Vreemdelingenrecht
vreemdelingenbewaring; artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000; gronden van de maatregel…
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32749 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32749
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.60642
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32749
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
vreemdelingenbewaring; artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000; gronden van de maatregel; lichter middel; ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.60642
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. J. Singh),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 9 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep.
De rechtbank heeft het beroep op 16 oktober 2026, met behulp van een beeldverbinding, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Kunnen de gronden de maatregel van vreemdelingenbewaring dragen?
3. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat een onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb 2000 heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
t. verdachte is van enig misdrijf dan wel daarvoor is veroordeeld.
De minister heeft de grond t op de zitting laten vallen. Deze ligt dus niet langer ten grondslag aan de maatregel van vreemdelingenbewaring.
Eiser betwist de gronden a, b, c, h en p. Ten aanzien van grond a voert eiser aan dat hij op gereguleerde wijze door de Franse autoriteiten aan Nederland is overgedragen. Volgens eiser is hij daarom niet illegaal Nederland ingereisd. Ten aanzien van grond b voert eiser aan dat hem wordt tegengeworpen dat hij de Europese Unie dan wel Nederland had moeten verlaten. Hij voert aan dat hij naar Frankrijk is gegaan en daarmee Nederland heeft verlaten, zodat hij aan zijn vertrekplicht heeft voldaan.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister grond a terecht aan de maatregel ten grondslag gelegd, omdat deze feitelijk juist is. Zoals de minister terecht heeft gesteld, is niet gebleken dat eiser Nederland op de voorgeschreven wijze is binnengekomen. Dat eiser de laatste keer via een gereguleerde overdracht vanuit Frankrijk naar Nederland is gekomen, laat onverlet dat de minister hem een eerdere onrechtmatige grensoverschrijding kan tegenwerpen. Tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft eiser verklaard dat hij in 2019 de Europese Unie illegaal is ingereisd, zonder dat hij een paspoort bij zich had. Vervolgens heeft eiser in 2021 en 2024 in Nederland een asielaanvraag ingediend, terwijl hij niet beschikt over een document om Nederland in te reizen. Daarnaast heeft de minister grond b terecht aan de maatregel ten grondslag gelegd, omdat deze feitelijk juist is. Uit de stukken blijkt dat eiser op 12 november 2021 een terugkeerbesluit heeft ontvangen waarin hem de verplichting is opgelegd de Europese Unie te verlaten. Eiser heeft aan deze verplichting geen gevolg gegeven. Dat eiser naar Frankrijk is gegaan, maakt dit niet anders.
Omdat de gronden a en b feitelijk juist zijn, zijn deze gronden, samen met de onbetwiste gronden r en s, voldoende als grondslag voor de maatregel van bewaring. Deze gronden zijn voldoende om aan te nemen dat een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De rechtbank zal daarom niet ingaan op wat eiser over de overige gronden heeft aangevoerd. De beroepsgrond slaagt niet.
Had de minister moeten volstaan met een lichter middel?
4. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel. Hij voert aan dat hij een vrouw en twee kinderen in Frankrijk heeft en dat de minister daar onvoldoende rekening mee heeft gehouden bij het opleggen van de maatregel. Ter onderbouwing heeft eiser een geboorteakte van een van zijn kinderen, waarop hij als vader staat genoemd, en enkele foto’s overgelegd. Daarnaast voert eiser aan dat het terugkeerbesluit van 12 november 2021 niet aan de maatregel ten grondslag kan worden gelegd, omdat daarin geen rekening is gehouden met het daarna ontstane gezinsleven.
De rechtbank is van oordeel dat de minister in de maatregel van vreemdelingenbewaring voldoende heeft gemotiveerd waarom in dit geval niet met een lichter middel kon worden volstaan. Uit de gronden van de maatregel van vreemdelingenbewaring en de motivering daarvan volgt dat het risico groot is dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Daarbij heeft de minister terecht betrokken dat eiser eerder tijdens zijn eerste asielprocedure met onbekende bestemming is vertrokken. Uit het dossier volgt ook dat eiser in 2022 en 2024 in Duitsland en Zwitserland met onbekende bestemming is vertrokken. Ook heeft eiser tijdens het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling verklaard dat hij niet naar Algerije wil terugkeren, maar naar Frankrijk wil gaan omdat daar zijn gezin woont. Eiser heeft echter geen rechtmatig verblijf in Frankrijk wat betekent dat ook als eiser wordt vrijgelaten, het voor hem niet is toegestaan door te reizen naar Frankrijk en daar te verblijven. De minister heeft daarnaast voldoende rekening gehouden met het door eiser gestelde gezinsleven in Frankrijk, maar terecht gesteld dat niet is gebleken van een afhankelijkheidsrelatie tussen eiser en zijn vrouw en kinderen. Daarbij heeft de minister er terecht op gewezen dat de Franse autoriteiten kennelijk geen belemmeringen hebben gezien in het gestelde gezinsleven van eiser bij de overdracht aan Nederland. De door eiser in beroep overgelegde geboorteakte en foto’s geven geen aanleiding voor een ander oordeel. De minister heeft op de zitting terecht gesteld dat eiser het gestelde gezinsleven in Algerije kan voortzetten. Daarnaast staat het eiser vrij om vanuit Algerije stappen te ondernemen om zijn verblijf bij zijn gestelde gezin te reguleren.
De rechtbank is verder van oordeel dat aan de maatregel een rechtsgeldig terugkeerbesluit ten grondslag ligt, namelijk het besluit van 12 november 2021. In dit besluit is de asielaanvraag van eiser buiten behandeling gesteld en is aan hem een terugkeerbesluit en een inreisverbod opgelegd. Dat besluit staat in rechte vast en kan aan de maatregel van vreemdelingenbewaring ten grondslag worden gelegd. Dat eiser ten tijde van het nemen van dit besluit nog geen gezinsleven had, maakt dit niet anders. De minister hoefde daarom niet opnieuw een terugkeerbesluit te nemen. De beroepsgrond slaagt niet.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
5. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Hollebrandse, rechter, in aanwezigheid van mr. I.S. Pruijn, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.