Vreemdelingenrecht

bewaring, beroep, bewaringsgronden, lichter middel, inspanningsverplichting, slotsom beroepsgronden…

Rechtbank Den Haag, 9 november 2026

Zaakgegevens

Op 9 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
9 november 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
NL26.64860
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33173
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

bewaring, beroep, bewaringsgronden, lichter middel, inspanningsverplichting, slotsom beroepsgronden, ambtshalve toetsing, ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.64860


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. C.F. Wassenaar),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. A.E. van der Burg).

Procesverloop

Bij besluit van 26 oktober 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Verweerder heeft de rechtbank hiervan in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.

De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld. De rechtbank heeft een afstandsverklaring ontvangen waarin eiser verklaart afstand te doen van zijn recht om aanwezig te zijn bij de zitting. Eiser heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.Z. Sayin, als waarneemster van eisers gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen

Bewaringsgronden

1. In de maatregel van vreemdelingenbewaring heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat de maatregel nodig is, omdat er een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Asiel- en migratiebeheerverordening en er een onderduikrisico bestaat. In de maatregel heeft verweerder ter motivering van het onderduikrisico, met toepassing van artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als gronden vermeld dat eiser:

a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen of een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;

c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;

p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 heeft gehouden;

r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;

s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

1.1.

Eiser stelt dat in het kader van grond c ten onrechte aan hem is tegengeworpen dat hij geen contact wil opnemen met de consulaire vertegenwoordiging van Algerije.

1.2.

De rechtbank is van oordeel dat verweerder zich terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat grond c zich feitelijk voordoet. Eiser is namelijk niet in het bezit van een paspoort of een ander identiteitsdocument en heeft, ondanks dat hij er in het kader van zijn diverse overdrachtstrajecten meermalen op is gewezen dat hij over documenten moet beschikken, geen aantoonbare inspanningen verricht om aan documenten te komen. Hieruit volgt al dat hij niet (voldoende) meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit. Of verweerder hem in dit verband ook mocht tegenwerpen dat hij geen contact heeft opgenomen met de consulaire vertegenwoordiging van zijn (gestelde) land, behoeft gelet op het voorgaande geen beoordeling.

1.3.

Gelet op het voorgaande heeft verweerder terecht grond c aan de maatregel van bewaring ten grondslag gelegd. Deze grond, tezamen met de niet bestreden gronden a, p, r en s, die de ambtshalve toetsing van de rechtbank doorstaan, kunnen de maatregel van vreemdelingenbewaring dragen. Er volgt namelijk uit dat er een onderduikrisico bestaat. De beroepsgrond slaagt niet.

Lichter middel

2. Eiser stelt verder dat verweerder had moeten volstaan met een lichter middel dan de maatregel van vreemdelingenbewaring. Daartoe voert hij aan dat hij heeft aangegeven naar België te zullen vertrekken.

2.1.

Gelet op de onder 1.2 genoemde dragende gronden en op de omstandigheden genoemd in de toelichting op die gronden, en meer specifiek op de omstandigheden dat eiser al acht keer eerder is overgedragen aan België (laatstelijk in juli 2025), zich nu wederom niet beschikbaar heeft gehouden in België, Nederland weer illegaal is ingereisd en nog steeds geen identiteits- of nationaliteitsdocumenten heeft, uit welke gronden en omstandigheden tezamen een zeer fors onderduikrisico voortvloeit, is de rechtbank van oordeel dat verweerder zich terecht en deugdelijk gemotiveerd op het standpunt heeft gesteld dat er in dit geval geen andere afdoende maar minder dwingende maatregelen dan de maatregel van vreemdelingenbewaring doeltreffend konden worden toegepast. Dat eiser zegt dat hij naar België wil vertrekken is, bij gebreke van een voldoende concretisering en onderbouwing en in het licht van voormelde gronden en omstandigheden, onvoldoende om tot een ander oordeel te komen. Eiser heeft verder ook geen feiten of omstandigheden naar voren gebracht die maken dat de maatregel onevenredig bezwarend voor hem moet worden geacht.

2.2.

Gelet op het vorenstaande slaagt de beroepsgrond dat een lichter middel moest worden toegepast niet.

Inspanningsverplichting

3. Eiser stelt dat verweerder de inspanningsverplichting tijdens zijn strafrechtelijke detentie voorafgaande aan de bewaring heeft geschonden. Verweerder heeft namelijk tijdens eisers strafrechtelijk detentie niets gedaan om tot een overdracht te komen, terwijl sinds september 2026 al duidelijk was dat de einddatum van zijn detentie 26 oktober 2026 zou zijn. De te maken belangenafweging dient volgens eiser in zijn voordeel uit te vallen. Eiser wijst in dit kader op de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 15 oktober 2026, ECLI:NL:RVS:2026:6114.

3.1.

De rechtbank stelt vast dat partijen het erover eens zijn dat verweerder de inspanningsverplichting bedoeld in paragraaf A5/6.13 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) heeft geschonden. Het niet voldoen aan de inspanningsverplichting betekent echter niet dat de maatregel van vreemdelingenbewaring daarom al onrechtmatig is. Er is namelijk ruimte voor het maken van een belangenafweging (vlg. de uitspraak van de Afdeling van 16 september 2026, ECLI:RVS:2026:5412, r.o. 4.1).

3.2.

De rechtbank weegt de belangen als volgt. Bij de belangenafweging weegt zwaar in het voordeel van eiser dat de inspanningsverplichting voor de maximale duur (van dertig dagen) is geschonden en dat de vreemdelingenbewaring op het moment van het sluiten van het onderzoek negen dagen voortduurde. Daartegenover staat het belang van verweerder om eiser vanuit vreemdelingenbewaring te kunnen overdragen aan België. Het algemeen belang van verweerder bij vreemdelingenbewaring en terugkeer van niet-rechtmatig verblijvende vreemdelingen is op zichzelf al zwaarwegend, maar in het specifieke geval van eiser weegt dit belang van verweerder extra zwaar, nu eiser maar liefst acht keer eerder is overgedragen aan België maar toch weer naar Nederland is gekomen. Hiermee laat eiser zien dat hij hardnekkig weigert zich te conformeren aan de migratieregels en hieruit vloeit een zeer fors onderduikrisico voort. Gelet hierop, en nu verweerder gedurende de bewaringsmaatregel voortvarend handelt en een overdracht van eiser aan België binnen relatief korte termijn te verwachten valt, is de rechtbank van oordeel dat de belangenafweging in het voordeel van verweerder uitvalt.

3.3.

Het vorenstaande betekent dat de schending van de inspanningsverplichting door verweerder er niet toe leidt dat de maatregel van vreemdelingenbewaring onrechtmatig is. De beroepsgrond treft dan ook geen doel.

Slotsom beroepsgronden

4. Uit het vorenstaande volgt dat de beroepsgronden van eiser niet leiden tot het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.

Ambtshalve toetsing

5. Ook los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was (vgl. het arrest van het Hof van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858).

Conclusie en gevolgen

6. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;

- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. F.A. Groeneveld, rechter, in aanwezigheid van mr. L.J. Helsen, griffier.

Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.