Vreemdelingenrecht

Dublin/AMBV, overgangsrecht, Cyprus, interstatelijk vertrouwensbeginsel, ongegrond.

Rechtbank Den Haag, 6 november 2026

Zaakgegevens

Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
6 november 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
NL26.36966
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33050
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Dublin/AMBV, overgangsrecht, Cyprus, interstatelijk vertrouwensbeginsel, ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.36966


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. N. van Bremen),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. A. van Vliet).

Procesverloop

Met het besluit van 1 juli 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat Cyprus verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.

De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.36967), op 28 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn met bericht van verhindering niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen

Totstandkoming van het besluit

1. Eiser heeft op 6 februari 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat eiser op 12 mei 2019 op Cyprus een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Op 30 maart 2026 heeft Nederland aan de Cypriotische autoriteiten verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder d, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Op 11 mei 2026 hebben de Cypriotische autoriteiten, na een verzoek om een second opinion, het terugnameverzoek aanvaard.

1.1.

Met het bestreden besluit van 1 juli 2026 heeft verweerder de asielaanvraag van eiser met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Cyprus verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Cyprus een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Ook heeft eiser volgens verweerder geen andere redenen aannemelijk gemaakt die aanleiding geven om zijn asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.

Overgangsrecht

2. De Dublinverordening is ingetrokken met ingang van 12 juni 2026. Op 12 juni 2026 is Verordening (EU) nr. 604.2013 (de Asiel- en Migratiebeheerverordening, hierna: AMBV) in werking getreden. De asielaanvraag van eiser dateert van voor de inwerkingtreding van de AMBV, het bestreden besluit dateert van daarna. De rechtbank bepaalt daarom eerst welk recht van toepassing is op de zaak van eiser.

2.1.

Artikel 84, tweede lid, van de AMBV bepaalt dat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie in haar verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867) verzocht om onder andere uitspraak te doen over de vragen of artikel 84, tweede lid, van de AMBV aldus moet worden uitgelegd dat dit enkel de materiële criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat (hoofdstuk III Dublinverordening) omvat, of dat hier ook andere bepalingen mee worden bedoeld én of artikel 43, eerste lid van de AMBV, waarin de draagwijdte van het rechtsmiddel tegen een overdrachtsbesluit is beperkt tot de beoordeling van drie situaties, in zo een geval van toepassing is.

2.2.

De Afdeling heeft er in haar verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 verder voor gekozen om in afwachting van de gestelde prejudiciële vragen, een ruime uitleg te geven aan de rechtsbescherming van vreemdelingen. Dat betekent dat zij in alle zaken over asielaanvragen die voor 12 juni 2026 zijn geregistreerd en waarin verweerder de verantwoordelijke lidstaat overeenkomstig artikel 84, tweede lid, van de AMBV heeft bepaald aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria, de draagwijdte van het beroep vaststelt op dezelfde manier als zij dat deed op grond van artikel 27 van de Dublinverordening. De Afdeling beperkt zich hierbij niet tot de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat maar betrekt ook de bepalingen over terugname en de discretionaire en procedurele bepalingen, zoals artikel 17 en 29 van de Dublinverordening. De rechtbank sluit zich hierbij aan en zal zich in deze uitspraak daarom niet beperken tot de in artikel 43, eerste lid, van de AMBV genoemde situaties.

Beroepsgronden van eiser

3. Eiser voert aan dat er ten aanzien van Cyprus niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Volgens eiser zijn er in Cyprus problemen met de opvang, de huisvesting en bestaanszekerheid, met name voor alleenstaande mannen. Eiser heeft ter onderbouwing van dit standpunt verwezen naar de uitspraken van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam van 21 augustus 2024 (ECLI:NL:RBDHA:2024:20831), van 29 oktober 2024 (ECLI:NL:RBDHA:2024:19313) en van zittingsplaats Utrecht van 18 februari 2025 (ECLI:NL:RBDHA:2025:2585). Daarnaast heeft verweerder volgens eiser ten onrechte niet bij zijn beoordeling betrokken dat hij in Cyprus met de dood wordt bedreigd en dat dit verband houdt met zijn asielmotieven. Verweerder had de asielaanvraag daarom aan zich moeten trekken.

Beoordeling door de rechtbank

4. De rechtbank stelt voorop dat verweerder in zijn algemeenheid mag uitgaan van het vermoeden dat lidstaten bij de behandeling van asielzoekers hun internationale verplichtingen zullen nakomen (het interstatelijk vertrouwensbeginsel). De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft onder meer in de uitspraken van 26 maart 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:1109) en van 2 april 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:1408), geoordeeld dat verweerder ten aanzien van Cyprus van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan. Dit vermoeden is weerlegbaar. Het is aan eiser om met concrete aanwijzingen aannemelijk te maken dat hij bij overdracht aan Cyprus, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Cypriotische autoriteiten, een reëel risico loopt op een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige behandeling. Daarvoor kan hij objectieve (landen)informatie over de werking van het asiel- en opvangsysteem in Cyprus overleggen of verklaringen afleggen over zijn eigen ervaringen ten aanzien van het asiel- en opvangsysteem in Cyprus. Niet elke tekortkoming in het asiel- en opvangsysteem van de verantwoordelijke lidstaat levert een schending op. Daarvan is pas sprake als die tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken (zie punten 91-93 van het arrest Jawo van het Hof van 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218)

4.1.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Cyprus, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Cypriotische autoriteiten op het gebied van opvang en zorg, een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM. De enkele verwijzing naar de uitspraken van 21 augustus 2024, 29 oktober 2024 en 18 februari 2025 is onvoldoende. Verweerder wijst er in dit kader terecht op dat deze uitspraken dateren van voor de hiervoor genoemde Afdelingsuitspraken en dat de Afdeling de problemen met de opvang, huisvesting en bestaanszekerheid, met name voor alleenstaande mannen, heeft meegenomen in zijn beoordeling die heeft geleid tot de hiervoor genoemde uitspraken. Eiser heeft geen andere (objectieve) informatie overgelegd waaruit blijkt dat ten aanzien van Cyprus niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.

4.2.

Verweerder heeft zich naar het oordeel van de rechtbank verder terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt gesteld dat eiser ook met zijn verklaringen over wat hij zelf in Cyprus heeft meegemaakt, niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij na overdracht aan Cyprus, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Cypriotische autoriteiten, een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM. Zo heeft eiser weliswaar verklaard dat hij in Cyprus met de dood wordt bedreigd, maar heeft eiser dit niet onderbouwd. Ook heeft eiser niet aannemelijk gemaakt dat hij zich hiervoor niet tot de Cypriotische autoriteiten kan wenden. De rechtbank ziet daarom onvoldoende aanleiding voor het oordeel dat eiser na overdracht aan Cyprus een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM.

4.3.

Verweerder heeft zich gelet op het voorgaande terecht op het standpunt gesteld dat ervanuit kan gegaan dat Cyprus zijn internationale verplichtingen ten aanzien van eiser nakomt. Verweerder heeft daarom geen aanleiding hoeven zien om de asielaanvraag aan zich te trekken. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

5. De beroepsgrond slaagt niet. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand kan blijven. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Eiser verwijst hierbij naar de uitspraken van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 19 maart 2019 (ECLI:EU:C:2019:218) en van 29 februari 2024 (ECLI:EU:C:2024:195).