Vreemdelingenrecht

Mvv-aanvraag, verblijf bij familie, Syrie, inmiddels ingereisd en ook asielaanvraag ingediend, wel belang bij…

Rechtbank Den Haag, 9 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 9 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Utrecht
Datum uitspraak
9 oktober 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
NL25.24184
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33159
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Mvv-aanvraag, verblijf bij familie, Syrie, inmiddels ingereisd en ook asielaanvraag ingediend, wel belang bij mvv-aanvraag, artikel 8 EVRM, jongvolwassenbeleid, bijkomende elementen van afhankelijkheid, ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: NL25.24184


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser/referent

(gemachtigde: mr. M. Grigorjan),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. E. Sweerts).

Inleiding

1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van referent tegen de afwijzing van zijn aanvraag om een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) voor het doel “verblijf als familie- of gezinslid” ten behoeve van zijn broers [A] , geboren op [geboortedatum] 2000 en [B] , geboren op [geboortedatum] 2003, beiden van Syrische nationaliteit.

2. De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 5 oktober 2023 (het primaire besluit) afgewezen. Met het besluit op bezwaar van 2 mei 2025 is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven. Referent is het niet eens met de afwijzing van de aanvraag en heeft daartegen beroep ingesteld.

3. De rechtbank heeft het beroep op 26 februari 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, de gemachtigde van referent, A. Benmohammed als tolk en de gemachtigde van de minister. Op de zitting zijn tevens de broers [A] en [B] en de moeder van referent verschenen.

Achtergrond en procesverloop

4. Referent is geboren op [geboortedatum] 2008 en is van Syrische nationaliteit. Hij heeft in januari 2022 een asielaanvraag gedaan in Nederland en is op 14 april 2022 in het bezit gesteld van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. Referent heeft op 14 juni 2022 een mvv aangevraagd voor gezinshereniging met zijn ouders en al zijn broers en zussen. De ouders van referent en vijf andere minderjarige broers en zussen zijn op 13 juli 2023 in het bezit gesteld van een mvv in het kader van nareis. [A] en [B] waren ten tijde van de aanvraag al meerderjarig. De aanvragen ten aanzien van hen zijn, nadat beide broers op 16 augustus 2023 zijn gehoord, met het besluit van 5 oktober 2023 afgewezen. De aanvragen voor de broers hebben als verblijfsdoel ‘verblijf als familie- of gezinslid’ op grond van artikel 8 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM). Tegen dit besluit is bezwaar gemaakt.

5. [A] en [B] woonden ten tijde van de asielaanvraag van referent niet meer bij de rest van het gezin in Syrië. Zij zijn in 2016 ( [A] ) en 2018 ( [B] ) naar Libanon vertrokken en hebben daar bij elkaar gewoond. Medio 2024 hebben zij Libanon verlaten en zijn zij via Griekenland naar Nederland gereisd. Op 14 november 2024 hebben de broers hier een asielaanvraag ingediend.

6. Op 2 april 2025 zijn de broers gehoord in het kader van het bezwaar tegen de afwijzing van de mvv-aanvraag.

7. Met het bestreden besluit van 2 mei 2025 op het bezwaar van referent is de minister bij de afwijzing van de mvv-aanvraag gebleven. Er is volgens de minister geen sprake van gezinsleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen de twee broers en hun ouders. Zij vallen niet onder het jongvolwassenenbeleid en tussen de twee broers en hun ouders is ook geen sprake van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Ook is er volgens de minister geen sprake van gezinsleven tussen beide broers en referent en hun andere broers en zussen. Omdat geen familie- en gezinsleven wordt aangenomen in de zin van artikel 8 van het EVRM, heeft de minister geen belangenafweging gemaakt.

Beoordeling door de rechtbank

8. De rechtbank beoordeelt of de minister de aanvraag van referent heeft mogen afwijzen. Zij doet dat aan de hand van de beroepsgronden van referent.

9. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

Procesbelang

10. Zoals hiervoor is vermeld, verblijven beide broers van referent inmiddels in Nederland. Op de zitting is het procesbelang van referent bij dit beroep tegen de afwijzing van de mvv besproken. Referent is van mening dat hij wel procesbelang heeft, omdat een mvv meer inhoudt dan alleen een toestemming voor zijn broers om Nederland in te reizen. De minister ziet dit anders en heeft er ter zitting op gewezen dat een mvv in de kern een inreisvisum is, zodat de broers daar geen belang meer bij hebben, nu zij zich al in Nederland bevinden.

11. Na de zitting is de rechtbank tot het oordeel gekomen dat, gelet op een uitspraak van de Afdeling van 20 oktober 2023, er procesbelang is bij het beroep. Uit deze Afdelingsuitspraak volgt dat het rechtsgevolg van de verlening van een mvv meer is dan enkel toestemming om toegang te krijgen tot Nederland, omdat op grond van artikel 14, tweede lid, van de Vw de minister de houder van een geldige mvv namelijk ambtshalve een verblijfsvergunning voor bepaalde tijd verleent onder dezelfde beperking als die waaronder de minister de mvv heeft verleend. Op dit moment is er nog geen besluit op de asielaanvraag van beide broers. Onder deze omstandigheden heeft referent naar het oordeel van de rechtbank nog steeds belang bij de beoordeling van zijn beroep.

Goede procesorde

12. De rechtbank stelt vast dat namens referent op 27 juni 2025 gronden van het beroep zijn ingediend. Vervolgens zijn vijf dagen voor de zitting, zonder nadere toelichting, op 21 februari 2026 aanvullende beroepsgronden in het digitaal dossier geplaatst, welke gronden zijn gedateerd op 19 augustus 2025. Op de zitting heeft de gemachtigde van referent toegelicht dat zij bij de voorbereiding van de zitting zag dat deze gronden per abuis destijds niet waren geplaatst in het digitaal dossier. De minister heeft de rechtbank op de zitting verzocht om deze aanvullende gronden wegens strijd met de goede procesorde buiten beschouwing te laten.

13. Zoals volgt uit vaste jurisprudentie van de Afdeling, kunnen ook na afloop van de beroepstermijn nadere argumenten worden aangevoerd en stukken worden ingediend ter motivering van een eerdere beroepsgrond, tenzij dat in strijd is met een goede procesorde.

Bij het indienen van nadere stukken is de termijn van artikel 8:58 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) van tien dagen voor de zitting van belang, maar deze termijn is niet bepalend voor de vraag of het overleggen van nadere stukken in strijd is met de goede procesorde. Voor het antwoord op die vraag is namelijk doorslaggevend of een zinvolle bespreking van de stukken op de zitting kan plaatsvinden. Strijd met de goede procesorde doet zich voor als nadere argumenten, nadere gegevens of nadere stukken zo laat worden ingediend en/of zodanig complex of omvangrijk zijn, dat de andere partijen worden belemmerd om daarop adequaat te reageren, de rechtbank wordt belemmerd in haar voorbereiding van de zitting of de goede voortgang van de procedure daardoor op een andere wijze wordt belemmerd.

14. De rechtbank is van oordeel dat namens referent de aanvullende gronden laat in het geding zijn gebracht. Niet is gebleken dat deze late indiening referent niet kan worden aangerekend. Dat per abuis de aanvullende gronden niet zouden zijn geplaatst in het digitale dossier, komt voor rekening en risico van referent, nu het aan hem en zijn gemachtigde is om ervoor zorg te dragen dat dit tijdig gebeurt. Toch ziet de rechtbank aanleiding om de gronden in deze procedure te betrekken. Dat de stukken binnen de tiendagentermijn zijn binnengekomen, is, zoals hiervoor onder 13 is vermeld, niet doorslaggevend. Verder is van belang dat de aanvullende gronden in lijn zijn met de eerder ingediende gronden van 27 juni 2025 en voortbouwen op wat ook reeds in bezwaar is aangevoerd. Dit in combinatie met de omstandigheid dat er zich sinds de indiening van de aanvullende gronden nog wel een aantal (werk)dagen resteerden en de minister op de zitting ook inhoudelijk heeft gereageerd op deze gronden, zal de rechtbank de aanvullende gronden van 21 februari 2026 niet wegens strijd met de goede procesorde buiten beschouwing laten.

Inhoudelijke beoordeling

15. Kern van het geschil is of artikel 8 van het EVRM maakt dat de minister gehouden is aan de meerderjarige broers van referent verblijf toe te staan. Omdat referent de mvv-aanvragen voor zijn ouders en zijn broers en zusjes tegelijk heeft gedaan en die aanvragen wat betreft de ouders en de andere broers en zussen wel zijn ingewilligd, gaat het niet alleen om de relatie tussen referent en zijn beide broers, maar ook om de relatie van beide broers met zijn ouders en de rest van de gezinsleden.

Gezinsleven tussen beide broers en hun ouders

15. Referent voert aan dat in het bestreden besluit ten onrechte is gesteld dat zijn broers niet voldoen aan het jongvolwassenenbeleid. [A] en [B] hebben Syrië in 2016 respectievelijk 2018 wel degelijk noodgedwongen verlaten vanwege de militaire dienstplicht in Syrië. De minister heeft niet onderkend dat Soennitische jonge mannen destijds in Syrië groot gevaar liepen. Voor zover de minister meer informatie had willen hebben over het noodgedwongen vertrek, had tijdens het gehoor in bezwaar om verduidelijking kunnen worden gevraagd. Verder kan volgens referent gelet op de door de broers geschetste levensomstandigheden in Libanon – zij verbleven daar illegaal – niet worden geconcludeerd dat het verblijf aldaar zelfstandig was. De duur ervan, waarnaar de minister verwijst, is hiervoor onvoldoende. De huur en onderhoudskosten werden door de vader betaald en ook de reis naar Nederland is door hun vader geregeld en betaald. De enkele duur van het verblijf in Libanon maakt de broers niet zelfstandig. In het besluit is onvoldoende onderkend dat de verrichte arbeid door de broers sporadisch was en hun verblijf daar illegaal. Zij konden geen studie volgen, geen beroep leren en geen gezin stichten. Verder is in het besluit ten onrechte onaannemelijk geacht dat zij in Libanon volledig dan wel grotendeels afhankelijk waren van hun vader. Ook is onvoldoende gemotiveerd waarom het samenleven van beide broers in Libanon als het gezamenlijk voeren van een huishouden moet worden aangemerkt. De minister heeft volgens referent onvoldoende onderzoek gedaan naar het verblijf van de broers in Libanon. Daarnaast blijkt volgens referent uit hun verklaringen dat beide broers afhankelijk zijn van hun ouders voor begeleiding, structuur en dagelijkse beslissingen. De minister heeft niet zonder meer kunnen verwijzen naar hun periode in Libanon dat zij zelfstandig gewoond hebben, nu die periode niet als zelfstandig wonen kan worden aangemerkt, nu dit een situatie was van overleven, zonder structuur en toekomstperspectief, aldus referent.
Het jongvolwassenenbeleid

15. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie bestaat er in beginsel geen familieleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM tussen ouders en hun meerderjarige kinderen, tenzij sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid die verder gaan dan de normale emotionele banden tussen ouder en meerderjarig kind. De minister voerde ten tijde van het bestreden besluit het jongvolwassenenbeleid om vast te stellen of tussen een meerderjarig kind en zijn ouder(s) familie- of gezinsleven bestaat zonder dat daarvoor bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn vereist. Het jongvolwassenenbeleid bevat vier cumulatieve vereisten: (1) het meerderjarig kind moet jongvolwassen zijn, (2) met zijn ouder(s) in gezinsverband samenleven, (3) niet in zijn eigen onderhoud voorzien en (4) geen zelfstandig gezin hebben gevormd.

17. Zoals hiervoor weergegeven hebben [A] in 2016 en [B] in 2018, het ouderlijk gezin in Syrië verlaten en zijn zij bij elkaar in Libanon zijn gaan wonen. Dit betekent dat zij tot hun vertrek richting Nederland medio 2024 acht respectievelijk zes jaar buiten het gezinsverband hebben verbleven en daarmee voldoen zij in ieder geval niet aan de tweede voorwaarde van het jongvolwassenenbeleid.

18. Uit rechtspraak van de Afdeling volgt dat als een meerderjarig kind noodgedwongen zelfstandig is geworden, bijvoorbeeld vanwege een vluchtsituatie, de minister dit moet betrekken bij de beoordeling of het meerderjarig kind feitelijk tot het gezin is blijven behoren. De minister mag dit wel tegenwerpen als dat kind zich na het noodgedwongen vertrek zich vervolgens zelfstandig en moeiteloos handhaaft. Hieraan is voldaan wanneer het meerderjarig kind zelfstandig is gaan wonen en er ten tijde van de mvv-aanvraag in is geslaagd zijn leven zelfstandig vorm te geven. Als een meerderjarig kind slechts noodgedwongen de noodzakelijke stappen heeft ondernomen om zichzelf staande te kunnen houden, is geen sprake van zich zelfstandig en moeiteloos handhaven. Uit deze uitspraak volgt echter niet dat stappen die naar zelfstandigheid worden ondernomen, reeds vanwege het gedwongen karakter van het vertrek als noodgedwongen stappen moeten worden aangemerkt.

19. De minister heeft zich in het bestreden besluit primair op het standpunt gesteld dat geen sprake was van een noodgedwongen vertrek wegens dreiging van de dienstplicht, nu zij ten tijde van hun vertrek uit Syrië nog enige tijd verwijderd waren van de dienstplichtige leeftijd. De rechtbank stelt vast dat [A] op 16-jarige leeftijd en [B] op 15-jarige leeftijd op illegale wijze naar Libanon zijn vertrokken. Gezien de (oorlogs-)situatie ten tijde van hun vertrek in Syrië, alsook het ontbreken van aanknopingspunten voor andere redenen voor hun vertrek uit het gezin op minderjarige leeftijd, vindt de rechtbank dat het in dit geval plausibel is dat de veiligheidssituatie in Syrië de reden was voor hun illegale uitreis. De enkele omstandigheid dat het nog enige tijd duurde voor zij de dienstplichtige leeftijd hadden bereikt, is onvoldoende om van een vrijwillig vertrek uit te gaan. Dit betekent dat het hiervoor onder 18 weergegeven kader van toepassing is. De minister heeft in het bestreden besluit subsidiair ook beoordeeld of, uitgaande van een noodgedwongen vertrek, beide broers toch onder het jongvolwassenenbeleid vallen.
20. De rechtbank vindt dat de minister in zijn standpunt dat beide broers niet onder het jongvolwassenenbeleid vallen, voldoende rekening heeft gehouden met het noodgedwongen vertrek uit Syrië. Hierbij heeft de minister zwaar gewicht mogen toekennen aan de duur van het verblijf in Libanon. Beide broers hebben een relatief lange periode, acht tot zes jaar, zonder hun ouders in Libanon gewoond en zich daar kunnen handhaven. De minister heeft er verder in het bestreden besluit terecht op gewezen dat uit hun verklaringen tijdens de gehoren op 16 augustus 2023 volgt dat zowel [A] als [B] , ondanks hun gestelde illegale verblijf, in Libanon hebben gewerkt en in ieder geval in bepaalde periodes genoeg verdienden om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien. Zij hebben verklaard dat hun vader hen financieel ondersteunde, maar dat zijn bijdrages wisselden afhankelijk van hoeveel de broers konden verdienen in Libanon. De stelling in beroep dat zij wel degelijk volledig financieel afhankelijk waren van hun vader in Libanon is niet in lijn met deze verklaringen en daarbij komt dat de gestelde financiële steun niet met enig bewijs is gestaafd. Voor zover is betoogd dat dit laatste hen niet kan worden tegengeworpen omdat het om informele contante betalingen ging via tussenpersonen, kan dit niet slagen. De rechtbank ziet niet in dat het leveren van enig bewijs hiervan geheel onmogelijk is. Nu het aan referent en beide broers is om aannemelijk te maken dat aan de voorwaarden voor de mvv wordt voldaan, heeft de minister dit mogen betrekken in de beoordeling. Voor zover is verwezen naar de tijdens hun verblijf steeds moeilijkere situatie voor Syrische vluchtelingen in Libanon, ziet de rechtbank hierin geen aanleiding voor een ander oordeel, nu het in dit kader gaat om de mate van zelfstandigheid van de broers en is gebleken in hun beginperiode in Libanon dat zij in staat zijn zich zelfstandig te handhaven. Gelet op de voorgaande omstandigheden heeft de minister voldoende gemotiveerd dat de broers niet onder het jongvolwassenenbeleid vallen.
Bijkomende elementen van afhankelijkheid

21. Als een meerderjarig kind geen geslaagd beroep kan doen op het jongvolwassenenbeleid, beoordeelt de minister of er tussen dat kind en zijn ouder(s) sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid op basis waarvan zij familie- of gezinsleven hebben. Deze elementen kunnen zijn: samenwoning, de mate van financiële afhankelijkheid, de mate van emotionele afhankelijkheid en de gezondheid van betrokkenen. De minister moet een op het specifieke geval toegespitste beoordeling maken van alle door de vreemdeling aangedragen feiten en omstandigheden.

22. De rechtbank is van oordeel dat de minister op goede gronden heeft geconcludeerd dat geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen de meerderjarige broers en hun ouders. Niet is gebleken dat niet alle relevante omstandigheden hierbij zijn betrokken. Wat betreft de omstandigheid dat beide broers nu in Nederland weer bij het gezin inwonen, maakt deze enkele omstandigheid niet dat reeds daarom weer sprake is van afhankelijkheid. De minister heeft erop mogen wijzen dat uit hun verblijf in Libanon volgt dat zij ook zelfstandig kunnen wonen. De rechtbank ziet, onder verwijzing naar wat hiervoor onder 20 is overwogen, in wat referent hiertegen heeft aangevoerd, geen reden voor een ander oordeel. Evenmin is aannemelijk gemaakt dat sprake is van volledige financiële afhankelijkheid. De rechtbank verwijst ook hiervoor naar de eerdere overwegingen ten aanzien van de financiële afhankelijkheid in rechtsoverweging 20. Hieruit volgt dat beide broers in beginsel in staat zijn in hun eigen onderhoud te voorzien. De rechtbank acht aannemelijk dat de broers na hun komst naar Nederland door hun ouders worden ondersteund, maar dit maakt niet dat sprake is van afhankelijkheid in de hierbedoelde zin. Wat betreft hetgeen is aangevoerd over de hulp die beide broers van hun ouders zouden krijgen bij de dagelijkse beslissingen, is het de rechtbank niet gebleken dat die hulp de normale banden tussen meerderjarige kinderen en hun ouders overstijgt.

Hechte persoonlijke banden tussen beide broers en referent en de andere broers en zussen

23. Referent voert aan dat de minister een onjuiste en te beperkte uitleg van het begrip “hechte persoonlijke banden” hanteert en afgaat op een selectieve weergave van de verklaringen die tijdens de hoorzitting zijn afgelegd. De minister miskent de intensiteit, duurzaamheid en wederkerigheid van de relatie tussen de broers, en motiveert onvoldoende waarom deze band niet zou uitstijgen boven de gebruikelijke band. Daarnaast blijkt uit de verklaringen dat de band tussen referent en zijn broers niet beperkt is tot de periode in Nederland. Toen [A] en [B] nog in Libanon verbleven, hadden zij dagelijks

contact met referent, soms meerdere keren per dag.

24. Uit rechtspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) volgt dat ook de relatie tussen minder- en meerderjarige broers en zussen slechts in bepaalde gevallen onder de bescherming van artikel 8 van het EVRM valt. Er moet sprake zijn van hechte persoonlijke banden, die de gebruikelijke band tussen minder- en meerderjarige broers of zussen overstijgt. De minister moet ook ten aanzien hiervan een op het specifieke geval toegespitste beoordeling maken.

25. Allereerst wijst de rechtbank erop dat, zoals in het bestreden besluit is vermeld, referent in bezwaar geen gronden heeft aangevoerd tegen wat in dit kader in het primaire besluit van 5 oktober 2023 is vermeld. Voor zover de verklaringen van de broers en de gemachtigde in het gehoor van 2 april 2025 als bezwaargronden moeten worden aangemerkt, volgt de rechtbank de minister in zijn standpunt dat, gelet op de aangevoerde feiten en omstandigheden, referent niet aannemelijk heeft gemaakt dat er sprake is van zogenaamde hechte persoonlijke banden tussen zijn broers en hemzelf dan wel hun andere broers en zussen. Hierbij heeft de minister mogen betrekken dat de broers reeds sinds 2016 en 2018 feitelijk niet meer bij het gezin verbleven. Dat zij voor hun vertrek wel bij elkaar woonden en sinds korte tijd in Nederland weer, is onvoldoende om hierbedoelde hechte persoonlijke banden aan te nemen. Ook heeft de minister mogen betrekken dat niet is gebleken van bijzondere zorgtaken van beide broers ten opzichte van referent en hun andere broers en zussen. Wat betreft het gestelde contact tussen beide broers en referent in Libanon, stelt de rechtbank vast dat dit contact alsook de gestelde frequentie ervan op geen enkele manier heeft onderbouwd. De verklaringen van de broers in het gehoor dat zij een uitzonderlijk nauwe band hebben met referent en dat zij nu vrijwel dagelijks samen activiteiten ondernemen, zoals wandelen, sporten, praten over hun gedeelde interesses (met name auto’s), samen voetbal kijken en samen tijd doorbrengen in het park, heeft de minister, gelet op het voorgaande, niet voldoende mogen vinden. Hoewel het de rechtbank duidelijk is dat de broers goede banden hebben met referent en de rest van hun familie en zij graag bij hen zouden willen verblijven, betekent dit niet dat sprake is van hechte persoonlijke banden die de gebruikelijke banden overstijgen, wat vereist is om familieleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM aan te nemen. De beroepsgronden slagen niet.

Conclusie en gevolgen

26. Uit het voorgaande volgt de minister zich op goede gronden op het standpunt heeft gesteld dat geen sprake is van familieleven als bedoeld in artikel 8 van het EVRM. De minister hoefde daarom geen afweging te maken tussen de belangen van de broers bij verblijf en die van de Nederlandse Staat.

27. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat referent geen gelijk krijgt. Referent krijgt daarom het griffierecht niet terug. Hij krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.M. den Dulk, rechter, in aanwezigheid van mr. M.M. van Luijk - Salomons, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 9 oktober 2026

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (ECLI:NL:RVS:2023:3886) Zie o.m. de uitspraak van de Afdeling van 28 februari 2024, ECLI:NL:RVS:2024:844 Zie paragraaf B7/3.8.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) ten tijde van belang. Zie de uitspraak van de Afdeling van 29 mei 2024, ECLI:NL:RVS:2024:2145 Arrest van het Hof voor de Rechten van de Mens van 26 november 2013, ECLI:CE:ECHR: 1126JUD000178508 (Vasquez t. Zwitserland), r.o. 48 Zie de uitspraak van de Afdeling van 27 maart 2024, ECLI:NL:RVS:2024:1189.