Vreemdelingenrecht

AMBV Zwitserland. Interstatelijk vertrouwensbeginsel. Arresten C.K. en Tarakhel. Beroep ongegrond.

Rechtbank Den Haag, 10 november 2026

Zaakgegevens

Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Amsterdam
Datum uitspraak
10 november 2026
Datum publicatie
10 november 2026
Zaaknummer
NL26.44517 en NL26.44518
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33097
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

AMBV Zwitserland. Interstatelijk vertrouwensbeginsel. Arresten C.K. en Tarakhel. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Amsterdam

Bestuursrecht

Zaaknummers: NL26.44517 (beroep) en NL26.44518 (voorlopige voorziening)

V-nummer: [V-nummer]

uitspraak van de enkelvoudige kamer en de voorzieningenrechter in de zaken tussen

[eiser],

geboren op [geboortedag] 2000, van Turkse nationaliteit, eiser en verzoeker, hierna: eiser

(gemachtigde: mr. L.M. Weber),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder, hierna: de minister

(gemachtigde: mr. O. Sari).

Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiser tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 30 juli 2026 niet in behandeling genomen omdat Zwitserland verantwoordelijk is voor de aanvraag.

1.1.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit en de rechtbank verzocht een voorlopige voorziening te treffen.

1.2.

De rechtbank/voorzieningenrechter (hierna: rechtbank) heeft het beroep en het verzoek op 29 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, E. Taskin als tolk in de Turkse taal en de gemachtigde van de minister.

1.3.

De rechtbank heeft eiser in de gelegenheid gesteld om zijn medische omstandigheden nader te onderbouwen. Eiser heeft op 7 oktober 2026 medische stukken overgelegd. Bij brief van 14 oktober 2026 heeft de minister hierop gereageerd. De rechtbank heeft het onderzoek op 9 november 2026 gesloten.

Beoordeling door de rechtbank

Totstandkoming van het besluit

2. Eiser heeft op 30 april 2026 asiel aangevraagd in Nederland. De minister heeft op 4 juni 2026 aan Zwitserland verzocht om eiser terug te nemen. Zwitserland is hiermee op
5 juni 2026 akkoord gegaan. De minister heeft in het bestreden besluit de asielaanvraag niet in behandeling genomen omdat Zwitserland verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

Toetsingskader

3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die regelgeving stond in de Dublinverordening. Vanaf 12 juni 2026 geldt niet meer de Dublinverordening maar de AMbV. In deze zaak dateert de aanvraag van vóór 12 juni 2026. Uit een oogpunt van rechtszekerheid en rechtsbescherming beoordeelt de rechtbank het bestreden besluit – conform het voorlopig oordeel van de Afdeling in de verwijzingsuitspraak van 7 oktober 2026 – niet op grond van artikel 43, eerste lid, van de AMbV, maar nog op grond van artikel 27, eerste lid, van de Dublinverordening. De minister neemt een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.

Het beroep

4. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiser heeft aangevoerd, de beroepsgronden.

Het interstatelijk vertrouwensbeginsel en risico op indirect refoulement

5. Eiser stelt dat zijn asielaanvraag in Zwitserland is afgewezen en dat hij bij terugkomst zal worden verwijderd naar Turkije. De minister had moeten onderzoeken of eiser in Zwitserland nog daadwerkelijk over een effectief rechtsmiddel met schorsende werking beschikt om zich tegen zijn verwijdering naar Turkije te verzetten. Dat onderzoek heeft niet plaatsgevonden, terwijl het interstatelijk vertrouwensbeginsel de overdragende lidstaat niet ontslaat van de verplichting acht te slaan op concrete, individuele aanwijzingen dat de verantwoordelijke lidstaat zijn verplichtingen in het voorliggende geval niet zal nakomen.

6. De rechtbank stelt voorop dat de minister ten opzichte van Zwitserland uit mag gaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel.Dit betekent dat de minister er in algemene zin op mag vertrouwen dat Zwitserland eiser in overeenstemming met het EVRM, het Vluchtelingenverdrag en het Unierecht zal behandelen. Het is vervolgens aan eiser om met concrete aanwijzingen aannemelijk te maken dat hij bij overdracht aan Zwitserland, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Zwitserse autoriteiten, een reëel risico loopt op een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige behandeling. Van een schending van artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest zal eerst sprake zijn als de tekortkomingen structureel zijn en een bijzondere hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken. Eiser heeft naar het oordeel van de rechtbank niet aannemelijk gemaakt dat er aanknopingspunten zijn voor het bestaan van dergelijke systeemfouten. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat de Zwitserse autoriteiten het terugnameverzoek hebben geaccepteerd. Daarmee is voldoende gegarandeerd dat een eventuele nieuwe asielaanvraag van eiser in behandeling zal worden genomen overeenkomstig de op Zwitserland rustende internationale verplichtingen en dat van eiser kan en mag worden verwacht dat hij klaagt bij de Zwitserse autoriteiten als hij daarbij toch (weer) problemen ondervindt. Voorgaande betekent dat, anders dan eiser betoogt, op de minister geen (nadere) onderzoeksplicht rust. De minister heeft daarom kunnen verwijzen naar het interstatelijk vertrouwensbeginsel en zich terecht op het standpunt gesteld dat ervan kan worden uitgegaan dat Zwitserland de internationale verplichtingen nakomt. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Het beroep op de arresten C.K. en Tarakhel

7. Eiser voert aan dat hij lijdt aan diabetes mellitus, nierstenen, coeliakie en psychische problematiek. Ook is hij suïcidaal en heeft hij meerdere suïcidepogingen ondernomen. Uit het arrest C.K. volgt dat, wanneer een vreemdeling objectieve gegevens overlegt die wijzen op een bijzondere ernst van zijn gezondheidstoestand, de overdragende lidstaat gehouden is elke ernstige twijfel over de gevolgen van de overdracht weg te nemen. Als de minister uit het dossier geen uitsluitsel kon verkrijgen over de psychische problematiek, had op de weg van de minister gelegen daarnaar navraag te doen, dan wel eiser in de gelegenheid te stellen aanvullende stukken over te leggen, dan wel het BMA in te schakelen.

7.1.

Ook stelt eiser dat de minister ten onterechte zijn beroep op het arrest Tarakhel heeft verworpen. Eiser heeft om garanties op het gebied van zorg en opvang verzocht. Om zekerheid te verkrijgen dat hij na overdracht onverwijld toegang krijgt tot de behandeling van zijn diabetes en zijn nierproblematiek, dat de continuïteit van zijn zorg niet wordt onderbroken en dat in de opvang in een glutenvrij dieet wordt voorzien. Ook heeft de minister de vraag of eiser als bijzonder kwetsbaar moet worden aangemerkt ten onrechte in het midden gelaten.

8. De rechtbank overweegt dat eiser zijn standpunt ten aanzien van de gestelde psychische problematiek en suïcidaliteit niet met medische stukken heeft onderbouwd. Eiser heeft na de zitting een termijn gekregen om deze problematiek met nadere stukken te onderbouwen, maar uit de overgelegde stukken blijkt enkel dat eiser is doorverwezen naar een psychiater voor verdere diagnostiek en behandeling. Voor het overige zien de nadere stukken geenszins op de psychische problematiek van eiser en de gestelde suïcidaliteit. In de hetgeen eiser heeft aangevoerd en de stukken die ter onderbouwing zijn overgelegd, ziet de rechtbank geen aanleiding om te oordelen dat de minister het BMA in had moeten schakelen. Ook is de rechtbank niet gebleken dat eiser bijzonder kwetsbaar is in de zin van het arrest Tarakhel. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij een bijzondere opvangbehoefte heeft en dat Zwitserland, zonder aanvullende garanties, mogelijk niet aan die bijzondere opvangbehoefte kan voldoen. Dit betekent dat de minister niet gehouden is om individuele garanties te vragen aan de Zwitserse autoriteiten. Deze beroepsgronden slagen niet.

De discretionaire bevoegdheid en de onevenredige hardheid zijn niet beoordeeld

9. Eiser stelt dat het onderdeel ‘onevenredige hardheid’ ontbreekt in het bestreden besluit, waar dit nog wel in het voornemen was opgenomen. De minister had moeten toetsen of de omstandigheden meebrengen dat overdracht aan Zwitserland van onevenredige hardheid getuigt.

10. De rechtbank overweegt als volgt. Op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening kan de minister elke asielaanvraag inhoudelijk behandelen, ongeacht of de minister hiervoor verantwoordelijk is op grond van de in de Dublinverordening neergelegde criteria. De minister had voor 12 juni 2026 in paragraaf C2/5 van de Vreemdelingencirculaire 2000 beleid opgenomen voor de toepassing van deze bevoegdheid. De minister maakte onder andere gebruik van deze bevoegdheid als bijzondere, individuele omstandigheden met zich meebrengen dat de overdracht van de vreemdeling aan de voor de behandeling van het verzoek om internationale bescherming verantwoordelijke lidstaat van een onevenredige hardheid getuigt.

10.1.

De rechtbank is van oordeel dat de minister terecht geen aanleiding heeft gezien om de asielaanvraag van eiser aan zich te trekken. In hetgeen eiser heeft aangevoerd ziet de rechtbank namelijk geen reden om aan te nemen dat de overdracht van eiser aan Zwitserland van onevenredige hardheid getuigt. Deze beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

11. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.

12. Omdat de rechtbank op het beroep heeft beslist, is er geen aanleiding meer tot het treffen van de gevraagde voorlopige voorziening.

Beslissing

De rechtbank in de zaak NL26.44517:

- verklaart het beroep ongegrond.

De voorzieningenrechter, in de zaak NL26.44518:

- wijst het verzoek af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.C.E. Krikke, (voorzieningen)rechter, in aanwezigheid van mr. M.A.H. Gonera, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen. Tegen de uitspraak op het verzoek om een voorlopige voorziening staat geen rechtsmiddel open.

Verordening (EU) nr. 604/2013. Verordening (EU) 2024/1351 van het Europees Parlement en de Raad van 14 mei 2024 betreffende asiel en migratiebeheer. Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. ECLI:NL:RVS:2026:5867. Dit staat in artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Zie de uitspraken van de Afdeling van 9 juni 2026, ECLI:NL:RVS:2026:3311 en 10 oktober 2025, ECLI:NL:RVS:2025:4864. Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden. Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. Zie het arrest van het Hof van Justitie van de Europese Unie (Hof) van 29 februari 2024, ECLI:EU:C:2024:195 (arrest X). Zie het arrest van het Hof van 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218 (Jawo). Arrest van het Hof van 16 februari 2017, zaaknummer C578/16. Arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens van 4 november 2014, ECLI:CE:ECHR:2014:1104JUD002921712. Bureau Medische Advisering.