Vreemdelingenrecht

VK, verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder een beperking verband houdend met tijdelijke…

Rechtbank Den Haag, 10 november 2026

Zaakgegevens

Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Rotterdam
Datum uitspraak
10 november 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
AWB 24/14114
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33202
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

VK, verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder een beperking verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden ingediend omdat hij stelt slachtoffer te zijn van mensenhandel en omdat niet van hem kan worden verwacht dat hij medewerking verleent aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar. Eiser heeft niet onderbouwd dat hij mogelijk slachtoffer is van mensenhandel. Beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: AWB 24/14114


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. S. Karkache),

en

de minister van Asiel en Migratie, verweerder

(gemachtigde: mr. E.J. de Jong).

Procesverloop

Bij besluit van 21 mei 2024 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd afgewezen. Daarnaast is aan eiser een inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd.

Eiser heeft tegen het primaire besluit bezwaar gemaakt.

Bij besluit van 15 augustus 2024 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard en de afwijzing van de aanvraag en het opleggen van een inreisverbod gehandhaafd.

Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.

De rechtbank heeft het beroep op 29 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser en zijn gemachtigde zijn niet verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Totstandkoming van het bestreden besluit

Inleiding

1. Eiser heeft de Marokkaanse nationaliteit en is geboren op [geboortedatum] 1977.

1.1.

Per 5 december 2018 is aan eiser een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd verleend onder de beperking ‘verblijf als familie- of gezinslid bij [persoon A] ’ (eisers toenmalige partner). Deze verblijfsvergunning was geldig tot 5 december 2023. Nadat de relatie met [persoon A] was verbroken heeft verweerder bij besluit van 1 juni 2021 eisers verblijfsvergunning met terugwerkende kracht ingetrokken vanaf 23 december 2020. Daarnaast is aan eiser een terugkeerbesluit opgelegd. Dit besluit staat in rechte vast.

1.2.

Eiser heeft op 3 november 2021 een aanvraag ingediend tot het wijzigen van de beperking van zijn verblijfsvergunning naar ‘niet-tijdelijke humanitaire gronden.’ Eiser heeft aan deze aanvraag ten grondslag gelegd dat hij slachtoffer is geworden van seksueel geweld door zijn (ex-)partner. Verweerder heeft deze aanvraag afgewezen omdat – kort samengevat – eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij slachtoffer is geworden van seksueel geweld op grond waarvan zijn relatie is verbroken en niet is gebleken dat de weigering van de aanvraag een schending oplevert van artikel 8 van het Europees Verdrag tot bescherming van de Rechten van de Mens en fundamentele vrijheden (EVRM). Dit besluit staat in rechte vast.

Het bestreden besluit

2. Eiser heeft op 4 januari 2024 een aanvraag voor een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder een beperking verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden ingediend omdat hij stelt slachtoffer te zijn van mensenhandel en omdat niet van hem kan worden verwacht dat hij medewerking verleent aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar. Bij het primaire besluit van 21 mei 2024, gehandhaafd bij het bestreden besluit van 15 augustus 2024, heeft verweerder de aanvraag afgewezen omdat eiser geen geldige machtiging tot voorlopig verblijf heeft en daar niet van wordt vrijgesteld. Eiser heeft niet aangetoond dat hij vermoedelijk slachtoffer is van mensenhandel en dat hij niet kan of wil meewerken aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar. Uitzetting is daarnaast niet in strijd met artikel 8 van het EVRM omdat niet is gebleken dat eisers banden met Nederland sterker zijn dan zijn banden met Marokko. Het besluit omvat ook een inreisverbod voor de duur van twee jaar.

Beoordeling door de rechtbank

Slachtoffer mensenhandel

3. Eiser stelt dat hij heeft voldaan aan de vereisten voor een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder een beperking verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden. Eiser stelt slachtoffer te zijn van mensenhandel. Volgens eiser kan niet van hem worden verwacht dat hij medewerking verleent aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar. Eiser heeft in dit kader medische stukken overgelegd. Volgens eiser is er daarom sprake van bijzondere omstandigheden zoals bedoeld in artikel 15, derde lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn en moet aan hem een autonome verblijfstitel worden verstrekt.

3.1.

Uit artikel 17, eerste lid, aanhef en onder g, van de Vreemdelingenwet (Vw), in samenhang bezien met artikel 3.71, tweede lid, aanhef en onder q, van het Vreemdelingenbesluit (Vb) volgt dat de aanvraag tot het verlenen van de verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd wordt afgewezen indien de vreemdeling niet beschikt over een geldige machtiging tot voorlopig verblijf, tenzij die vreemdeling in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning als bedoeld in onder andere artikel 3.48, eerste lid, aanhef en onder d, van het Vb. Uit laatstgenoemde artikel volgt dat aan een vreemdeling zonder verblijfstitel die slachtoffer is geworden van mensenhandel en hiervan om zwaarwegende redenen geen aangifte kan of wil doen of anderszins geen medewerking kan of wil verlenen aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd kan worden verleend onder een beperking verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden. Het is aan de vreemdeling om met documenten te onderbouwen dat hij aan de voorwaarden voor deze aanvraag voldoet. Uit paragraaf B8/3.1. en 3.3 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc) volgt dat de vreemdeling hierbij in ieder geval een verklaring van de politie of de Koninklijke Marechaussee dient over te leggen waaruit blijkt dat er aanwijzingen zijn van mensenhandel. Verder dient de vreemdeling een verklaring van de politie of Koninklijke Marechaussee te overleggen waaruit blijkt dat niet van hem kan worden verwacht dat hij medewerking verleent aan het strafproces, bijvoorbeeld vanwege zijn minderjarigheid of vanwege ernstige bedreigingen, of een recent bewijs van een medisch behandelaar waaruit onder andere blijkt welke medische klachten de vreemdeling heeft en welke gevolgen deze klachten voor de medewerking aan het strafproces heeft.

3.2.

Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet met een verklaring van de politie of de Koninklijke Marechaussee heeft onderbouwd dat hij mogelijk slachtoffer is van mensenhandel. Ook heeft eiser niet onderbouwd dat niet van hem kan worden verwacht dat hij medewerking verleent aan het strafproces. Verweerder wijst er in dit kader terecht op dat uit het door eiser overgelegde rapport van Presentie Zorg weliswaar volgt dat eiser onder behandeling staat en dat wordt geadviseerd om deel te nemen aan groepstherapie waarbij met gelijkgestemden wordt gepraat over geweld, maar dat hieruit niet volgt dat er mogelijk sprake is van mensenhandel, of dat eiser niet in staat zou zijn om medewerking te verlenen aan het strafproces. Uit het door eiser overgelegde rapport van GGZ volgt verder dat de traumabehandeling van eiser is beëindigd. Gelet op het voorgaande heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet met documenten heeft onderbouwd dat hij aan de voorwaarde van artikel 3.48, eerste lid, aanhef en onder d, van het Vb, voldoet.

3.3.

Voor zover eiser zich op het standpunt stelt dat verweerder op grond van artikel 15, derde lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn een autonome verblijfstitel aan eiser had moeten verstrekken, volgt de rechtbank dit niet. Uit onder andere artikel 2, aanhef en onder c, en artikel 3 van de Gezinsherenigingsrichtlijn volgt dat deze richtlijn van toepassing is op een onderdaan van een derde land die wettig in een lidstaat verblijft en die een verzoek indient of wiens gezinsleden een verzoek indienen tot gezinshereniging om met hem verenigd te worden. Alleen al omdat eiser geen aanvraag tot gezinshereniging doet en omdat hij niet rechtmatig in Nederland verblijft, is de gezinsherenigingsrichtlijn niet op eiser van toepassing. Een beroep op artikel 15, derde lid, van de richtlijn kan daarom niet slagen.

3.4.

Gelet op het voorgaande heeft verweerder zich terecht op het standpunt gesteld dat eiser niet in aanmerking komt voor vrijstelling van het mvv-vereiste omdat hij niet aan de voorwaarden voor een verblijfsvergunning als bedoeld in artikel 3,48, eerste lid, aanhef en onder d, van het Vb voldoet. Verweerder heeft de aanvraag van eiser om een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden daarom mogen afwijzen. De beroepsgrond slaagt niet.

Discriminatieverbod

4. Eiser stelt zich op het standpunt dat het mvv-vereiste in strijd is met het discriminatieverbod omdat alleen onderdanen van bepaalde landen aan het mvv-vereiste dienen te voldoen. Er wordt dus onderscheid gemaakt op grond van afkomst en nationale- of etnische afstamming. Eiser verwijst hierbij naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam van 16 april 2024 (ECLI:NL:RBDHA:2024:5396) en preambule 5 en 13 van de Gezinsherenigingsrichtlijn. Ook is het mvv-vereiste volgens eiser in strijd met het recht op een effectief rechtsmiddel (artikel 13 van het EVRM) omdat het allerlei formele barrières opwerpt.

4.1.

De rechtbank komt niet toe aan een beoordeling van deze beroepsgrond. Zoals hiervoor is overwogen heeft verweerder zich op het standpunt kunnen stellen dat eiser niet voldoet aan de voorwaarden op grond waarvan de verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder de beperking verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden kan worden verleend aan de vreemdeling die zonder verblijfstitel slachtoffer is geworden van mensenhandel en hiervan om zwaarwegende redenen geen aangifte kan of wil doen of anderszins geen medewerking kan of wil verlenen aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar. Dat is op grond van artikel 16, eerste lid, aanhef en onder g, van de Vw op zichzelf al een reden voor afwijzing van de gevraagde verblijfsvergunning. Ook als het mvv-vereiste in strijd zou zijn met het discriminatieverbod en het verbod op een effectief rechtsmiddel en van eiser daarom niet kan worden verwacht dat hij naar Marokko terugkeert om de aanvraag in te dienen, dan nog zou verweerder de aanvraag kunnen afwijzen omdat niet is gebleken dat eiser slachtoffer is van mensenhandel. De beroepsgrond slaagt niet.

Inreisverbod

5. Eiser voert aan dat er geen inreisverbod aan hem kan worden opgelegd. Er is op 1 juni 2021 weliswaar een terugkeerbesluit aan hem opgelegd maar eiser heeft op 3 november 2021 verzocht om een wijzing van zijn verblijfsvergunning zodat hij sindsdien rechtmatig in Nederland verblijft. Het terugkeerbesluit kan daarom niet als grondslag dienen voor het inreisverbod. Daarnaast kan eiser door het opleggen van het inreisverbod zijn beroep niet in Nederland bijwonen. Dit is volgens eiser een schending van artikel 6 van het EVRM en artikel 47 van het Handvest.

5.1.

Voor zover eiser zich op het standpunt stelt dat het op 1 juni 2021 opgelegde terugkeerbesluit niet langer geldig is omdat hij op 3 november 2021 heeft verzocht om een wijziging van zijn verblijfsvergunning, volgt de rechtbank dit niet. Uit vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, waaronder de uitspraak van 15 december 2016 (ECLI:NL:RVS:2016:3349), volgt namelijk dat het indienen van een aanvraag tot verlening van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd niet tot gevolg heeft dat het terugkeerbesluit komt te vervallen, maar enkel tot gevolg heeft dat de terugkeerprocedure wordt opgeschort. Verweerder heeft de aanvraag van eiser van 3 november 2021 afgewezen, waarna de terugkeerprocedure weer is hervat. Eiser heeft vervolgens geen gehoor gegeven aan zijn vertrekplicht. Verweerder was op grond van artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw daarom gehouden om een inreisverbod aan eiser uit te vaardigen. Eiser heeft geen (humanitaire) redenen naar voren gebracht om hiervan af te zien. Dat eiser zijn beroep niet in Nederland kan bijwonen is hiervoor onvoldoende nu eiser niet heeft onderbouwd hoe hij hiermee in zijn belangen is geschaad. De beroepsgrond slaagt niet.

Hoorplicht

6. Eiser voert aan dat hij ten onrechte niet is gehoord in bezwaar omdat er discussie was over de details van het mvv-vereiste en het ontbreken van een verklaring van de politie. Zijn bezwaar had daarom niet kennelijk ongegrond mogen worden verklaard.

6.1.

Verweerder mag met toepassing van artikel 7:3, aanhef en onder b, van de Algemene wet bestuursrecht van het horen afzien indien er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat het bezwaar niet kan leiden tot een andersluidend besluit. Gelet op de inhoud van het primaire besluit en wat daartegen door eiser is aangevoerd, doet een dergelijke situatie zich hier voor. Het was voor eiser reeds bij het primaire besluit voldoende duidelijk dat verweerder van hem verwacht dat hij een verklaring van de politie of de Koninklijke Marechaussee overlegt waaruit blijkt dat er aanwijzingen zijn van mensenhandel en documenten waaruit blijkt dat niet van eiser kan worden verwacht dat hij medewerking verleent aan het strafproces. Eiser heeft deze documenten niet overgelegd. Gelet op deze omstandigheden heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank kunnen afzien van het horen in bezwaar en heeft verweerder het bezwaarschrift kennelijk ongegrond mogen verklaren. De beroepsgrond slaagt niet.

Conclusie en gevolgen

7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat de afwijzing van de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning regulier voor bepaalde tijd onder een beperking verband houdend met tijdelijke humanitaire gronden omdat eiser stelt slachtoffer te zijn van mensenhandel en niet van hem kan worden verwacht dat hij medewerking verleent aan de strafrechtelijke opsporing en vervolging van de mensenhandelaar in stand kan blijven. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. L.E.M. Wilbers-Taselaar, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

Uitgesproken in het openbaar op 10 november 2026.

griffier

rechter

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.

Richtlijn 2003/86/EG Zie artikel 66a, achtste lid, van de Vw en Paragraaf A4/2.2, sub c, van de Vc. Zie ook de uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022 (ECLI:NL:RVS:2022:1918).