Vreemdelingenrecht
vreemdelingenbewaring; artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000; ophouding; gronden van de…
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32751 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32751
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.59989
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32751
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
vreemdelingenbewaring; artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw 2000; ophouding; gronden van de maatregel; lichter middel; ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.59989
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. E.J.P. Cats),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 7 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep.
De rechtbank heeft het beroep op 16 oktober 2026, met behulp van een beeldverbinding, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Is er sprake van een gebrek in het voortraject?
3. Eiser voert aan dat zijn ophouding en zijn verblijf op het politiebureau onnodig lang hebben geduurd omdat hij al op 5 oktober 2026 is aangehouden en pas op 7 oktober 2026 in bewaring is gesteld.
De rechtbank stelt vast dat eiser op 5 oktober 2026 om 22:15 uur, op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw 2000, is opgehouden. Het vierde lid van dat artikel bepaalt dat de in het tweede en derde lid bepaalde termijn in het belang van het onderzoek met ten hoogste achtenveertig uur kan worden verlengd, indien nog grond bestaat voor het vermoeden dat de opgehouden persoon geen rechtmatig verblijf heeft. Deze verlenging is mogelijk als het onderzoek naar de verblijfsrechtelijke positie van de opgehouden persoon nog niet is afgerond. Op het moment van de verlenging moet duidelijk zijn welk onderzoek naar het rechtmatig verblijf nog moet plaatsvinden en waarom dit onderzoek nog niet is afgerond. Verder volgt uit deze paragraaf dat de verlenging kenbaar wordt gemaakt zodra duidelijk is dat de termijn van zes uur naar verwachting wordt overschreden. De rechtbank stelt vervolgens vast dat de minister bij besluit van 6 oktober 2026 de termijn van ophouding vanaf die datum om 12:50 uur op grond van artikel 50, vierde lid, van de Vw 2000 heeft verlengd met achtenveertig uren. Uit dat besluit blijkt dat de minister de verlenging noodzakelijk heeft gevonden, omdat er nog een grond bestond voor het vermoeden dat eiser geen rechtmatig verblijf had en nader onderzoek nodig was naar de verblijfsrechtelijke status van eiser. Het besluit meldt dat eiser stelt verblijfsrecht in Portugal te hebben, maar daar geen documenten of ander bewijs van te hebben en dat daarom een e-mail is gestuurd naar het NCC en dat de verblijfsrechtelijke status nog niet is bevestigd.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister terecht gebruik gemaakt van zijn bevoegdheid om de termijn van de ophouding te verlengen. Eiser heeft tijdens zijn gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling verklaard dat hij verblijfsrecht in Portugal heeft, maar dit niet met documenten onderbouwd. De minister stelt dan ook terecht dat nader onderzoek nodig was naar de verblijfsrechtelijke positie van eiser. Uit de door de minister verstrekte informatie blijkt dat de minister het NCC op 5 oktober 2026 om 23:44 uur heeft verzocht te onderzoeken of eiser verblijfsrecht in Portugal heeft. Ten tijde van de verlenging van de ophouding was dit onderzoek nog niet afgerond. De rechtbank acht van belang dat de uitkomst van dit onderzoek relevant was voor de vraag of aan eiser een terugkeerbesluit en inreisverbod kon worden opgelegd en of hij in bewaring kon worden gesteld. De minister mocht daarom het resultaat van dat onderzoek afwachten en de ophouding op dat moment verlengen. Daar komt volgens de rechtbank bij dat uit de stukken blijkt dat de minister eiser kort na de ontvangst van de informatie van het NCC over de verblijfsrechtelijke status van eiser in Portugal in vreemdelingenbewaring heeft gesteld. De minister heeft de verlengde ophouding dus niet gedurende de volledige termijn van achtenveertig uur gebruikt. Gelet op de noodzaak om nader onderzoek te verrichten en de voortgang van het onderzoek, is de rechtbank van oordeel dat niet is gebleken dat de ophouding onnodig lang heeft geduurd. De beroepsgrond slaagt niet.
Kunnen de gronden de maatregel van vreemdelingenbewaring dragen?
4. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel heeft de minister overwogen dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat een onderduikrisico bestaat. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb 2000 heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan;
u. arbeid heeft verricht in strijd met de Wet arbeid vreemdelingen.
Eiser betwist de gronden a, p en r. Ten aanzien van grond a voert eiser aan dat hij beschikt over een geldig paspoort en dat hij niet bewust zonder het vereiste visum Nederland is binnengekomen. Ten aanzien van grond p voert eiser aan dat zijn betoog over het bezit van een geldig paspoort ook van toepassing is op de tegenwerping dat hij niet heeft voldaan aan de verplichting om te beschikken over een document zoals bedoeld in artikel 4.21 van het Vb 2000.
Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister de grond a terecht aan de maatregel ten grondslag gelegd, omdat deze feitelijk juist is. Hoewel eiser over een geldig paspoort beschikt, beschikt hij niet over het vereiste visum. Eiser is in 2023 Europa ingereisd en sinds 6 á 7 maanden in Nederland, zo heeft hij verklaard. Dat betekent dat ten tijde van de inreis in Nederland de visumvrije periode van drie maanden al ruimschoots was verstreken en eiser dus een visum nodig had. Eiser betwist dit ook niet. Dat hij naar eigen zeggen niet bewust zonder het vereiste visum Nederland is binnengekomen, neemt de feitelijke juistheid van deze grond niet weg. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de minister grond p terecht aan de maatregel ten grondslag heeft gelegd, omdat deze feitelijk juist is en de minister voldoende gemotiveerd heeft waarom daar een onttrekkingsrisico uit volgt. De minister heeft terecht aan eiser tegengeworpen dat hij geen mededeling heeft gedaan van zijn onrechtmatige verblijf bij de korpschef, zoals bedoeld in artikel 4.39 van het Vb 2000. Eiser heeft met bovenstaand betoog niet betwist dat hij deze mededeling niet heeft gedaan. De minister stelt zich terecht op het standpunt dat, door niet te voldoen aan deze verplichting, het risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht op vreemdelingen onttrekt. Grond p is daarmee feitelijk juist en voldoende gemotiveerd, zodat het betoog over het in bezit zijn van een geldig paspoort met betrekking tot deze grond geen bespreking behoeft.
Omdat grond a feitelijk juist is, en grond p feitelijk juist is en voldoende is gemotiveerd, zijn deze gronden, samen met de onbetwiste gronden s en u, voldoende om de maatregel van vreemdelingenbewaring te dragen. Deze gronden zijn voldoende om aan te nemen dat een risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. Wat eiser heeft aangevoerd tegen grond r kan daaraan niet afdoen en behoeft daarom geen bespreking. De beroepsgrond slaagt niet.
Had de minister moeten volstaan met een lichter middel?
5. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel, zoals een meldplicht. Hij voert aan dat hij zich niet aan het toezicht wil onttrekken en over een geldig paspoort beschikt. Ook voert hij aan dat hij bij zijn zoon in Nederland kan verblijven en zich vanuit daar kan melden en dat hij bovendien een verblijfsrecht in Portugal heeft. Tot slot voert eiser aan dat hij gezondheidsklachten heeft, waaronder een allergie, een wond na een buikoperatie en pijnklachten. Volgens hem maakt dit dat de vreemdelingenbewaring voor hem extra zwaar is.
De rechtbank is van oordeel dat de minister in de maatregel van vreemdelingenbewaring voldoende heeft gemotiveerd waarom in dit geval niet met een lichter middel kon worden volstaan. Uit de gronden van de maatregel van vreemdelingenbewaring en de motivering daarvan volgt dat het risico groot is dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De rechtbank betrekt hierbij ook dat eiser heeft verklaard dat hij niet naar Brazilië wil gaan, maar naar Portugal, terwijl niet is gebleken dat hij in Portugal verblijfsrecht heeft. De niet nader onderbouwde stelling van eiser dat hij bij zijn zoon kan verblijven en de omstandigheid dat hij over een geldig paspoort beschikt, nemen het hiervoor vastgestelde risico op onttrekking niet weg. Met betrekking tot de medische omstandigheden, wijst de minister terecht op het feit dat eiser zich kan wenden tot de medische dienst. De rechtbank merkt op dat de medische zorgverlening binnen de detentie- en uitzetcentra gelijkwaardig is aan de gezondheidszorg in de vrije maatschappij. Indien eiser meent dat de medische zorg voor hem niet voldoende is, dan zal hij dat nader moeten onderbouwen. Daarnaast kan eiser hierover een klacht indienen bij het detentiecentrum. De rechtbank ziet geen aanleiding om aan te nemen dat eiser detentieongeschikt is. De beroepsgrond slaagt niet.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Hollebrandse, rechter, in aanwezigheid van mr. I.S. Pruijn, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.