is betaald in Siirt. Daarom kan worden getwijfeld aan deze verklaring van eiser. Dat familieleden over een bankpas van eiser zouden beschikken en de bewuste betalingen hebben gedaan, heeft eiser niet onderbouwd.
14. Eiser betoogt tot slot dat de minister niet heeft gemotiveerd waarom in de geloofwaardigheid van dit asielmotief een rol speelt dat eiser zijn partner niet in het kader van zijn reis door Turkije heeft genoemd en waarom aan de geloofwaardigheid van dit asielmotief afbreuk doet dat eiser tijdens zijn vlucht in Antalya is gehuwd.
Dit betoog slaagt niet. Eiser heeft verklaard dat hij op 10 juli 2023 uit Siirt is gevlucht, omdat het strafrechtelijk onderzoek naar zijn vermeende betrokkenheid bij de Gülenbeweging ten tijde van de coup in juli 2016 werd heropend. Toen de hoormedewerker met eiser een tijdlijn van zijn vlucht maakte, heeft eiser verklaard dat hij tijdens zijn vlucht niet samen met anderen (anders dan met smokkelaars) is gereisd en ook niemand is tegengekomen die hij kende. Na het maken van de tijdlijn blijkt dat eiser op 8 september 2023, dus enkele maanden nadat hij uit Siirt is gevlucht, met zijn partner is getrouwd in Antalya en dus wel degelijk bekenden is tegengekomen tijdens zijn vlucht. De minister werpt terecht tegen dat hierdoor een tegenstrijdigheid is ontstaan in de verklaringen van eiser omtrent zijn vlucht. De minister werpt ook terecht tegen dat aan de geloofwaardigheid van het asielmotief afbreuk doet dat eiser in Antalya is gehuwd. Als eiser voor de Turkse autoriteiten op de vlucht slaat vanwege een dreigende vervolging als gevolg van vermeende betrokkenheid bij de Gülenbeweging, valt niet in te zien waarom eiser eerst een ‘tussenstop’ maakt in Antalya om met zijn partner te trouwen, om vervolgens pas daarna naar Istanbul te gaan met het oogmerk om Turkije te verlaten. Dat eiser dat wél heeft gedaan, doet afbreuk aan de geloofwaardigheid van de noodzaak van de vlucht uit Turkije en is daarom relevant bij de beoordeling van de geloofwaardigheid van dit asielmotief.
Eiser heeft zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk ingediend (voorwaarde d)
15. Eiser betoogt dat de minister hem ten onrechte tegenwerpt dat hij zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk heeft ingediend. Ter onderbouwing verwijst hij naar wat hij hierover in de zienswijze heeft aangevoerd en waarop de minister niet is ingegaan.
Dit betoog slaagt niet. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat eiser zijn asielaanvraag niet zo spoedig mogelijk na aankomst in Nederland heeft ingediend. In dit verband heeft de minister gemotiveerd dat eiser verklaart dat hij op 16 december 2023 is aangekomen in Nederland en pas op 27 december 2023 een asielaanvraag heeft ingediend. De minister heeft daarbij tevens uitgelegd dat hij wat eiser hierover heeft aangevoerd – te weten dat eiser niet wist hoe hij asiel moest aanvragen en dat zijn vriendin ziek was – geen goede verklaring vindt om de asielaanvraag zo laat in te dienen. De minister heeft daarmee gereageerd op wat eiser in de zienswijze heeft aangevoerd, zodat het op zijn weg ligt om in beroep uit te leggen waarom die uitleg onjuist of onvoldoende is. Aangezien eiser dat niet heeft gedaan, gaat de rechtbank aan zijn verwijzing naar de zienswijze voorbij.
Eiser kan in grote lijnen niet als geloofwaardig worden beschouwd (voorwaarde e)
16. Eiser betoogt tot slot dat de minister hem ten onrechte tegenwerpt dat hij in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd. Ter onderbouwing verwijst hij naar wat hij hierover in de zienswijze heeft aangevoerd en waarop de minister niet is ingegaan.
Dit betoog slaagt niet. De minister heeft zich in het bestreden besluit gemotiveerd op het standpunt gesteld dat eiser in grote lijnen niet als geloofwaardig kan worden beschouwd en is ter motivering van dat standpunt ingegaan op wat eiser hierover in de zienswijze naar voren heeft gebracht. Het ligt daarom, zoals ook hiervoor al overwogen, op de weg van eiser om uit te leggen waarom die motivering onjuist of onvoldoende is. Dat heeft eiser niet gedaan, zodat de rechtbank ook hier aan zijn verwijzing naar de zienswijze voorbijgaat.
Conclusie over deze beroepsgrond
17. De beroepsgrond van eiser slaagt niet. Uit wat de rechtbank hiervoor heeft overwogen, volgt dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiser niet voldoet aan de voorwaarden uit artikel 31, zesde lid, aanhef en onder b, c, d en e, van de Vw 2000.
Is eiser verdragsvluchteling vanwege zijn Koerdische etniciteit?
18. Het betoog van eiser dat hij verdragsvluchteling is vanwege zijn Koerdische etniciteit, slaagt niet. Eiser heeft ter onderbouwing van dit betoog slechts verwezen naar zijn zienswijze, maar de minister is in het bestreden besluit ingegaan op wat eiser hierin naar voren heeft gebracht. Het had daarom op de weg van eiser gelegen om uit te leggen waarom het standpunt van de minister in het bestreden besluit onjuist of onvoldoende is. Aangezien eiser dat niet heeft gedaan, gaat de rechtbank aan zijn verwijzing naar de zienswijze voorbij.
Is de asielaanvraag van eiser kennelijk ongegrond?
19. Eiser betoogt dat de minister zijn asielaanvraag ten onrechte heeft afgewezen als kennelijk ongegrond. Ter onderbouwing wijst eiser op zijn uitgebreide zienswijze hierover, waarop de minister in het bestreden besluit niet is ingegaan.
Dit betoog slaagt niet. De minister heeft de asielaanvraag van eiser afgewezen als kennelijk ongegrond, omdat eiser kennelijk tegenstrijdige en duidelijk onwaarschijnlijke verklaringen heeft afgelegd en niet zo spoedig mogelijk na aankomst in Nederland asiel heeft gevraagd. Uit wat hiervoor onder 15.1 is overwogen, volgt dat de minister terecht aan eiser heeft tegengeworpen dat hij niet zo spoedig mogelijk na aankomst in Nederland asiel heeft gevraagd. Gelet daarop heeft de minister de asielaanvraag van eiser ook terecht afgewezen als kennelijk ongegrond op de h-grond. Het antwoord op de vraag of de minister de asielaanvraag (ook) mocht afwijzen als kennelijk ongegrond op de e-grond, kan daarom in het midden blijven.
Had de minister eiser een reguliere verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM moeten verlenen?
20. Eiser betoogt dat de minister hem een reguliere verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM had moeten verlenen, omdat hij familie- en gezinsleven met zijn partner (met wie hij tijdens zijn vlucht in Turkije is gehuwd) heeft. De minister heeft, omdat hij dat in het voornemen was vergeten, pas in het bestreden besluit een beoordeling van het familie- en gezinsleven gemaakt. Nog daargelaten dat het onzorgvuldig is dat eiser en zijn partner niet (aanvullend) over hun familie- en gezinsleven zijn gehoord, had de minister de belangenafweging in het voordeel van eiser moeten laten uitvallen. Het feit dat eiser gezinsleven is begonnen zonder dat hij een verblijfsrecht heeft, het economisch belang van de Nederlandse overheid en de veronderstelling dat het niet mogelijk is om op korte termijn aan de toelatingsvoorwaarden voor Nederland te voldoen, weegt niet op tegen het belang van eiser om zijn gezinsleven in Nederland voort te zetten. De minister gaat er daarnaast ten onrechte van uit dat er geen objectieve belemmering is om het gezinsleven in Turkije voort te zetten en dat de banden van eiser met Turkije sterk zijn. Eiser heeft immers, via zijn relatie, nu ook sterke banden met Nederland. Tot slot wijst eiser erop dat hij voor zijn partner optreedt als mantelzorger, waarbij hij onder meer boodschappen doet en vervoer regelt.
Dit betoog slaagt niet. De minister mocht zich op het standpunt stellen dat hij eiser niet in het bezit had hoeven stellen van een reguliere verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM.
De rechtbank volgt eiser allereerst niet in zijn betoog dat de minister hem en zijn partner aanvullend had moeten horen over het familie- en gezinsleven. Tijdens het nader gehoor is aan eiser uitgelegd dat moet worden onderzocht of hij in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning op grond van artikel 8 van het EVRM als zijn asielaanvraag wordt afgewezen, omdat hij een partner in Nederland heeft. Daarom wilde de hoormedewerker eiser ook bevragen over zijn relatie met zijn partner in Nederland. Eiser wilde die vragen in eerste instantie niet beantwoorden omdat hij niet wil dat zijn partner het idee krijgt dat hij met haar is getrouwd om een verblijfsvergunning te krijgen. Later is hij “met enige aarzeling” toch akkoord gegaan met het stellen van vragen over zijn partner en heeft hij die beantwoord. Eiser is dus gehoord over het familie- en gezinsleven met zijn partner. Waarom de minister in aanvulling daarop nóg een gehoor had moeten houden, naar aanleiding van de stukken die bij de zienswijze zijn overgelegd, valt niet in te zien. De stukken die eiser bij de zienswijze heeft overgelegd, gaan over het familie- en gezinsleven zelf. De minister heeft in het bestreden besluit echter familie- en gezinsleven tussen eiser en zijn partner aangenomen, zodat de rechtbank geen reden ziet om aan te nemen dat eiser met een aanvullend gehoor in een voordeliger positie zou zijn geraakt. Daarnaast bestaat er geen rechtsregel waaruit volgt dat de minister in het kader van een beoordeling van artikel 8 van het EVRM gehouden is om de betrokken familieleden van de aanvrager te horen.
De rechtbank volgt eiser verder ook niet in zijn betoog dat de minister de belangenafweging in zijn voordeel had moeten laten uitvallen. Eiser heeft allereerst gesteld dat er een objectieve belemmering bestaat om het familie- en gezinsleven in Turkije uit te oefenen, maar hij heeft die stelling niet onderbouwd. Bovendien volgt uit wat hiervoor is overwogen dat de minister de asielaanvraag van eiser terecht heeft afgewezen, zodat de minister er terecht op wijst dat een objectieve belemmering – voor zover eiser daarop heeft gedoeld – niet kan zijn gelegen in zijn asielrelaas. Verder mocht de minister in het nadeel van eiser wegen dat hij sterke banden heeft met Turkije, en dat deze banden sterker zijn dan zijn banden met Nederland. Eiser spreekt immers Turks, is in Turkije opgegroeid en naar school geweest, en heeft daar tot aan zijn vertrek in 2023 gewoond en gewerkt. Van banden met Nederland is, afgezien van het feit dat zijn partner hier woont, niet gebleken. Tot slot stelt de minister zich terecht op het standpunt dat uit de overgelegde stukken wel blijkt dat eiser zijn partner in Nederland steunt, maar dat niet duidelijk is welke zorgtaken hij voor haar verricht en of deze zorgtaken niet ook door derden zouden kunnen worden uitgevoerd. Daarom had de minister aan het feit dat eiser (naar gesteld) mantelzorger voor zijn partner is niet meer gewicht hoeven toekennen dan hij nu heeft gedaan.
Conclusie en gevolgen
21. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt en de afwijzing van zijn asielaanvraag in stand blijft. De minister hoeft de proceskosten van eiser niet te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. S.A. van Hoof, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J.B. ter Beke, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.