Vreemdelingenrecht
Nareisaanvraag - verblijf twee meerderjarige kinderen bij vader (referent) - de minister heeft kunnen…
Rechtbank Den Haag, 3 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33220 · Rechtbank Den Haag · 3 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33220
Zaakgegevens
Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Den Haag
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- NL25.56154 en NL25.56166
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33220
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Nareisaanvraag - verblijf twee meerderjarige kinderen bij vader (referent) - de minister heeft kunnen concluderen dat eisers niet voldoen aan het jongvolwassenenbeleid en dat geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid - de minister heeft niet hoeven afwijken van de beleidsregels o.g.v. artikel 4:84 Awb - de minister had eisers niet hoeven horen in bezwaar - beroepen ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummers: NL25.56154 en NL25.56166
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaken tussen
[eiser 1] , V-nummer: [v-nummer 1] , eiser 1,
en
[eiser 2] , V-nummer: [v-nummer 2] , eiser 2
(hierna tezamen: eisers)
(gemachtigde: mr. A. Jankie),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. K. Kana).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eisers tegen de afwijzing van hun aanvraag voor een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) in het kader van nareis om bij hun vader te verblijven.
De minister heeft deze aanvraag met het besluit van 17 februari 2025 afgewezen. Met het bestreden besluit van 17 oktober 2025 op het bezwaar van eisers is de minister bij de afwijzing van de aanvraag gebleven.
De rechtbank heeft het beroep op 6 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: referent, de gemachtigde van eisers, K.S. van Wesel als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Waar gaat deze zaak over?
2. Eiser 1, [eiser 1] , is geboren op [geboortedatum 1] 2001 en eiser 2, [eiser 2] , is geboren op [geboortedatum 2] 2001. Zij hebben de Cubaanse nationaliteit. De vader van eisers, [referent] (referent) heeft een asielvergunning en heeft op 13 maart 2023 namens eisers een mvv-aanvraag ingediend om hen naar Nederland over te laten komen.
De minister heeft de aanvraag afgewezen omdat eisers niet aannemelijk hebben gemaakt dat er sprake was van een feitelijke gezinsband tussen eisers en referent op het moment van binnenkomst van referent in Nederland op 9 november 2021. Het jongvolwassenenbeleid is niet van toepassing op eisers en er is geen sprake van bijkomende elementen van afhankelijkheid tussen hen en referent. Eisers hebben daarom geen familie- en gezinsleven met referent in de zin van artikel 8 van het EVRM. De minister heeft ambtshalve ook beoordeeld of eisers in aanmerking komen voor een mvv met als verblijfsdoel ‘familie- en gezinslid’ op grond van artikel 8 van het EVRM. Het peilmoment hiervoor is de datum van de aanvraag, namelijk 13 maart 2023. Omdat er geen nieuwe omstandigheden zijn ontstaan in de periode tussen 9 november 2021 en 13 maart 2023 was er ook op dat peilmoment geen sprake van familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. Tot slot heeft de minister geconcludeerd dat er geen aanleiding is om vanwege bijzondere omstandigheden af te wijken van het beleid en de aanvraag van eisers toch in te willigen.
Wat vinden eisers in beroep?
3. Eisers zijn het niet eens met het bestreden besluit. Het bestreden besluit is onzorgvuldig voorbereid omdat eisers in bezwaar niet zijn gehoord. De minister stelt verder ten onrechte dat geen sprake is van familie- en gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM tussen eisers en referent. De minister hanteert een te beperkte en formalistische uitleg van dit begrip. Anders dan de minister stelt, vallen eisers wel onder het jongvolwassenenbeleid. De minister miskent dat de omstandigheid dat referent niet met eiser 2, [eiser 2] , heeft samengewoond en de samenwoning met eiser 1, [eiser 1] , is verbroken, te wijten is aan de politieke activiteiten van referent en de daaruit voortvloeiende veiligheidsrisico’s. Door teveel gewicht toe te kennen aan de samenwoning, heeft verweerder nagelaten een integrale beoordeling te maken. Daarnaast concludeert de minister ten onrechte dat geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Verweerder had verder een belangenafweging moeten maken in het kader van artikel 8 van het EVRM. Het evenredigheidsbeginsel is geschonden door dit niet te doen. Tot slot heeft de minister onvoldoende gemotiveerd waarom er geen aanleiding bestaat om van het beleid af te wijken en de aanvraag toch in te willigen op grond van artikel 4:84 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb), omdat niet is ingegaan op de bijzondere omstandigheden die eisers hebben aangevoerd.
Wat is het oordeel van de rechtbank?
4. De rechtbank is van oordeel dat de beroepen ongegrond zijn. Dit betekent dat eisers geen gelijk krijgen. De rechtbank zal dit oordeel hieronder uitleggen.
Jongvolwassenenbeleid
5. De minister heeft de aanvraag van eisers beoordeeld op basis van het jongvolwassenenbeleid. Het jongvolwassenenbeleid is op 3 juni 2026 afgeschaft. De rechtbank zal het bestreden besluit aan de hand van dit beleid toetsen omdat dit gold ten tijde dat het bestreden besluit werd genomen. Het jongvolwassenenbeleid was bedoeld om vast te stellen of tussen een jongvolwassene en zijn ouder(s) familie- of gezinsleven bestaat als bedoeld in artikel 8 van het EVRM zonder dat daarvoor bijkomende elementen van afhankelijkheid nodig zijn. Het jongvolwassenenbeleid was opgenomen in paragraaf B7/3.8.1 van de Vreemdelingencirculaire 2000, en bevatte vier cumulatieve vereisten: het meerderjarige kind moest jongvolwassen zijn, met zijn ouder(s) in gezinsverband samenleven, niet in zijn eigen onderhoud voorzien en geen zelfstandig gezin hebben gevormd. Een belangrijke voorwaarde voor het verkrijgen van een mvv in dit kader is dat de nareizende gezinsleden op het moment van inreis van de referent in Nederland (het peilmoment) feitelijk tot het gezin van referent behoorden. Uit de uitspraak van de hoogste bestuursrechter van 29 mei 2024 volgt dat de minister het jongvolwassenenbeleid heeft gebaseerd op arresten van het EHRM en dat het beleid niet in strijd is met enige rechtsregel en niet onredelijk is.
De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft kunnen concluderen dat eisers niet voldoen aan het jongvolwassenenbeleid omdat referent en eisers niet in gezinsverband samenleven. Het is niet in geschil tussen partijen dat referent en eiser 2 nooit met elkaar hebben samengewoond. Het betoog van eiser 2 dat dit het gevolg was van de politieke activiteiten van referent en zijn verzet tegen de Cubaanse regering is in dit kader niet relevant. Om onder het jongvolwassenenbeleid te kunnen vallen moet er op enig moment sprake zijn geweest van samenwoning. Daarnaast is niet in geschil dat eiser 1 en referent al sinds 2012 niet meer samenwonen. Referent heeft namelijk verklaard dat hij eerst met eiser 1 en de moeder van eiser 1 samenwoonde en dat hij vanaf 2012 in een ander huis is gaan samenwonen met een nieuwe partner. In 2019 is referent gevlucht naar Trinidad en Tobago en in op 9 november 2021 is hij in Nederland aangekomen. Op het peilmoment woonde referent dus al negen jaar niet meer samen met eiser 1. Referent heeft aangevoerd dat hij om veiligheidsredenen gedwongen was het huis dat hij deelde met eiser 1 te verlaten en te scheiden van zijn moeder, om te voorkomen dat zijn politieke activiteiten hem zouden schaden. De minister heeft dit niet hoeven volgen. Hierbij is van belang dat referent vervolgens is gaan samenwonen met zijn nieuwe partner, dat eiser 1 en referent zeer lang gescheiden van elkaar hebben geleefd, dat er geen aanwijzingen zijn dat referent heeft geprobeerd de samenwoning te herstellen en dat hij eiser 1 ook niet heeft meegenomen naar Trinidad en Tobago in 2019. Omdat in het jongvolwassenenbeleid sprake is van cumulatieve vereisten, heeft de minister kunnen concluderen dat eisers niet voldoen aan het jongvolwassenenbeleid alleen al omdat eisers en referent niet in gezinsverband samenleven.
Bijkomende elementen van afhankelijkheid
6. Als een meerderjarig kind geen geslaagd beroep kan doen op het jongvolwassenenbeleid, beoordeelt de minister of dat kind en zijn ouder(s) familie- of gezinsleven hebben omdat er bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn. De minister moet een brede beoordeling maken van de vraag of er bijkomende elementen van afhankelijkheid zijn, waarin hij alle individuele omstandigheden van het geval betrekt. Deze elementen kunnen onder meer zijn: samenwoning, de mate van financiële afhankelijkheid, de mate van emotionele afhankelijkheid, de gezondheid van betrokkenen en de banden met het land van herkomst.
De bestuursrechter toetst het onderzoek van de minister naar de relevante feiten en omstandigheden volledig. Ook toetst de bestuursrechter de motivering van de minister volledig. Daarbij gaat de bestuursrechter na of de motivering in objectieve zin begrijpelijk is. De bestuursrechter toetst de uitkomst van de beoordeling of familie- en gezinsleven op grond van bijkomende elementen van afhankelijkheid bestaat enigszins terughoudend, omdat de minister die uitkomst moet baseren op een weging van de in samenhang bezien betrokken feiten en omstandigheden. De minister heeft daarbij beoordelingsruimte. De uitkomst van deze beoordeling is dus niet alleen gebaseerd op een feitenvaststelling.
De rechtbank is van oordeel dat de minister heeft kunnen concluderen dat tussen eisers en referent geen sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. De rechtbank overweegt dat de door de minister verrichte beoordeling van bijkomende elementen van afhankelijkheid compleet is geweest. Alle omstandigheden die eisers en referent in dit kader naar voren hebben gebracht, zijn betrokken. De conclusies daarover zijn naar het oordeel van de rechtbank ook voldoende inzichtelijk gemotiveerd. De minister heeft erop kunnen wijzen dat eisers altijd bij hun moeder hebben verbleven, dat eiser 1 al geruime tijd niet meer met referent samenwoont en dat eiser 2 nooit met referent heeft samengewoond. Zoals overwogen onder 5.1. heeft de minister het betoog van referent dat hij om veiligheidsredenen gedwongen was het huis dat hij deelde met eiser 1 te verlaten en te scheiden van zijn moeder, om te voorkomen dat zijn politieke activiteiten hem zouden schaden, niet hoeven volgen. Ook heeft de minister kunnen betrekken dat er geen aanwijzingen zijn dat er sprake is van medische afhankelijkheid. Eisers hebben weliswaar aangevoerd dat de scheiding inmiddels negatieve effecten heeft op de gezondheid van referent maar de minister heeft erop kunnen wijzen dat dit niet is onderbouwd.
Wat betreft de financiële afhankelijkheid heeft de minister kunnen concluderen dat eisers niet hebben aangetoond dat zij financiële ondersteuning ontvangen van referent. Hun verklaringen daarover zijn onvoldoende. Referent heeft screenshots overgelegd waaruit blijkt dat er via Paypal en andere betaalapps overboekingen zijn naar een tweetal personen, namelijk [naam 1] en [naam 2] . Referent heeft niet uitgelegd wie deze personen zijn en de minister kan niet controleren dat de overgemaakte geldbedragen bij eisers terecht zijn gekomen. De stelling van eisers dat financiële ondersteuning in Cuba vaak via derden verloopt, maakt niet dat de minister geen onderbouwing mag verwachten van de gestelde financiële ondersteuning aan eisers. Los daarvan wenst de rechtbank ook op te merken dat, zelfs als eisers wel aannemelijk hadden gemaakt dat zij financiële steun ontvangen van referent, dat dit op zichzelf nog niet maakt dat er sprake is van financiële afhankelijkheid. Daarbij is ook van belang dat referent heeft verklaard dat eisers financieel ook afhankelijk zijn van hun moeders.
Ook heeft de minister kunnen betrekken dat niet is gebleken van enige praktische afhankelijkheid. Referent heeft aangevoerd dat hij aanwezig was bij elk belangrijk moment in het leven van eisers en dat hij betrokken was bij hun schoolvorming en andere belangrijke beslissingen in hun leven. De minister heeft dit niet aannemelijk kunnen vinden gelet op de verklaringen van referent tijdens zijn asielprocedure. Zo heeft referent verklaard dat hij op dat moment heel weinig contact had met zijn zoons. Over eiser 1 heeft referent verklaard dat “ze” hem van school hebben gehaald wat impliceert dat referent niet betrokken was bij belangrijke beslissingen. Over eiser 2 heeft referent verklaard dat hij niet door hem is opgevoed en dat zijn moeder hem op afstand heeft gehouden. De minister heeft zich op het standpunt kunnen stellen dat het begrijpelijk is dat referent herenigd wil worden met zijn zoons maar dat dit onvoldoende is om te spreken van een zodanige emotionele afhankelijkheid dat er sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Uit de overgelegde familiefoto’s volgt weliswaar dat referent contact heeft met eisers maar de minister heeft hierover kunnen opmerken dat dit onvoldoende zegt over de duur en intensiteit van het contact en de emotionele band tussen eisers en referent.
De minister heeft verder kunnen stellen dat de banden van eisers met Cuba er ook niet op wijzen dat er sprake is van bijkomende elementen van afhankelijkheid. Eisers hebben daar altijd gewoond en worden ondersteund door hun moeders en andere familieleden. Eisers hebben aangevoerd dat zij worden vervolgd en onder druk worden gezet door de Cubaanse autoriteiten vanwege de politieke activiteiten van referent. Een voorbeeld hiervan is dat eisers naar voren brengen dat eiser 2 op 7 juli 2026 is mishandeld door de politie. De minister heeft zich daarover op het standpunt kunnen stellen dat eisers niet hebben onderbouwd dat deze omstandigheden maken dat een meer dan gebruikelijke afhankelijkheid is ontstaan tussen hen en referent. De wens van eisers om overgebracht te worden naar Nederland vanwege de situatie waarin zij zich bevinden in Cuba, is daarvoor onvoldoende.
Anders dan eisers stellen, heeft de minister gelet op hetgeen hiervoor is overwogen niet volstaan met de constatering dat zij nooit met referent hebben samengewoond. De rechtbank volgt het betoog van eisers dan ook niet dat de minister een te formalistische uitleg van het begrip gezinsleven in de zin van artikel 8 van het EVRM heeft gehanteerd.
Uit uitspraken van de hoogste bestuursrechter volgt dat als de minister zich op het standpunt stelt dat tussen betrokkenen geen familie- of gezinsleven bestaat op grond van het jongvolwassenenbeleid én ook niet op grond van bijkomende elementen van afhankelijkheid, hij, anders dan eisers stellen, geen belangenafweging hoeft te maken. De rechtbank is dan ook van oordeel dat de minister heeft mogen volstaan met de conclusie dat geen sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM.
4:84 Awb
7. Ten aanzien van het beroep van eisers op artikel 4:84 van de Awb heeft de minister naar het oordeel van de rechtbank kunnen concluderen dat er geen bijzondere omstandigheden zijn op grond waarvan van de beleidsregels moet worden afgeweken. Eisers hebben aangevoerd dat de minister de combinatie van
asielgerelateerde veiligheidsrisico’s, de kwetsbare positie van eisers in Cuba, de langdurige
en gedwongen scheiding en de aantoonbare negatieve impact op het welzijn van referent als bijzondere omstandigheden in de zin van artikel 4:84 van de Awb had moeten aanmerken. De rechtbank overweegt dat al deze aangevoerde omstandigheden ook in de beoordeling van de aanvraag zijn betrokken. Hoewel ook in de beleidsregel verdisconteerde omstandigheden onder ‘bijzondere omstandigheden’ in de zin van artikel 4:84 van de Awb kunnen vallen, is het de rechtbank niet gebleken dat sprake is van onevenredige gevolgen op grond waarvan verweerder had moeten afwijken van zijn beleid.
Hoorplicht
8. De rechtbank is ten slotte van oordeel dat verweerder zich op het standpunt heeft mogen stellen dat sprake is van een kennelijk ongegrond bezwaar en daarom van het horen in de bezwaarfase heeft mogen afzien. De hoogste bestuursrechter heeft weliswaar overwogen dat het horen in bezwaar een essentieel onderdeel is van de bezwaarschriftenprocedure en dat de vreemdeling in beginsel wordt gehoord, maar dit is wel afhankelijk van wat de vreemdeling in bezwaar heeft aangevoerd. De bezwaargronden bevatten enkel een herhaling van wat eisers bij de aanvraag hebben aangevoerd. Er zijn geen verdere onderbouwende stukken aangeleverd. Dit heeft de minister onvoldoende mogen vinden om eisers en referent te horen. Verweerder kon namelijk op voorhand concluderen dat na bezwaar geen andere conclusie genomen zou worden dan in het primaire besluit al was gedaan. Dat eisers en referent tijdens een gehoor hun persoonlijke relatie nader hadden kunnen toelichten maakt dit niet anders. De enkele mogelijkheid dat een vreemdeling tijdens een gehoor eventueel alsnog nieuwe gezichtspunten naar voren kan brengen, is onvoldoende grond om hem te horen.
Conclusie en gevolgen
9. De beroepen zijn ongegrond. Dat betekent dat minister de aanvraag van eisers heeft kunnen afwijzen. Eisers krijgen daarom het griffierecht niet terug. Zij krijgen ook geen vergoeding van hun proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart de beroepen ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. de Kock - Molendijk, rechter, in aanwezigheid van mr. J.J. Yilmaz, griffier.
De beslissing is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.