Vreemdelingenrecht
vreemdelingenbewaring; artikel 59a, eerste lid, van de Vw 2000; binnentreden; lichter middel; ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 21 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32755 · Rechtbank Den Haag · 21 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32755
Zaakgegevens
Op 21 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 21 oktober 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.60078
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32755
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
vreemdelingenbewaring; artikel 59a, eerste lid, van de Vw 2000; binnentreden; lichter middel; ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.60078
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 21 oktober 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. E.J.P. Cats),
en
de minister van Asiel en Migratie
(gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 8 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep.
De rechtbank heeft het beroep op 16 oktober 2026, met behulp van een beeldverbinding, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan de vreemdeling op wie de Asiel- en migratiebeheerverordening (Amb-verordening) van toepassing is, met het oog op de overdracht aan een verantwoordelijke lidstaat, in vreemdelingenbewaring stellen met inachtneming van artikel 44 van de Amb-verordening. In de Amb-verordening staat dat de lidstaten, wanneer er een onderduikrisico bestaat of indien dat noodzakelijk is met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid of de openbare orde, de betrokken persoon in vreemdelingenbewaring kunnen houden om overdrachtsprocedures overeenkomstig deze verordening veilig te stellen, op basis van een individuele beoordeling van de situatie van de betrokken persoon en enkel voor zover vreemdelingenbewaring evenredig is en andere, minder dwingende alternatieve maatregelen niet effectief kunnen worden toegepast.
Is er sprake van een gebrek in het voortraject?
4. Eiser voert aan dat de ambtenaren belast met het toezicht op vreemdelingen zonder zijn toestemming zijn woning zijn binnengetreden. Volgens eiser was dit een te zwaar middel, waardoor de daaropvolgende maatregel van vreemdelingenbewaring onrechtmatig is.
De rechtbank stelt vast dat uit artikel 44a van de Vw 2000 volgt dat een besluit, waarin een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel niet in behandeling wordt genomen, geldt als een overdrachtsbesluit. Dit overdrachtsbesluit brengt volgens dit artikel, onder b, van rechtswege mee dat de ambtenaren belast met het toezicht op vreemdelingen bevoegd zijn elke plaats te betreden, daaronder begrepen een woning zonder toestemming van de bewoner, teneinde de vreemdeling over te dragen.
De rechtbank stelt vast dat ten aanzien van eiser op 16 juli 2026 een overdrachtsbesluit is genomen. De ambtenaren belast met het toezicht op vreemdelingen waren daarom bevoegd om met het oog op de overdracht van eiser zijn woning zonder zijn toestemming te betreden. Uit het proces-verbaal van binnentreden woning (HV02) blijkt dat de ambtenaren de woning van eiser op 8 oktober 2026 zijn binnengetreden. Zij hebben zich voorafgaand aan het binnentreden gelegitimeerd, de machtiging tot binnentreden getoond en het doel van het binnentreden medegedeeld. Tussen partijen is niet in geschil dat een geldige machtiging tot binnentreden aanwezig was. Uit het proces-verbaal staandehouding, overbrenging en ophouding (M105) blijkt verder dat eiser is staandegehouden, omdat uit informatie van de Dienst Terugkeer & Vertrek bleek dat hij niet of onvoldoende medewerking had verleend aan zijn overdracht aan Kroatië. Dit blijkt volgens de rechtbank ook uit het vertrekgesprek van 9 september 2026, waarin eiser heeft verklaard niet te willen meewerken aan zijn overdracht aan Kroatië en zich te zullen verzetten als hij moet terugkeren. Gelet op voorgaande omstandigheden acht de rechtbank het binnentreden van de woning van eiser noodzakelijk om de overdracht aan Kroatië te kunnen realiseren. De rechtbank volgt eiser daarom niet in zijn betoog dat het binnentreden een te zwaar middel was en evenmin dat het voortraject een gebrek kent. De beroepsgrond slaagt niet.
Had de minister moeten volstaan met een lichter middel?
5. Eiser voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel, zoals een meldplicht. Hij voert aan dat hij zich steeds aan het toezicht heeft willen houden en zich daar ook niet aan wil onttrekken. Het hoger beroep in zijn asielprocedure loopt nog en dat wil eiser in vrijheid afwachten. Daarnaast voert eiser aan dat hij door de vreemdelingenbewaring veel stress ervaart.
De rechtbank is van oordeel dat de minister in de maatregel van vreemdelingenbewaring voldoende heeft gemotiveerd waarom niet met een lichter middel kon worden volstaan. Uit de niet-betwiste gronden van de maatregel en de motivering daarvan volgt het risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De minister heeft daarbij ook terecht gewezen op het feit dat eiser in het vertrekgesprek van 9 september 2026 en tijdens het gehoor voorafgaande aan de inbewaringstelling heeft verklaard niet te willen meewerken aan zijn overdracht aan Kroatië. De enkele verklaring van eiser tijdens de zitting dat hij zich niet aan het toezicht wil onttrekken, maakt het voorgaande niet anders. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat de minister in de stressklachten van eiser geen reden had hoeven zien om met een lichter middel te volstaan. Nog daargelaten dat eiser deze klachten niet heeft onderbouwd, wijst de minister er terecht op dat eiser in het detentiecentrum, zo nodig, voor zijn klachten een beroep kan doen op de medische dienst. Tot slot acht de rechtbank van belang dat eiser al drie keer eerder aan Kroatië is overgedragen, maar steeds naar Nederland is teruggekeerd. De beroepsgrond slaagt niet.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
6. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Hollebrandse, rechter, in aanwezigheid van mr. I.S. Pruijn, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.