Vreemdelingenrecht

Visum kort verblijf, Marokkaanse vreemdeling wil bij haar echtgenoot in Nederland op bezoek. In beroep…

Rechtbank Den Haag, 4 november 2026

Zaakgegevens

Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
4 november 2026
Datum publicatie
9 november 2026
Zaaknummer
NL24.48357
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33002
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Visum kort verblijf, Marokkaanse vreemdeling wil bij haar echtgenoot in Nederland op bezoek. In beroep overgelegde documenten worden gelet op ex-tunc toetsing buiten beschouwing gelaten. Vestigingsgevaar. Ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL24.48357


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiseres], V-nummer: [V-nummer 1], eiseres

(gemachtigde: mr. F. Ben-Saddek),

en

de minister van Buitenlandse Zaken, verweerder

(gemachtigde: mr. C. de Vries).

Procesverloop

Bij besluit van 7 juni 2024 heeft verweerder de aanvraag van eiseres tot het verlenen van een visum voor kort verblijf afgewezen.

Eiseres heeft op 21 juni 2024 bezwaar gemaakt tegen deze afwijzing.

Op 12 november 2024 heeft eiseres verweerder in gebreke gesteld omdat verweerder niet tijdig op haar bezwaar heeft beslist. Eiseres heeft op 4 december 2024 beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een beslissing op haar bezwaar.

Op 17 december 2024 heeft verweerder alsnog een beslissing genomen en het bezwaar van eiseres kennelijk ongegrond verklaard (het bestreden besluit).

Eiseres heeft de rechtbank op 6 januari 2025 laten weten dat zij het beroep wil handhaven. Op 10 april 2025 heeft eiseres beroepsgronden ingediend tegen het bestreden besluit, aangevuld op 16 oktober 2026. Op 29 oktober 2026 heeft eiseres een persoonlijke verklaring overgelegd.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

De rechtbank heeft het beroep op 29 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiseres en verweerder hebben zich laten vertegenwoordigen door hun gemachtigden. Verder zijn de referent van eiseres ([referent]) en zijn dochter ([persoon A]) verschenen. Als tolk is verschenen [naam tolk].

Beroep tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaar

1. Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het niet tijdig beslissen op haar bezwaar. Verweerder heeft alsnog een besluit genomen. Gelet op artikel 6:20, derde lid, van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) heeft het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit ook betrekking op het alsnog genomen besluit omdat verweerder daarmee niet geheel tegemoet is gekomen aan het beroep van eiseres. Met het bestreden besluit is het bezwaar van eiseres namelijk kennelijk ongegrond verklaard.

1.1.

Omdat verweerder alsnog op het bezwaar van eiseres heeft beslist, heeft eiseres geen belang meer bij een beoordeling van haar beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit. Het beroep tegen het niet tijdig beslissen is daarom niet-ontvankelijk.

1.2.

De rechtbank ziet wel aanleiding om verweerder te veroordelen in de proceskosten die eiseres in dit verband heeft gemaakt. Tussen partijen is niet in geschil dat eiseres na het verstrijken van de beslistermijn een ingebrekestelling heeft ingediend. Verweerder heeft vervolgens niet binnen twee weken een besluit genomen, waarna eiseres beroep tegen het niet tijdig beslissen heeft ingesteld. Pas daarna heeft verweerder een besluit genomen. Dit betekent dat het beroep niet zonder reden was ingesteld, hetgeen een vergoeding van de proceskosten rechtvaardigt. De rechtbank stelt deze kosten op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht (Bpb) voor de door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand vast op € 467,- (1 punt voor het indienen van het beroepschrift tegen het niet tijdig beslissen, met een waarde per punt van € 934,- en een wegingsfactor 0,5).

Beroep tegen het bestreden besluit

Inleiding

2. Eiseres is geboren op [geboortedatum] 1981 en heeft de Marokkaanse nationaliteit. Op 15 mei 2024 heeft zij een aanvraag tot het verlenen van een visum voor kort verblijf ingediend. Eiseres wil naar Nederland komen om haar echtgenoot en andere familieleden te bezoeken en kennis te maken met de Nederlandse cultuur. Bij het primaire besluit heeft verweerder de visumaanvraag van eiseres afgewezen op grond van artikel 32, eerste lid, aanhef en onder a) ii en onder b) van Verordening (EG) nr. 810/2009 (Visumcode).

Bestreden besluit

3. Met het bestreden besluit heeft verweerder de afwijzing van de visumaanvraag van eiseres gehandhaafd. Verweerder heeft aan het bestreden besluit ten grondslag gelegd dat het doel en de omstandigheden van het voorgenomen verblijf niet zijn aangetoond (artikel 32, eerste lid, aanhef en onder a)ii van de Visumcode) en dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiseres om het grondgebied van Nederland (en de andere lidstaten) voor het verstrijken van de geldigheid van het visum te verlaten (artikel 32, eerste lid, aanhef en onder b van de Visumcode). Niet is gebleken van een sociale en economische binding met Marokko waardoor voldoende is gewaarborgd dat eiseres tijdig zal terugkeren naar Marokko, aldus verweerder.

Beroepsgronden eiseres

4. Eiseres voert aan dat zij tijdig zal terugkeren naar Marokko omdat zij een sterke sociale binding met dat land heeft. In beroep heeft eiseres in dit kader een verklaring van onderhoudsverplichting overgelegd. Eiseres wil hiermee aantonen dat zij de zorg over haar vader heeft. Volgens eiseres weegt haar sociale binding met Marokko op tegen de omstandigheid dat haar echtgenoot in Nederland woont. Haar echtgenoot ontvangt een bijstandsuitkering en kan daarom slechts vier weken per jaar in Marokko verblijven. Eiseres voert verder aan dat haar wens om op termijn naar Nederland te komen met een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) er niet aan in de weg hoeft te staan om een visum voor kort verblijf te verkrijgen. Eiseres heeft ter onderbouwing van haar voornemen om een mvv aan te vragen in beroep een verklaring overgelegd waaruit blijkt dat zij van 1 mei 2025 tot 1 mei 2026 een opleiding in de Nederlandse taal op niveau A1 heeft gevolgd, maar dat dit haar niet is gelukt. Eiseres verwijst ook naar twee – volgens haar – vergelijkbare zaken van 21 juni 2026 en 7 juli 2026 waarin wel een visum is verleend. Tot slot meent eiseres dat zij ten onrechte niet is gehoord in bezwaar. Volgens eiseres moet de hoorplicht bij gezinshereniging naar analogie worden toegepast in een visum voor kort verblijf procedure waarbij er sprake is van echtgenoten. Eiseres verwijst hierbij naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 6 juli 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1918). Het bezwaar had daarom niet als kennelijk ongegrond mogen worden afgewezen.

Beoordeling door de rechtbank

5. Uit artikel 32, eerste lid, aanhef en onder a) ii van de Visumcode volgt dat een visum wordt geweigerd indien de aanvrager het doel en de omstandigheden van het voorgenomen verblijf niet heeft aangetoond. Uit artikel 32, eerste lid, aanhef en onder b, van de Visumcode volgt dat een visum wordt geweigerd indien er redelijke twijfel bestaat over de echtheid van de door de aanvrager overgelegde bewijsstukken of over de geloofwaardigheid van de inhoud ervan, de betrouwbaarheid van de verklaringen van de aanvrager of zijn voornemen om het grondgebied van de lidstaten te verlaten vóór het verstrijken van de geldigheid van het aangevraagde visum.

5.1.

Uit het arrest Koushkaki van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) van 19 december 2013, ECLI:EU:C:2013:862, volgt dat de autoriteiten bij het onderzoek van een visumaanvraag over een ruime beoordelingsruimte beschikken met betrekking tot de toepassingsvoorwaarden van (onder andere) artikel 32, eerste lid, van de Visumcode en de beoordeling van de relevante feiten, om te bepalen of een van de weigeringsgronden aan de aanvrager kan worden tegengeworpen. Dit betekent dat de rechtbank het standpunt van verweerder dat een weigeringsgrond zich voordoet slechts terughoudend kan toetsen.

In beroep overgelegde documenten

6. De rechtbank beoordeelt het beroep aan de hand van de feiten en omstandigheden zoals die zich voordeden ten tijde van het bestreden besluit (ex tunc-toetsing). Eiseres was al vanaf het primaire besluit op de hoogte van het belang om haar aanvraag, bijvoorbeeld haar sociale binding met Marokko, aan te tonen. Desondanks heeft eiseres pas in beroep nadere documenten overgelegd ter onderbouwing van haar aanvraag. Deze door eiseres in beroep overgelegde documenten worden, gelet op de ex tunc-toetsing buiten beschouwing gelaten. De rechtbank begrijpt dat dit teleurstellend is voor eiseres. Op de zitting is duidelijk geworden dat eiseres opnieuw een visumaanvraag heeft ingediend om bij het huwelijk van haar stiefdochter aanwezig te kunnen zijn. De rechtbank raadt eiseres aan om de in deze zaak overgelegde documenten ook bij die aanvraag over te leggen.

Doel en omstandigheden van het voorgenomen verblijf

7. Uit het verweerschrift volgt dat verweerder de weigeringsgrond dat eiseres het doel en de omstandigheden van het voorgenomen verblijf niet voldoende heeft aangetoond niet langer handhaaft. De rechtbank zal deze weigeringsgrond daarom onbesproken laten.

Twijfel over tijdige terugkeer

8. Ten aanzien van het standpunt van verweerder dat er redelijke twijfel bestaat over het voornemen van eiseres om het grondgebied van de lidstaten voor het verstrijken van de geldigheid van het gevraagde visum te verlaten (weigeringsgrond als bedoeld in artikel 32, eerste lid, aanhef en onder b, van de Visumcode), stelt de rechtbank voorop dat verweerder moet kijken naar de algemene situatie in het land waar de visumaanvrager woont en de persoonlijke omstandigheden van de aanvrager, waaronder met name zijn sociale en economische binding met het land van herkomst. Al naar gelang de sociale en/of economische binding geringer of juist sterker is, zal ook de twijfel over het voornemen van de vreemdeling om tijdig terug te keren toe- of afnemen. Verweerder hoeft daarbij geen zekerheid te verkrijgen over het voornemen van de aanvrager om Nederland tijdig te verlaten. De redelijke twijfel over dat voornemen volstaat (zie voormeld arrest in de zaak Koushkaki, punten 68 en 69).

8.1.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich in redelijkheid op het standpunt kunnen stellen dat niet is gebleken dat eiseres voldoende sociale binding met Marokko heeft om op grond daarvan tijdige terugkeer gewaarborgd te achten. Dat eiseres in Marokko is geboren en getogen heeft verweerder zonder nadere onderbouwing of concretisering onvoldoende kunnen vinden om sociale binding met Marokko aan te nemen, temeer nu haar echtgenoot in Nederland verblijft. Verweerder heeft er in dit kader op kunnen wijzen dat eiseres in de vragenlijst bij het bezwaar heeft ingevuld dat zij geen kinderen in Marokko heeft. Eiseres heeft dus geen sociale band met Marokko in de vorm van een eigen gezin waarvoor zij de verantwoordelijkheid draagt. Verder was ten tijde van het bestreden besluit ook niet bekend dat eiseres de zorg heeft over familieleden in Marokko of dat sprake is van zwaarwegende maatschappelijke verplichtingen die eiseres zouden dwingen tijdig terug te keren naar Marokko. Eiseres heeft in de vragenlijst bij het bezwaar immers ingevuld dat ze geen familieleden in Marokko heeft. Zoals onder 6 is overwogen worden de door eiser overgelegde documenten waarmee zij wil aantonen dat zij de zorg over haar vader heeft buiten beschouwing gelaten. Gelet op het voorgaande kan niet zonder meer worden aangenomen dat eiseres een zodanige sociale binding met Marokko heeft dat tijdige terugkeer naar dat land redelijkerwijs gewaarborgd is te achten.

8.2.

Verder is de rechtbank van oordeel dat verweerder deugdelijk heeft gemotiveerd dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij een economische binding met Marokko heeft. Verweerder heeft er in dit kader op kunnen wijzen dat niet is gebleken dat eiseres over een stabiel en regelmatig inkomen beschikt om zelfstandig in haar onderhoud te voorzien in Marokko. Eiseres heeft in de vragenlijst bij het bezwaar niet aangegeven dat zij werk heeft in Marokko. Eiseres heeft ook anderszins niet onderbouwd dat zij een economische binding met Marokko heeft. Gelet hierop kan niet zonder meer worden aangenomen dat eiseres een economische binding met Marokko heeft waardoor tijdige terugkeer naar dat land redelijkerwijs niet gewaarborgd is te achten.

8.3.

Nu ten tijde van het bestreden besluit niet is gebleken van een sociale en economische binding van eiseres met Marokko heeft verweerder zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat de tijdige terugkeer naar dat land redelijkerwijs niet gewaarborgd is te achten. Verweerder heeft de omstandigheid dat eiseres een mvv-aanvraag wil indienen en zij de kans op de verlening van deze aanvraag zou verkleinen als zij niet tijdig zou terugkeren naar Marokko onvoldoende kunnen vinden om de twijfel over tijdige terugkeer weg te nemen. Ten tijde van het bestreden besluit was verweerder er niet mee bekend dat eiseres zich aan het voorbereiden is voor het basisexamen inburgering of dat zij anderszins voorbereidingen heeft getroffen om haar mvv-aanvraag in te dienen. Over de door eiseres overgelegde – volgens haar – vergelijkbare zaken heeft verweerder zich op zitting verder deugdelijk gemotiveerd op het standpunt gesteld dat er in die zaken weliswaar ook sprake was van een huwelijk met een Nederlandse partner, maar dat er geen sprake is van gelijke gevallen. In die zaken ging het om vreemdelingen die, anders dan bij eiseres, in bezwaar hadden aangetoond dat zij een economische, dan wel sociale binding met hun land van herkomst hadden waardoor er geen twijfel over tijdige terugkeer meer was.

8.4.

Gelet op het voorgaande heeft verweerder in redelijkheid de visumaanvraag van eiseres op grond van artikel 32, eerste lid, aanhef en onder b, van de Visumcode mogen afwijzen. De beroepsgrond slaagt niet.

Horen in bezwaar

9. Uit de uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1918) volgt dat het horen een essentieel onderdeel vormt van de bezwaarschriftenprocedure. Er kan slechts met toepassing van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Awb worden afgezien van horen indien er, naar objectieve maatstaven bezien, op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat de bezwaren niet kunnen leiden tot een andersluidend besluit. Anders dan eiseres is de rechtbank van oordeel dat uit deze Afdelingsuitspraak niet volgt dat verweerder gehouden is om bij een aanvraag voor een visum voor kort verblijf waarbij sprake is van echtgenoten altijd te horen. Als evident is dat horen niet leidt tot een ander besluit kan hier immers van worden afgezien.

9.1.

Gelet op hetgeen onder 8.1. e.v. is overwogen heeft verweerder zich naar het oordeel van de rechtbank terecht op het standpunt gesteld dat een hoorzitting in het geval van eiseres niet tot een ander oordeel zou leiden over de weigeringsgrond met betrekking tot de sociale en economische binding van eiseres met Marokko. Dat er sprake is van echtgenoten is onvoldoende om tot het oordeel te komen dat verweerder eiseres ten onrechte niet heeft gehoord. Dit neemt immers niet weg dat er sprake is van een vestigingsgevaar. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

10. Het beroep gericht tegen het niet tijdig beslissen op het bezwaar is niet-ontvankelijk. Het beroep tegen het bestreden besluit is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand kan blijven.

10.1.

Gelet op hetgeen onder 1.2. is overwogen ziet de rechtbank wel aanleiding om verweerder te veroordelen in de proceskosten die in verband met het beroep niet tijdig zijn gemaakt. De rechtbank stelt deze kosten vast op € 467,-. De rechtbank ziet geen aanleiding om verweerder te veroordelen in de proceskosten die in verband met het beroep gericht tegen het bestreden besluit zijn gemaakt.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit op het bezwaar niet-ontvankelijk;

- verklaart het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond;

- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiseres tot een bedrag van € 467,-.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers - Taselaar, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Tegen deze uitspraak staat geen hoger beroep of verzet open.

V-nummer [V-nummer 2]. V-nummer [V-nummer 3].