Vreemdelingenrecht
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een machtiging tot voorlopig verblijf…
Rechtbank Den Haag, 5 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:32779 · Rechtbank Den Haag · 5 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-32779
Zaakgegevens
Op 5 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Amsterdam
- Datum uitspraak
- 5 november 2026
- Datum publicatie
- 6 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.12469
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:32779
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) bij zijn moeder die in Nederland asiel heeft gekregen. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de belangenafweging niet deugdelijk heeft gemotiveerd. Eiser krijgt dus gelijk en het beroep is gegrond. Dit betekent niet dat de minister de mvv moet afgeven. Het is aan de minister om een nieuw besluit te nemen en opnieuw de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM te maken.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Amsterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.12469
V-nummer: [V-nummer]
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] ,
geboren op [geboortedag] 1999, van Iraanse nationaliteit, eiser
(gemachtigde: mr. W.C. Boelens),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. J. Visschers).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) bij zijn moeder die in Nederland asiel heeft gekregen. Eiser is het hier niet mee eens en voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de belangenafweging niet deugdelijk heeft gemotiveerd. Eiser krijgt dus gelijk en het beroep is gegrond. Dit betekent niet dat de minister de mvv moet afgeven. Het is aan de minister om een nieuw besluit te nemen en opnieuw de belangenafweging in het kader van artikel 8 EVRM te maken. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke (verdere) gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser is de zoon van [referent] (referente). Aan referente is een verblijfsvergunning asiel verleend. Op 22 maart 2022 heeft referente een aanvraag ingediend ten behoeve van eiser voor een mvv voor het doel ‘Verblijf als familie- of gezinslid’ op grond van artikel 8 van het EVRM.
De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 4 juli 2024 afgewezen, omdat het familie- en gezinsleven niet aannemelijk is gemaakt. Hiertegen is bezwaar ingesteld.
Op 17 maart 2025 heeft eiser beroep ingesteld tegen het niet-tijdig beslissen op het bezwaar.
Met het besluit van 23 juli 2025 op het bezwaar (bestreden besluit) van eiser is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. De minister neemt het familieleven tussen eiser en referente wel aan, maar de belangenafweging op grond van artikel 8 van het EVRM valt in het nadeel van eiser uit.
Omdat de minister heeft beslist op het bezwaar hangende het beroep niet tijdig, is het beroep van rechtswege gericht tegen het bestreden besluit. Eiser heeft een aanvullend beroepschrift ingediend. De minister heeft gereageerd met een verweerschrift.
De rechtbank heeft het beroep op 11 augustus 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser, referente, [stiefvader] (stiefvader van eiser), M. Gholami als tolk in de taal Farsi en de gemachtigde van de minister.
De gemachtigde van eiser heeft op de zitting het beroep tegen het niet-tijdig beslissen op het bezwaar ingetrokken.
Achtergrond
3. Eiser en referente en hebben tot 2009 samengewoond met de vader van eiser. Na de scheiding van zijn ouders in 2009 is eiser, toen 10 jaar oud, bij zijn vader gaan wonen. Op 18 februari 2015 is de vader van eiser overleden. Eiser heeft in zijn nareis gehoor verklaard dat hij daarna bij zijn moeder woonde en af en toe bij tantes verbleef, omdat de spanningen thuis hoog opliepen. Sinds de vlucht van referente naar Nederland op
17 november 2016 wonen eiser en referente niet meer in gezinsverband samen. Referente heeft in 2022 een asielvergunning gekregen en vervolgens heeft zij een aanvraag ingediend voor nareis van haar zoon. Eiser en referente hebben dagelijks telefonisch contact en referente ondersteunt haar zoon financieel. Zowel eiser als referente kampen met psychische problemen.
Bestreden besluit
4. Met het bestreden besluit neemt de minister de gezinsband tussen eiser en referente aan. De belangenafweging op grond van artikel 8 van het EVRM valt echter in het nadeel van eiser uit.
In het voordeel van eiser weegt mee dat sprake is van gezinsleven, dat eiser geen gevaar voor de openbare orde vormt en dat sprake is van een objectieve belemmering. Referente verblijft immers op grond van een asielstatus in Nederland, waardoor het aangenomen gezinsleven niet in Iran kan worden uitgeoefend.
In het nadeel van eiser weegt mee de aard en intensiteit van het gezinsleven. Eiser en referente zijn ten tijde van het bestreden besluit negen jaar van elkaar gescheiden. Niet is gebleken dat het contact niet op afstand kan worden uitgeoefend. Daarbij betrekt de minister dat eiser en referente voor de vlucht van referente ook niet altijd hebben samengewoond. Zo woonde eiser tot het overlijden van zijn vader bij hem en daarna afwisselend bij referente en bij verschillende tantes. In het nadeel weegt ook het economisch belang mee. Referente heeft onvoldoende middelen om eiser financieel te ondersteunen, eiser zal gebruik maken van publieke voorzieningen, zal niet op korte termijn betaald werk vinden en zal medische kosten maken. Tot slot weegt het restrictief toelatingsbeleid zwaar in het nadeel van eiser.
Wat betreft de bijzondere omstandigheden en de psychische toestand van eiser en referente stelt de minister zich op het standpunt dat niet is gebleken van een dermate intensiteit van het gezinsleven, dat op de Nederlandse overheid een positieve verplichting rust om eiser en referente te herenigen. Eiser heeft verklaard dat zijn klachten zijn ontstaan nadat zijn vader overleed en eiser heeft sindsdien niet voortdurend bij referente gewoond. Alleen hieruit kan al geconcludeerd worden dat fysieke aanwezigheid niet is vereist. Daarbij zijn behandelsessies en medicatie voor eiser voorhanden in Iran. De banden zijn niet zo sterk dat het gezinsleven in Nederland moet plaatsvinden, aldus de minister.
5. Eiser is het hier niet mee eens en heeft verschillende beroepsgronden aangevoerd, die de rechtbank hierna bespreekt.
Beoordeling door de rechtbank
Familie- en gezinsleven
6. Niet in geschil is dat sprake is van familie- en gezinsleven zoals bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen eiser en zijn moeder op grond van het jongvolwassenenbeleid. In geschil is de vraag of de minister de belangenafweging in het nadeel van eiser mocht laten uitvallen.
Toetsingskader
7. De rechtbank moet de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM toetsen en neemt daarbij als uitgangspunt wat de Afdeling heeft geoordeeld in de uitspraak van 4 december 2024. Hieruit volgt dat moet worden beoordeeld of de minister alle relevante feiten en omstandigheden in zijn belangenafweging heeft betrokken. De rechtbank toetst dit zonder terughoudendheid (volle toetsing). Als dit het geval is, moet de rechtbank toetsen of de minister zich niet ten onrechte op het standpunt heeft gesteld dat die afweging heeft geresulteerd in een 'fair balance'. Daarbij zijn relevant het belang van eiser (bij de uitoefening van het gezinsleven met referente in Nederland) en het Nederlands algemeen belang dat is gediend bij het uitvoeren van een restrictief toelatingsbeleid. De rechtbank toetst met enige terughoudendheid welk gewicht de minister aan de verschillende elementen in de belangenafweging heeft toegekend.
Restrictief toelatingsbeleid
8. Eiser voert allereerst aan dat het restrictieve toelatingsbeleid niet als een op zichzelf staand belang kan worden aangemaakt. Het is een middel tot verwezenlijking van openbare belangen.
De rechtbank is van oordeel dat het restrictief toelatingsbeleid van Nederland geen op zichzelf staand belang is waarmee bij de belangenafweging rekening moet worden gehouden. Zoals hiervoor onder 7 overwogen, moet bij een belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM een ‘fair balance’ worden gevonden tussen het belang van de vreemdeling enerzijds, en het Nederlands algemeen belang dat is gediend bij het voeren van een restrictief toelatingsbeleid anderzijds. Hieruit volgt dat het restrictieve toelatingsbeleid het uitgangspunt van de minister is in de belangenafweging, en niet dat dit een belang is van de minister dat vervolgens ook nog zwaar in het nadeel van de vreemdeling kan worden betrokken in het kader van de belangenafweging. De rechtbank verwijst in dit kader naar jurisprudentie van het EHRM, waaruit volgt dat restrictief immigratiebeleid, als legitiem doel in het kader van artikel 8 van het EVRM, dient om de belangen van het economisch welzijn in een land te behartigen. De minister heeft dan ook niet deugdelijk gemotiveerd waarom het restrictief toelatingsbeleid én het economisch belang, als onderdeel van dit beleid, beide afzonderlijk een zwaar gewicht in het nadeel van eiser is toegerekend.
Aard en intensiteit van het gezinsleven
9. Eiser voert verder aan dat de minister in de beoordeling van de aard en intensiteit van het gezinsleven miskent dat de scheiding met referente noodgedwongen was en een onvrijwillig karakter heeft. De duur van de scheiding is mede veroorzaakt door de lange duur van de besluitvorming in zowel de asielprocedure als de mvv-procedure. Eiser heeft de minister in gebreke moeten stellen en drie keer een beroep niet tijdig moeten indienen. Daarbij betwist de minister niet dat eiser voor zijn levensonderhoud geheel afhankelijk is van referente, wat medebepalend is voor de sterkte van hun band en daarmee de intensiteit van het gezinsleven.
De rechtbank stelt vast dat sprake is van een objectieve belemmering om het vastgestelde familieleven in Iran uit te oefenen. Referente heeft immers een asielvergunning gekregen. In geschil is de zwaarte die de minister aan het bestaan van een objectieve belemmering heeft toegekend.
De rechtbank overweegt dat de minister echter niet deugdelijk heeft gemotiveerd wat de lange tijdsduur van de asielprocedure en vervolgens de mvv-procedure heeft betekend in het licht van de objectieve belemmering om het gezinsleven in Iran te hervatten. Referente heeft in 2016 een asielaanvraag ingediend, welke na een procedure van bijna zes jaar in 2022 is toegekend. In datzelfde jaar is onderhavige aanvraag ingediend, wat betekent dat ten tijde van de beslissing op bezwaar eiser en referente negen jaar van elkaar gescheiden leefde. Van de minister mag worden verlangd dat hij toelicht waarom dit niet doorslaggevend is. Uit rechtspraak van het EHRM volgt dat in een belangenafweging meer gewicht toekomt aan een onoverkomelijke belemmering om het familie- en gezinsleven in een ander land uit te oefenen naarmate de tijd verstrijkt. Daar komt bij dat de minister onvoldoende kenbaar de vluchtelingrechtelijke achtergrond van het vertrek van referente heeft betrokken in zijn beoordeling en daarom onvoldoende heeft meegewogen dat eiser gedwongen van zijn moeder is gescheiden en dat deze situatie buiten zijn wil jarenlang heeft voortgeduurd.
Banden met Iran en Nederland
10. Eiser voert vervolgens aan dat zijn banden met Iran en Nederland in feite twee kanten van dezelfde medaille zijn. Immers, doordat eiser in Iran is geboren en getogen, heeft hij een sterkte taal- en cultuurband met Iran en niet met Nederland. Daarnaast heeft de minister de sterkte van zijn familiebanden met Iran en Nederland onvoldoende tot zijn recht laten komen.
De rechtbank is van oordeel dat de banden met Iran, het land van herkomst, en Nederland twee verschillende afwegingen zijn. Niet in geschil is dat er sprake is van een objectieve belemmering om het gezinsleven in het land van herkomst, Iran, uit te oefenen. De minister heeft terecht de binding met land van herkomst afgezet tegen de binding met Nederland. De minister heeft zich vervolgens op het standpunt mogen stellen dat het (licht) in het nadeel van eiser weegt dat hij sterke banden heeft met het land van herkomst maar geen sterke banden met Nederland.
Medische omstandigheden
11. Eiser voert verder aan dat de motivering van de minister ten aanzien van de bijzondere omstandigheden ontoereikend is. Uit de medische verklaringen van zowel eiser als referente blijkt juist dat de scheiding van eiser en referente een effectieve behandeling in de weg staat.
De rechtbank overweegt vervolgens dat bij de beoordeling van de aangevoerde bijzondere omstandigheden, met name de medische omstandigheden van zowel eiser als referente, de minister spreekt over een ‘positieve verplichting’. De minister stelt zich op het standpunt dat ‘niet is gebleken (dat) er sprake is van dermate bijzondere omstandigheden dat de belangenafweging in eisers voordeel zou moeten uitvallen. Niet is gebleken dat op deze wijze geen of onvoldoende emotionele steun geboden kan worden’. Dit is echter een te strenge beoordeling. Uit de uitspraak van de Afdeling van 4 december 2024 volgt namelijk dat het uitgangspunt dat sprake moet zijn van zeer bijzondere - ofwel uitzonderlijke - omstandigheden om de belangenafweging in het voordeel van vreemdeling te laten uitvallen, niet gehanteerd kan worden in gevallen als de onderhavige, waarin het gezinsleven tussen referente en eiser al bestond op het moment dat referente vertrok uit het land van herkomst. In zulke gevallen dient er een ‘fair balance’ te worden getroffen, oftewel een evenwichtige belangenafweging tussen enerzijds het belang van de vreemdelingen bij de uitoefening van het familie- en gezinsleven met referente in Nederland en anderzijds het algemeen belang van de Nederlandse samenleving bij het voeren van een restrictief toelatingsbeleid. Het is voor de rechtbank niet vast te stellen in hoeverre het hanteren van het verkeerde criterium door de minister heeft doorgewerkt in de weging van de belangen en de uitkomst daarvan.
De rechtbank is verder van oordeel dat niet duidelijk is hoe de inhoud van de medische verklaringen bij de belangenafweging zijn betrokken. De minister heeft in het bestreden besluit opgemerkt dat de psychische klachten van eiser na de dood van zijn vader zijn ontstaan en dat de medische behandelingen voorhanden zijn, maar gelet op de inhoud van de medische verklaringen acht de rechtbank dit onvoldoende. Uit de medische verklaring van eiser van 24 mei 2025 blijkt onder andere:
‘Volgens de psychologische evaluatie hebben het gebrek aan steun, emotioneel contact en functionele interactie met de moeder in de afgelopen jaren geleid tot de vorming van onaangepaste psychologische patronen bij de patiënt, waardoor gevoelens van afwijzing, hulpeloosheid en emotionele onzekerheid zijn versterkt. Deze situatie is niet alleen een belangrijke oorzaak van depressie en overlappende psychische stoornissen, maar vormt vanuit klinisch oogpunt ook een significante belemmering voor de voortgang van de behandeling’.
Daarnaast blijkt uit de medische verklaring van referente van 21 mei 2025:
‘Vanaf het begin van haar verblijf in Nederland is zij in behandeling geweest voor complex trauma. (…) Hoewel cliënte hiermee enige vooruitgang heeft geboekt, is haar behandeltraject recentelijk gestagneerd als gevolg van emotionele stress rondom de situatie van haar oudste zoon in Iran. Zij ervaart intense schuldgevoelens en een diepgeworteld gevoel van onvermogen jegens zijn situatie, wat haar herstel ernstig belemmert.’
Hier heeft de minister onvoldoende aandacht aan geschonken. Op de zitting is de inhoud van de medische verklaringen door de minister ook niet betwist, maar is door de minister betoogd dat er niet vermeld staat dat hereniging de enige mogelijkheid is waarop de klachten kunnen afnemen. Dit kan echter ook niet verlangd worden.
Economisch belang
12. Tot slot stelt eiser dat in het kader van het economisch belang onvoldoende is betrokken dat aan referente pas in 2022 een asielvergunning is verleend, terwijl zij sinds 2016 in Nederland verblijft. Referente heeft een bijstandsuitkering, maar de grote afstand van de arbeidsmarkt in combinatie met haar zware psychiatrische klachten maken dat zij lastig in haar eigen onderhoud kan voorzien. Dit is echter niet aan haar te wijten. Het is daarbij een onzekere toekomstige gebeurtenis hoe snel eiser werk zou vinden in Nederland waardoor ook dit niet in het nadeel van eiser mag worden meegewogen.
De rechtbank overweegt dat de verwijtbaarheid niet in bezwaar was aangevoerd, waardoor de minister daar geen rekening mee kon houden en gelet daarop de rechtbank niet toekomt aan een beoordeling daarvan. De minister heeft daarnaast de stukken die in beroep zijn ingebracht ten aanzien van het opstarten van een rijschool door de stiefvader van eiser niet kunnen betrekken bij het bestreden besluit. Maar aangezien het beroep gegrond is, gelet op hetgeen hiervoor is overwogen, dient de minister een nieuwe beslissing op bezwaar te nemen, waarbij ook de huidige omstandigheden van referente (en haar man) betrokken dienen te worden.
In het kader van de finale geschillenbeslechting overweegt de rechtbank dat, anders dan de minister in het verweerschrift stelt, de vraag of het ontvangen van een bijstandsuitkering kan worden toegerekend wel van belang is. Een vreemdeling kan immers omstandigheden in zijn voordeel aanvoeren, ook bij de weging van het economisch belang als zodanig. Dergelijke omstandigheden dienen dan ook in de weging te worden betrokken en kunnen afdoen aan het gewicht dat aan het economisch belang van Nederland in de belangenafweging in een concreet geval toekomt. Wanneer een vreemdeling daarbij een beroep doet op te verwachten toekomstige ontwikkelingen waarmee hij aan het economisch belang van Nederland zal kunnen bijdragen, mag de minister dat niet alleen afdoen met de overweging dat dit een onzekere toekomstige gebeurtenis is.
Conclusie en gevolgen
13. De rechtbank komt tot het oordeel dat de minister onvoldoende heeft gemotiveerd waarom de belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM in het nadeel van eiser uitvalt. Het beroep is gegrond. De rechtbank vernietigt daarom het bestreden besluit. De rechtbank ziet geen reden om de rechtsgevolgen van het besluit in stand te laten of zelf een beslissing te nemen. Dit omdat de minister een nieuwe belangenafweging in het kader van artikel 8 van het EVRM dient te maken. Ook draagt de rechtbank niet aan de minister op om het gebrek te herstellen met een betere motivering of een ander besluit (een zogenoemde bestuurlijke lus), omdat dit volgens de rechtbank geen doelmatige en efficiënte manier is om de zaak af te doen.
De rechtbank bepaalt met toepassing van artikel 8:72, vierde lid, van de Awb dat de minister een nieuw besluit moet nemen met inachtneming van deze uitspraak. De rechtbank geeft de minister hiervoor een termijn van zes weken.
Omdat het beroep gegrond is moet de minister het griffierecht aan eiser vergoeden en krijgt eiser ook een vergoeding van zijn proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 1.868,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift en 1 punt voor het verschijnen ter zitting met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 1).
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt het bestreden besluit;
- draagt de minister op binnen zes weken na de dag van verzending van deze uitspraak een nieuw besluit te nemen op het bezwaar met inachtneming van deze uitspraak;
- bepaalt dat de minister het griffierecht van € 194,- aan eiser moet vergoeden;
- veroordeelt de minister in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.E. van Bruggen, rechter, in aanwezigheid van
mr. K.J. Vos, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.