Vreemdelingenrecht
Beroep, artikel 64, Algerije, medische noodsituatie, maar behandeling mogelijk in Algerije, feitelijke…
Rechtbank Den Haag, 18 september 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33169 · Rechtbank Den Haag · 18 september 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33169
Zaakgegevens
Op 18 september 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 18 september 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.17428
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33169
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep, artikel 64, Algerije, medische noodsituatie, maar behandeling mogelijk in Algerije, feitelijke toegankelijkheid, eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat de voor hem noodzakelijke zorg in Algerije feitelijk niet toegankelijk is, Ararat, ongegrond
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL25.17428
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. L.M. Straver),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. S.H. Pols).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de aanvraag van eiser om toepassing van artikel 64 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) en om toepassing van voorlopig uitstel van vertrek. Eiser is het niet eens met de afwijzing van de aanvragen. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de aanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de minister de aanvragen terecht heeft afgewezen. De rechtbank is wel van oordeel dat het advies van Bureau Medische advisering van 8 december 2023 niet concludent is, maar passeert dit gebrek met toepassing van artikel 6:22 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). Eiser krijgt dus geen gelijk en het beroep is dus ongegrond. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 30 september 2022 verzocht om uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw. Bij besluit van 15 december 2022 (primaire besluit) heeft de minister deze aanvraag afgewezen, waartegen eiser bezwaar heeft ingediend. Bij besluit van 10 april 2025 (het bestreden besluit) heeft de minister het bezwaar ongegrond verklaard. Tegen dit besluit heeft eiser beroep ingesteld en de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.
3. Voorts heeft eiser op 17 mei 2023 verzocht om voorlopig uitstel van vertrek in verband met afwachten van een advies van het Bureau Medische Advisering (BMA), welk advies is opgevraagd hangende het bezwaar tegen het primaire besluit . Op 31 mei 2023 heeft de minister dit verzoek afgewezen, waartegen eiser op 27 juni 2023 bezwaar heeft ingediend. Op 5 december 2025 heeft de minister het bezwaar ongegrond verklaard.
4. Op 8 december 2025 heeft eiser de rechtbank bericht dat het beroep van 11 april 2025 zich ook richt tegen de afwijzing van het verzoek om voorlopig uitstel van vertrek.
5. De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift en handhaaft de besluiten van 10 april 2025 en 5 december 2025.
6. De rechtbank heeft het beroep op 28 mei 2026 samen met het verzoek om een voorlopige voorziening hangende dit beroep, op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, J. El Allachi als tolk en de gemachtigde van de minister.
7. Bij sluiting van het onderzoek op zitting heeft de rechtbank meegedeeld binnen zes weken uitspraak te doen. De rechtbank heeft deze termijn niet gehaald en partijen bericht twaalf weken later uitspraak te doen.
Totstandkoming van het besluit
8. Op 30 september 2022 is namens eiser een aanvraag ingediend om toepassing van artikel 64 van de Vw. Eiser heeft een darmontsteking en een latente tuberculose (tbc) infectie. Eiser staat onder behandeling voor deze klachten. Bij nota van 13 december 2022 heeft het BMA een advies uitgebracht. Er wordt geen dermate verslechtering van de gezondheid verwacht dat een medische noodsituatie op korte termijn wordt verwacht. Het BMA adviseert eiser om een schriftelijke overdracht van zijn medische gegevens mee te nemen en beveelt aan om de medicatie tijdens de reis te continueren en voldoende medicatie mee te nemen. Eiser is zelf verantwoordelijk voor de schriftelijke overdracht van medische gegevens. Bij besluit van 15 december 2022 heeft de minister de aanvraag afgewezen. Eiser heeft hiertegen bezwaar ingediend.
9. In bezwaar heeft eiser nieuwe medische informatie overgelegd, waarna het BMA op 28 juni 2023 een nieuw advies heeft uitgebracht. Op 16 augustus 2023 heeft het BMA een aanvullend BMA-advies uitgebracht naar aanleiding van het nieuwe beleid over de indicatieve termijn van drie tot zes maanden voor het ontstaan van een medische noodsituatie. Naar aanleiding van nieuwe medische informatie, overgelegd op 8 oktober 2023, heeft het BMA op 8 december 2023 weer een aanvullend advies uitgebracht.
10. Bij het bestreden besluit van 10 april 2025 heeft de minister het bezwaar ongegrond verklaard. Uit het advies van 28 juni 2023 en de aanvullende adviezen van 16 augustus 2023 en 10 december 2023 blijkt dat eiser bekend is met de volgende klachten. Eiser heeft een behandeling gehad vanwege (een zonder klachten gepaard gaande) tbc. Daarnaast heeft eiser een chronische darmontsteking, waarvoor hij een operatie heeft ondergaan. Eiser staat hiervoor onder behandeling. Bij het uitblijven van een behandeling voor deze klachten, kan niet worden uitgesloten dat een medische noodsituatie binnen de indicatieve termijn van drie tot zes maanden ontstaat. Omdat in het land van herkomst behandeling mogelijk is, hoeft deze medische noodsituatie niet te ontstaan. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat de medische zorg in Algerije voor hem niet toegankelijk is. Evenmin heeft eiser aannemelijk gemaakt dat terugkeer naar Algerije leidt tot een schending van artikel 3 van het EVRM. De gestelde omstandigheden, zoals dat eiser al sinds jonge leeftijd verblijft in Nederland, de medische klachten en het ontbreken van een sociaal netwerk in Algerije maken niet dat terugkeer naar Algerije in strijd is met artikel 8 van het EVRM of dat sprake is van een situatie waarin het terugkeerbesluit niet langer gehandhaafd kan worden. Eiser heeft hiertegen op 11 april 2025 beroep ingesteld.
11. Op 2 april 2026 heeft het BMA opnieuw een aanvullend advies uitgebracht, omdat eiser in beroep nieuwe medische informatie heeft overgelegd. Uit het advies blijkt dat bij het uitblijven van een medische behandeling wel een medische noodsituatie wordt verwacht binnen een indicatieve termijn van drie tot zes maanden, maar dat eiser in staat is te reizen en dat de aangewezen medische behandeling aanwezig is in Algerije.
12. De minister heeft op 20 mei 2026 een verweerschrift uitgebracht en gereageerd op de beroepsgronden van eiser. Eiser heeft op 21 mei 2026 gereageerd op het briefverweer.
Beoordeling door de rechtbank
13. Op de zitting hebben partijen ermee ingestemd dat het beroep betrekking heeft op het besluit van 10 april 2025 (uitstel van vertrek op grond van artikel 64 Vw) en het besluit van 5 december 2025 (voorlopig uitstel van vertrek op grond van artikel 64 van de Vw).
Griffierecht
14. Eiser heeft verzocht om vrijstelling van het griffierecht, omdat hij geen inkomen of vermogen heeft. De rechtbank ziet aanleiding om het verzoek om vrijstelling van het griffierecht toe te wijzen.
Uitstel van vertrek
BMA-adviezen
15. Eiser voert aan dat het aanvullende BMA-advies van 8 december 2023 inhoudelijk niet concludent is. De BMA-arts stelt in dit advies dat er feitelijk geen reden is om af te wijken van het eerdere advies van 16 augustus 2023, maar dat vanwege een niet geheel uit te sluiten opvlamming zodanig dat eiser in een levensbedreigende situatie komt er toch landeninformatie wordt opgevraagd. Eiser stelt dat hieruit blijkt dat de BMA-arts inhoudelijk wel degelijk iets anders vindt van de medische situatie van eiser, namelijk dat niet valt uit te sluiten dat het uitblijven een behandeling kan leiden tot een medische noodsituatie op korte termijn. De minister heeft niet voldaan aan de vergewisplicht, omdat hij dit niet heeft teruggekoppeld aan het BMA en niet om verduidelijking heeft gevraagd. Het besluit is daarom in strijd met de artikelen 3:2 en 7:12 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).
16. Volgens vaste rechtspraak van de Afdeling is een advies van het BMA een deskundigenadvies aan de minister ten behoeve van het uitvoeren van zijn bevoegdheden. Als het advies op onpartijdige, objectieve en inzichtelijke wijze is opgesteld mag de minister hier in beginsel van uitgaan, tenzij er concrete aanknopingspunten zijn voor twijfel aan de juistheid of volledigheid van het BMA-advies. Het is aan de vreemdeling om aan te tonen dat het BMA-advies niet voldoet aan de vereisten.
17. De rechtbank stelt vast dat het BMA in zijn advies van 16 augustus 2023 concludeert dat, ook met een aangepaste vraagstelling van een termijn van drie tot zes maanden in plaats van drie maanden, geen medische noodsituatie wordt verwacht bij het uitblijven van een medische behandeling. In het aanvullende advies van 8 december 2023 naar aanleiding van aanvullende medische stukken concludeert het BMA dat er feitelijk geen reden is om af te wijken van de eerdere beantwoording. De rechtbank overweegt dat deze zin de indruk wekt dat ook in het advies van 8 december 2023 wordt geconcludeerd dat er geen medische noodsituatie wordt verwacht. Maar in de zin die daarop volgt staat “echter vanwege een niet geheel uit te sluiten opvlamming zodanig dat client in een levensbedreigende situatie komt wordt landeninformatie nu toch opgevraagd”.
In zoverre is het advies van 8 december 2023 verwarrend en niet concludent.
18. De rechtbank ziet echter aanleiding om dit gebrek te passeren met toepassing van artikel 6:22 van de Awb omdat eiser niet in zijn belangen is geschaad. Niet is gebleken dat het BMA onjuiste medische informatie heeft betrokken bij het advies of dat ten onrechte is gesteld dat behandeling aanwezig is in Algerije. Sterker nog, op de zitting is gebleken dat niet in geschil is dat behandeling aanwezig is in Algerije. Op basis van dit advies is de minister bij de besluitvorming er ook van uitgegaan dat een medische noodsituatie niet uit te sluiten is, rekening houdend met mogelijke opvlammingen. Bovendien is op 2 april 2026 wederom een aanvullend BMA-advies uitgebracht waaruit blijkt dat bij het uitblijven van een behandeling een medische noodsituatie kan ontstaan binnen drie tot zes maanden, dat eiser kan reizen en dat de beschikbare behandeling als voldoende wordt beschouwd om een medische noodsituatie te voorkomen. De grond dat de minister het besluit niet op de BMA-adviezen heeft mogen baseren, slaagt dan ook niet.
Feitelijke toegankelijkheid
19. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling, gebaseerd op het arrest Paposhvili, volgt dat het in de eerste plaats aan eiser is om aannemelijk te maken dat hij bij terugkeer naar zijn land van herkomst op grond van zijn slechte gezondheidstoestand een reëel risico in de zin van artikel 3 van het EVRM loopt omdat, indien de noodzakelijke medische zorg aldaar beschikbaar is, deze in zijn geval niet feitelijk toegankelijk is.
20. Dit hoeft volgens het EHRM geen ‘clear proof’ te zijn. Het is aan de vreemdeling om aannemelijk te maken wat de kosten van de behandeling in het land van herkomst zijn en, als hij stelt dat deze behandeling om financiële of andere redenen voor hem feitelijk niet toegankelijk is, om ook dat aannemelijk te maken.
21. In dit geval heeft eiser aangevoerd dat hij geen opleiding heeft gevolgd. Daarom zal hij alleen ongeschoold werk kunnen doen. Gelet op de hoogte van het minimumloon in Algerije en kosten van de kale huur van een appartement kan hij alleen de kale huur betalen zonder voorzieningen. Eiser heeft daarbij verwezen naar openbare bronnen. Hij kan daarom niet in zijn primaire levensbehoeften voorzien laat staan de noodzakelijke kosten van de medische behandeling en medicatie betalen en/of de kosten voor een ziektekostenverzekering. Hierbij is nog geen rekening gehouden met de psychische beperkingen die eiser heeft om überhaupt betaalde arbeid te verrichten. Er is in Algerije geen vangnet voor sociale zekerheid. Ook heeft eiser Algerije op zijn zesde verlaten en heeft hij geen contact met een familielid. Gelet op het samenstel van deze feiten stelt eiser dat hij aannemelijk gemaakt dat een medische behandeling voor hem in Algerije niet toegankelijk zal zijn.
22. De rechtbank overweegt dat het op de weg van eiser ligt om met bewijsstukken aannemelijk te maken dat eiser geen feitelijke toegang heeft tot de benodigde zorg. Met de minister is de rechtbank van oordeel dat eiser alleen heeft gesteld dat hij niet in zijn primaire levensbehoeften kan voorzien en dat hij als gevolg daarvan evenmin de kosten van medicatie dan wel een ziektekostenverzekering kan betalen. Maar hij heeft geen onderbouwing gegeven waaruit deze stelling blijkt. De websites over de huurprijzen en het minimumloon betreffen algemene informatie en hebben geen betrekking op de individuele situatie van eiser. Hij heeft geen enkel inzicht gegeven in zijn eigen financiële situatie. Ook anderszins heeft eiser niet met documenten onderbouwd wat de kosten van de behandeling zijn en waarom hij die kosten niet kan betalen. Verder heeft eiser niet onderbouwd dat de medische zorg niet wordt vergoed uit algemene middelen, zoals een ziektekostenverzekering, dan wel dat eiser geen aanspraak kan maken op overige vormen van ondersteuning. Dat eiser in Algerije geen familie of vangnet heeft, is enkel gesteld en ook niet met stukken onderbouwd. De rechtbank is daarom van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat de voor hem noodzakelijke zorg in Algerije feitelijk niet toegankelijk is.
Terugkeerbesluit en TQ-arrest
23. Eiser voert aan dat de minister geen rechtsgeldig terugkeerbesluit heeft genomen en dat niet is voldaan aan de voorwaarden die het Hof in het TQ-arrest heeft neergelegd. In het primaire besluit van 15 december 2022 en in het bestreden besluit heeft de minister verwezen naar het terugkeerbesluit van 16 mei 2018 in de asielprocedure. Dit besluit van 16 mei 2018 voldoet om verschillende redenen niet aan de bepalingen van de Terugkeerrichtlijn. Het besluit vermeldt alleen de verplichting om Nederland te verlaten binnen vier weken, maar verduidelijkt niet dat eiser ook de Europese Unie moet verlaten. Daarnaast vermeldt het besluit geen land van terugkeer en heeft de minister niet onderzocht of voor eiser adequate opvang aanwezig was, terwijl eiser ten tijde van zijn asielaanvraag minderjarig was.
24. De rechtbank overweegt dat de afwijzing van de asielaanvraag en daarmee het terugkeerbesluit van 16 mei 2018 in rechte vast staat. Dat in het terugkeerbesluit van 16 mei 2018 geen land van terugkeer staat vermeld maakt niet dat het geen rechtsgeldig terugkeerbesluit is, hooguit dat het terugkeerbesluit gebreken bevatte. Het arrest van het Hof van 14 mei 2020 (FMS) sluit immers niet uit dat ook uit de motivering van een besluit ondubbelzinnig kan blijken naar welke land een vreemdeling moet terugkeren. Uit de uitspraak van de Afdeling van 2 juni 2021 volgt voorts dat het niet noemen van het land van herkomst een gebrek is dat de minister kan herstellen door een aanvullend terugkeerbesluit te nemen waarin hij wel vermeldt naar welk land de vreemdeling moet terugkeren. De rechtbank stelt vast dat in het primaire besluit van 15 december 2022 Algerije staat vermeld als land van terugkeer, waarmee het eventuele gebrek is hersteld.
25. Ten aanzien van het TQ arrest, overweegt de rechtbank dat er omstandigheden kunnen zijn als gevolg waarvan een eerder vastgesteld terugkeerbesluit niet rechtsgeldig is en de minister alsnog onderzoek moet doen naar adequate opvang van de vreemdeling. Maar deze verplichting geldt alleen zolang de vreemdeling minderjarig is. In dit geval was eiser ten tijde van de aanvraag om toepassing van artikel 64 van de Vw meerderjarig. Dit betekent dat de minister in dit geval niet gehouden was om onderzoek te doen naar adequate opvang. De beroepsgrond slaagt niet.
Ararat/non-refoulement
26. Eiser voert aan dat de minister had moeten onderzoeken of het bestreden besluit, gelet op het arrest Ararat van 17 oktober 2024 nog wel gehandhaafd kan blijven. Eiser voert aan dat hij bij terugkeer naar Algerije een risico loopt op een behandeling als bedoeld in artikel 3 van het EVRM gelet op zijn medische omstandigheden. Ook voert hij in beroep aan dat hij is bekeerd tot het christendom en in 2022 is gedoopt. Sindsdien gaat hij door het leven als [A] . De minister dient het risico op refoulement vanwege deze bekering van eiser te betrekken in zijn beoordeling bij het al dan niet uitvaardigen van een terugkeerbesluit.
27. De rechtbank overweegt ten aanzien van het beginsel van non-refoulement dat het Hof in het arrest Ararat heeft geoordeeld dat artikel 5 van de Terugkeerrichtlijn de bevoegde nationale autoriteit verplicht om in alle fasen van de terugkeerprocedure het beginsel van non-refoulement te eerbiedigen. De rechtbank vindt voor dit toetsingskader ook aansluiting bij de uitspraak van de Afdeling van 2 september 2025. Hieruit volgt dat de minister op basis van wat een vreemdeling aanvoert en op basis van het dossier en informatie over het land van herkomst een geactualiseerde refoulementbeoordeling moet maken. Dat betekent dat hij er zich van moet vergewissen dat de betrokken vreemdeling bij terugkeer naar zijn land van herkomst geen reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 3 van EVRM of artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (het Handvest). Het Hof heeft in punt 49 en punt 50 van het arrest Ararat overwogen dat de bevoegde nationale rechterlijke instanties erop toe moeten zien, in voorkomend geval ambtshalve, dat de beslisautoriteiten het beginsel van non-refoulement in acht nemen, wanneer de nationale rechterlijke instanties door gegevens uit het dossier, die hun ter kennis zijn gebracht, vermoeden dat de beslisautoriteiten afbreuk doen aan dat beginsel.
28. De rechtbank verwijst voor het beroep van eiser op schending van artikel 3 van het EVRM als gevolg van zijn medische klachten, naar de overwegingen hierover in het kader van de feitelijke toegankelijkheid. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij een dergelijk risico loopt en geen toegang heeft tot de noodzakelijke medische zorg.
29. Over de bekering tot het christendom overweegt de rechtbank dat eiser zijn – eerst in beroep naar voren gebrachte – stelling dat hij als christen te vrezen heeft voor vervolging in Algerije op geen enkele manier heeft onderbouwd. Eiser heeft alleen documenten overgelegd waaruit naar voren komt dat eiser in 2022 is gedoopt. Verder heeft eiser er op gewezen dat de beoordeling van de algemene veiligheidssituatie voor Algerije op 3 september 2022 is gewijzigd. Maar dit biedt geenszins een onderbouwing voor die gestelde persoonlijke vrees voor vervolging.
29. Gelet op het voorgaande is niet gebleken van feiten en omstandigheden die erop wijzen dat eiser bij terugkeer een refoulementrisico loopt. De beroepsgrond slaagt niet.
Horen
31. Eiser voert aan dat de minister in strijd met de hoorplicht heeft gehandeld door hem niet te horen in bezwaar, omdat eiser zou hebben afgezien van horen. Eiser betwist deze gang van zaken. Op 4 januari 2024 heeft de minister aan eiser gevraagd of hij gehoord wil worden en dat hij dat uiterlijk 18 januari 2024 kenbaar kan maken. In deze brief heeft de minister ook vermeld dat er ‘dezerzijds geen vragen zijn die gesteld zullen worden door de ambtelijke commissie’. Op 18 januari 2024 heeft eiser verweerder verzocht om eerst inhoudelijk op de aangevoerde punten te reageren alvorens een datum voor een hoorzitting te plannen. Op 17 maart 2024 heeft eiser gesteld dat ‘indien en voor zover er namens de staatssecretaris geen vragen tijdens een hoorzitting aan bezwaarde gesteld zullen worden, dan hoeft bezwaarde niet omtrent zijn bezwaren te worden gehoord’. Dit is niet gelijk te stellen met het onvoorwaardelijke afzien van het recht om gehoord te worden. De minister had wel degelijk aan hem tijdens een hoorzitting vragen moeten stellen met name ook gelet op de argumenten ten aanzien van het terugkeerbesluit en het in bezwaar gewijzigde standpunt van de BMA. Bovendien noemt eiser hier het tijdsverloop in de besluitvorming nu verweerder na 17 maart 2024 ruim een jaar inactief is geweest. Verweerder had subsidiair na dit grote tijdsverloop minimaal opnieuw het bepaalde in artikel 7:2 van de Awb moeten beoordelen.
32. De rechtbank overweegt dat de minister, gelet op de brief van 17 maart 2024, heeft mogen afzien van het horen van eiser. In die brief stelt eiser de noodzaak om te horen afhankelijk van de mate waarin de minister zelf vragen heeft. Dat de minister vervolgens geen vragen heeft en daarom afziet van het horen komt voor zijn rekening en risico. Op de zitting heeft eiser nog naar voren gebracht dat een hoorplicht meer doelen heeft en dat gelet op het tijdsverloop het op de weg van de minister ligt om nadere informatie te vragen. Dit leidt niet tot een ander oordeel en maakt de conclusie die de minister gelet op de bewoordingen in de brief van 17 maart 2024 heeft mogen trekken, niet anders. De minister heeft op de zitting in dit kader terecht opgemerkt dat het op de weg van eiser ligt om de argumenten en gronden aan de minister kenbaar te maken en niet af te wachten of dit al dan niet op een hoorzitting nog mogelijk is. De beroepsgrond slaagt niet.
Voorlopig uitstel van vertrek
33. Over het beroep dat is gericht tegen de afwijzing van het voorlopig uitstel van vertrek stelt de rechtbank vast dat eiser tegen het besluit van 5 december 2025 geen afzonderlijke gronden heeft ingediend. Ook aan dit besluit ligt het terugkeerbesluit van 16 mei 2018 ten grondslag. Gelet op wat hiervoor is overwogen slaagt dit beroep evenmin en bestaat voor vernietiging van dat besluit geen aanleiding.
Conclusie en gevolgen
34. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt, maar wel een vergoeding van zijn proceskosten krijgt vanwege het gepasseerde gebrek in het bestreden besluit. De minister moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser een beroepschrift heeft ingediend en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- veroordeelt de minister tot betaling van € 1.868,- aan proceskosten aan eiser.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P.J. Blok, rechter, in aanwezigheid van mr. M.M. van Luijk - Salomons, griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 18 september 2026.
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.