Vreemdelingenrecht
Dublin/AMBV, overgangsrecht, Letland, interstatelijk vertrouwensbeginsel, CK, Tarakhel, ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 6 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33051 · Rechtbank Den Haag · 6 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33051
Zaakgegevens
Op 6 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 6 november 2026
- Datum publicatie
- 10 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.38355
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33051
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Dublin/AMBV, overgangsrecht, Letland, interstatelijk vertrouwensbeginsel, CK, Tarakhel, ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.38355
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres] , V-nummer: [v-nummer] , eiseres
(gemachtigde: mr. M. Khababi),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. A. van Vliet).
Procesverloop
Met het besluit van 6 juli 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiseres tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat Letland verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.
Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Zij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.38356), op 28 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres, de gemachtigde van eiseres, [persoon A] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
Totstandkoming van het besluit
1. Eiseres heeft op 16 april 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat eiseres in Letland een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Op 28 april 2026 heeft Nederland aan de Letse autoriteiten verzocht om eiseres terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder b, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Op 13 mei 2026 hebben de Letse autoriteiten het terugnameverzoek aanvaard op grond van artikel 18, eerste lid en onder d, van de Dublinverordening.
Met het bestreden besluit van 6 juli 2026 heeft verweerder de asielaanvraag van eiseres met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Letland op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij overdracht aan Letland een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Verweerder ziet geen aanleiding om de asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.
Overgangsrecht
2. De Dublinverordening is ingetrokken met ingang van 12 juni 2026. Op 12 juni 2026 is Verordening (EU) nr. 604.2013 (de Asiel- en Migratiebeheerverordening, hierna: AMBV) in werking getreden. De asielaanvraag van eiseres dateert van voor de inwerkingtreding van de AMBV, het bestreden besluit dateert van daarna. De rechtbank bepaalt daarom eerst welk recht van toepassing is op de zaak van eiseres.
Artikel 84, tweede lid, van de AMBV bepaalt dat de vraag welke lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling van een vóór 12 juni 2026 ingediend verzoek om internationale bescherming wordt bepaald volgens de in de Dublinverordening vastgelegde criteria. De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) heeft het Hof van Justitie van de Europese Unie in haar verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 (ECLI:NL:RVS:2026:5867) verzocht om onder andere uitspraak te doen over de vragen of artikel 84, tweede lid, van de AMBV aldus moet worden uitgelegd dat dit enkel de materiële criteria voor het aanwijzen van de verantwoordelijke lidstaat (hoofdstuk III Dublinverordening) omvat, of dat hier ook andere bepalingen mee worden bedoeld én of artikel 43, eerste lid van de AMBV, waarin de draagwijdte van het rechtsmiddel tegen een overdrachtsbesluit is beperkt tot de beoordeling van drie situaties, in zo een geval van toepassing is.
De Afdeling heeft er in haar verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 verder voor gekozen om in afwachting van de gestelde prejudiciële vragen, een ruime uitleg te geven aan de rechtsbescherming van vreemdelingen. Dat betekent dat zij in alle zaken over asielaanvragen die voor 12 juni 2026 zijn geregistreerd en waarin verweerder de verantwoordelijke lidstaat overeenkomstig artikel 84, tweede lid, van de AMBV heeft bepaald aan de hand van de in de Dublinverordening neergelegde criteria, de draagwijdte van het beroep vaststelt op dezelfde manier als zij dat deed op grond van artikel 27 van de Dublinverordening. De Afdeling beperkt zich hierbij niet tot de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat maar betrekt ook de bepalingen over terugname en de discretionaire en procedurele bepalingen, zoals artikel 17 en 29 van de Dublinverordening. De rechtbank sluit zich hierbij aan en zal zich in deze uitspraak daarom niet beperken tot de in artikel 43, eerste lid, van de AMBV genoemde situaties.
Beroepsgronden eiseres
3. Eiseres voert aan dat er ten aanzien van Letland in haar specifieke geval niet kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiseres stelt dat zij in Letland slachtoffer is geworden van mensenhandel en gedwongen prostitutie. Omdat de mensenhandelaar contact had met de Letse autoriteiten, kan haar niet worden tegengeworpen dat zij zich in Letland niet tot de autoriteiten heeft gewend. Eiseres wijst in dit kader ook op het rapport van GRETA van februari 2026, waaruit onder andere volgt dat migranten en asielzoekers een kwetsbare groep vormen voor mensenhandel. Eiseres voert verder aan dat de opvang- en beschermingsvoorzieningen in Letland in haar geval niet toereikend zijn geweest. Zij is namelijk niet beoordeeld op kwetsbaarheid en beschermingsbehoeften. Eiseres verwijst hierbij naar p. 51 van het rapport van GRETA waaruit volgt dat Letland tekortschiet in het systematisch uitvoeren van individuele kwetsbaarheidsbeoordelingen bij asielzoekers die in opvangcentra verblijven. Eiseres heeft verder medische stukken overgelegd waaruit blijkt dat zij vanaf haar aankomst in Nederland last heeft van stress, slaapproblemen en fysieke klachten vanwege haar problemen in Letland. Verweerder had de asielaanvraag daarom op grond van artikel 17 van de Dublinverordening aan zich moeten trekken of garanties moeten vragen over opvang en toegang tot medische behandeling.
Beoordeling door de rechtbank
Interstatelijk vertrouwensbeginsel
4. De rechtbank stelt voorop dat tussen partijen niet in geschil is dat ten aanzien van Letland in het algemeen kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Dit betekent dat er vanuit mag worden gegaan dat Letland bij de behandeling van asielzoekers zijn internationale verplichtingen zal nakomen. Wel is tussen partijen in geschil of eiseres met concrete aanwijzingen aannemelijk heeft gemaakt dat zij bij overdracht aan Letland, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Letse autoriteiten, een reëel risico loopt op een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige behandeling.
Verweerder heeft zich naar het oordeel van de rechtbank terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat in haar geval ten aanzien van Letland niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Verweerder wijst er terecht op dat eiseres wel heeft verklaard dat zij in de handen is gekomen van een mensenhandelaar, maar dat eiseres niet meer dan dat heeft verklaard, dat zij dit ook niet heeft onderbouwd en dat niet is gebleken dat zij zich hiervoor tot de Letse autoriteiten heeft gewend of dat de Letse autoriteiten eiseres niet wilde helpen. De stelling van eiseres dat niet van haar kan worden verwacht dat zij zich tot de autoriteiten wendt omdat de mensenhandelaar contact had met de autoriteiten, volgt de rechtbank niet. Eiseres heeft ook dit standpunt niet onderbouwd en er is ook niet gebleken dat eiseres zich bijvoorbeeld tot andere organisaties heeft gewend. Ook met de verwijzing naar het rapport van GRETA is eiseres er naar het oordeel van de rechtbank niet in geslaagd om aannemelijk te maken dat zij bij overdracht aan Letland, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Letse autoriteiten, een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM. Uit dit rapport volgt weliswaar dat migranten een kwetsbare groep vormen voor mensenhandel en dat Letland tekortschiet in het systematisch uitvoeren van kwetsbaarheidsbeoordelingen bij asielzoekers die in opvangcentra verblijven, maar eiseres heeft niet onderbouwd dat dit in haar geval ook zo is of dat zij vanwege het uitblijven van een kwetsbaarheidsbeoordeling een risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM. Hierbij acht de rechtbank ook van belang dat eiseres niet eerder als Dublin/AMBV-claimant aan Letland is overgedragen. Letland heeft met het claimakkoord gegarandeerd de asielaanvraag van eiseres in behandeling te nemen met inachtneming van de Europese wetgeving.
Verweerder heeft gelet op het voorgaande terecht kunnen verwijzen naar het interstatelijk vertrouwensbeginsel en heeft zich terecht op het standpunt gesteld dat ervanuit kan gegaan dat Letland zijn internationale verplichtingen ten aanzien van eiseres nakomt. De beroepsgrond slaagt niet.
Overdracht
5. Uit het arrest C.K. volgt dat ook als kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, er sprake kan zijn van een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM wanneer de overdracht van een asielzoeker met een ernstige mentale of lichamelijke aandoening leidt tot een reëel en bewezen risico op aanzienlijke en onomkeerbare achteruitgang van diens gezondheidstoestand. Het is aan verweerder om bij het nemen van een overdrachtsbesluit rekening te houden met alle aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor de gezondheidstoestand van eiseres die als gevolg van de overdracht kunnen ontstaan. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waaronder de uitspraak van 27 juni 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:2646) volgt dat als een asielzoeker objectieve gegevens overlegt die de bijzondere ernst van de gezondheidssituatie en de aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen daarvoor van een overdracht aantonen, verweerder bij het nemen van het overdrachtsbesluit dient te beoordelen wat het risico is dat die gevolgen zich voordoen. Naar het oordeel van de rechtbank is niet gebleken van medische omstandigheden die maken dat de overdracht onomkeerbare gevolgen heeft voor de gezondheidstoestand van eiseres. Zo is het verband tussen eiseres haar klachten en de overdracht niet aangetoond. Naar het oordeel van de rechtbank biedt het door eiseres overgelegde medische dossier dan ook onvoldoende objectieve aanknopingspunten om aan te nemen dat de overdracht aan Letland aanzienlijke en onomkeerbare gevolgen voor de gezondheid van eiseres zal hebben. De beroepsgrond slaagt niet.
Aanvullende garanties
6. Uit het arrest Tarakhel volgt verder dat de verzoekende lidstaat, in dit geval Nederland, voor bijzonder kwetsbare personen voorafgaand aan de overdracht aanvullende garanties moet vragen aan de ontvangende lidstaat als de vreemdeling aannemelijk heeft gemaakt dat hij of zij zonder die garanties geen toereikende zorg- en opvangvoorzieningen zal krijgen. Een verplichting tot het vragen van aanvullende garanties is dus pas aan de orde als er sprake is van bijzondere kwetsbaarheid van eiseres en als aannemelijk is gemaakt dat zonder die garanties geen sprake zal zijn van toereikende zorg- en opvangvoorzieningen.
De rechtbank stelt vast dat eiseres, nog los van de vraag of zij een bijzonder kwetsbare asielzoeker is, niet heeft onderbouwd dat zij zonder garanties geen toereikende zorg- en opvangvoorzieningen zal krijgen. De rechtbank wijst hierbij naar hetgeen onder 4.1. is overwogen. De rechtbank ziet dan ook geen aanleiding voor verweerder om garanties te vragen aan de Letse autoriteiten. De beroepsgrond slaagt niet.
Discretionaire bevoegdheid
7. Gelet op hetgeen onder 2.2. is overwogen beperkt de rechtbank zijn beoordeling niet tot de materiële criteria voor het bepalen van de verantwoordelijke lidstaat maar betrekt zij onder andere ook de discretionaire bepalingen van artikel 17 Dublinverordening, dan wel artikel 35 AMBV. De rechtbank ziet in het geen eiseres heeft aangevoerd, namelijk dat er niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel, de stelling dat zij in Letland slachtoffer is geworden van mensenhandel en haar gestelde kwetsbaarheid, onvoldoende aanleiding om van verweerder te verlangen om de asielaanvraag onverplicht aan zich te trekken. De rechtbank verwijst in dit kader naar hetgeen onder 4.1., 5 en 6 is overwogen. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand kan blijven. Eiseres krijgt ook geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.