Vreemdelingenrecht
Asiel, Israël, Westelijke Jordaanoever, gebruikelijke verblijfplaats, vrees voor vervolging, 8 EVRM, family…
Rechtbank Den Haag, 17 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33973 · Rechtbank Den Haag · 17 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33973
Zaakgegevens
Op 17 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Groningen
- Datum uitspraak
- 17 november 2026
- Datum publicatie
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- 26.523
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33973
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Asiel, Israël, Westelijke Jordaanoever, gebruikelijke verblijfplaats, vrees voor vervolging, 8 EVRM, family life, ongegrond
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.5230
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam], eiser,
geboren op [geboortedatum],
van onbekende nationaliteit,
V-nummer: [nummer],
(gemachtigde: mr. J.G. Brands),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. D.A.N. Frieser).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing van de asielaanvraag van eiser als bedoeld in artikel 28 van de Vw 2000. Eiser is het hier niet mee eens. Hij voert daartoe een aantal beroepsgronden aan. Aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de afwijzing van de asielaanvraag.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van de asielaanvraag in stand kan blijven. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft een aanvraag om verlening van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 14 januari 2026 deze aanvraag in de verlengde procedure afgewezen als ongegrond. Tevens is aan eiser een terugkeerbesluit opgelegd.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep op 21 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Het asielrelaas
3. Eiser stelt de Palestijnse nationaliteit te hebben. Hij stelt problemen te hebben met zijn ex-echtgenote, omdat hij haar geen alimentatie betaalt. Bij terugkeer vreest hij daardoor lastig te worden gevallen en te worden opgepakt door de Palestijnse autoriteiten. Ook vreest hij voor het willekeurige geweld op de Westelijke Jordaanoever.
Het bestreden besluit
4. Het asielrelaas van eiser bevat volgens de minister de volgende asielmotieven:
1. De identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser;
2. De problemen van eiser met zijn ex-echtgenote.
De minister acht de identiteit, nationaliteit en herkomst van eiser geloofwaardig. Eiser heeft zijn verklaringen onderbouwd met objectieve documenten die dit asielmotief volledig onderbouwden. Omdat eiser afkomstig is uit Palestina wordt hij aangemerkt als staatloze vreemdeling, en merkt de minister het land van zijn gebruikelijke verblijfplaats aan als land van herkomst. De minister heeft Israël voor eiser aangemerkt als land van gebruikelijke verblijfplaats, op grond van de verklaringen van eiser en het dossier. Dat eiser uit Israël komt is op zichzelf niet genoeg om als vluchteling te worden aangemerkt. De minister heeft daarnaast overwogen dat eiser bij terugkeer naar Israël geen reëel risico loopt op ernstige schade. De minister heeft de asielaanvraag om deze redenen afgewezen.
Gebruikelijke verblijfplaats
5. Eiser stelt zich op het standpunt dat de minister ten onrechte Israël als zijn gebruikelijke verblijfplaats heeft aangemerkt. Hoewel hij inderdaad soms illegaal en soms met een werkvergunning in Israël heeft gewoond en gewerkt, is zijn officiële woonplaats altijd Nablus op de Westelijke Jordaanoever gebleven. De minister had het risico op vervolging of ernstige schade bij terugkeer naar de Westelijke Jordaanoever moeten beoordelen.
De rechtbank overweegt dat de minister Israël terecht heeft aangemerkt als de gebruikelijke verblijfplaats van eiser. Hierbij is van belang dat uit het nader gehoor is gebleken dat eiser de afgelopen twintig jaar vooral in Israël verbleef en daar werkte, en dat hij ongeveer eens in de drie maanden terugkeerde naar de Westelijke Jordaanoever. Dat eiser niet altijd beschikte over een werkvergunning in Israël doet niet af aan zijn feitelijke verblijf aldaar.
Omdat Israël wordt aangemerkt als de gebruikelijke verblijfplaats van eiser, heeft de minister het risico op vervolging of ernstige schade bij terugkeer naar de Westelijke Jordaanoever niet hoeven toetsen. Het terugkeerbesluit is uitgevaardigd voor Israël, en het risico bij terugkeer naar Israël is in het bestreden besluit beoordeeld.
Vrees voor vervolging
6. Subsidiair stelt eiser dat de minister ten onrechte heeft geoordeeld dat hij in Israël niet te vrezen zou hebben voor vervolging of onmenselijke behandeling. Sinds de aanval van Hamas op 7 oktober 2023 is de situatie voor Palestijnen in Israël enorm verslechterd. Dat geldt voor Palestijnen die in Israël zijn geboren en getogen, maar bovenal voor Palestijnen van de Westelijke Jordaanoever die in Israël zijn gaan werken. Uit algemene informatie blijkt dat deze groep vrijwel helemaal uit Israël is gezet. Als eiser toegang zou krijgen tot Israël, wat onwaarschijnlijk is omdat hij daar geen rechtmatige verblijfstitel meer heeft, dan zou hij onmiddellijk door de autoriteiten worden gearresteerd en uitgezet.
De rechtbank overweegt dat eiser zijn vrees voor vervolging of onmenselijke behandeling bij terugkeer naar Israël niet aannemelijk heeft gemaakt. Tussen partijen is niet in geschil dat sprake is van discriminatie jegens Palestijnen in Israël. De minister stelt echter terecht dat de mate van deze discriminatie de lat van vervolging of onmenselijke behandeling niet haalt. Ter zitting heeft de minister aangegeven dat er nog steeds werkvergunningen voor Palestijnen worden afgegeven in Israël, en dat het voor hen mogelijk is om zich daar te vestigen. Eiser heeft dit niet bestreden en heeft geen individuele omstandigheden aangedragen die er op wijzen dat hij meer of ernstigere vormen van discriminatie heeft meegemaakt of heeft te vrezen in Israël. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat hij niet opnieuw een werkvergunning kan verkrijgen of door de Israëlische autoriteiten zal worden gearresteerd en uitgezet. De niet onderbouwde stelling van eiser dat hij geen toegang zal krijgen tot Israël is een omstandigheid die buiten de beoordeling van de asielaanvraag valt.
7. Tot slot stelt eiser dat hij ten onrechte geen verblijfsvergunning regulier op grond van artikel 8 van het EVRM heeft verkregen. Eiser is gehuwd met een vrouw van Oekraïense nationaliteit, verblijvend in Nederland. Ze wonen vanwege verschillende opvangregelingen niet samen, maar zien elkaar ieder weekend en hebben dagelijks contact. Eiser is daarom van mening dat er sprake is van gezinsleven. Eiser heeft ook een brief van zijn echtgenote overgelegd.
Tussen partijen is niet in geschil dat sprake is van familieleven in de zin van artikel 8 van het EVRM. De minister dient echter op grond van WI 2026/6 een belangenafweging te maken. De minister heeft hierbij betrokken dat eiser ten tijde van de huwelijksvoltrekking (maart 2024) geen verblijfsvergunning had, en dat hij er daarom niet van uit mocht gaan dat hij het gezinsleven in Nederland mocht voortzetten. Eiser heeft, uitgezonderd enkele feitelijkheden, niets gesteld waaruit een andere (uitkomst van de) belangenafweging zou moeten blijken. De minister heeft zich gelet op WI 2026/6 dan ook terecht op het standpunt gesteld dat er geen sprake is van een schending van artikel 8 van het EVRM.
Conclusie en gevolgen
8. De minister heeft de aanvraag terecht afgewezen als ongegrond.
Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.G.D. Overmars, rechter, in aanwezigheid van mr. M.A. van der Meulen - Postma, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 4 weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.