Vreemdelingenrecht
Grensdetentie artikel 6 derde lid van de Vw. Schriftelijke behandeling. De werkwijze van verweerder rond de…
Rechtbank Den Haag, 16 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:34000 · Rechtbank Den Haag · 16 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-34000
Zaakgegevens
Op 16 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Datum uitspraak
- 16 november 2026
- Datum publicatie
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.66909
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:34000
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Grensdetentie artikel 6 derde lid van de Vw. Schriftelijke behandeling. De werkwijze van verweerder rond de asielgrensprocedure levert naar het oordeel van de rechtbank geen strijd met het Unierecht op. De beroepsgronden over de grondslag van de maatregel, rechtsbijstand en een lichter middel slagen niet. Ambtshalve toets leidt niet tot een ander oordeel. Het beroep is ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.66909
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser,
V-nummer: [nummer]
(gemachtigde: mr. M. Drenth),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder.
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de vrijheidsontnemende maatregel die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 6, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met de maatregel en heeft daarvoor argumenten gegeven, de beroepsgronden. Aan de hand daarvan, maar ook zelfstandig, beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van de maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel is niet onrechtmatig. De maatregel voldoet aan de voorwaarden. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het besluit van 3 november 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder aan eiser de vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
Verweerder heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep is ook een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
Partijen hebben toestemming verleend de zaak schriftelijk af te doen. Eiser heeft op 6 november 2026 gronden van beroep ingediend. Verweerder heeft op 11 november 2026 een verweerschrift ingediend. De rechtbank heeft het onderzoek vervolgens gesloten op 12 november 2026.
Beoordeling door de rechtbank
Wat betrekt de rechtbank bij haar beoordeling?
3. Eiser stelt de Jordaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [datum] 2000. Op 3 november 2026 heeft hij aan de grens een asielaanvraag ingediend. Verweerder heeft diezelfde dag een besluit over de toegangsweigering uitgesteld en eiser een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd.
Is de werkwijze rond de asielgrensprocedure in strijd met het Unierecht?
4. Eiser voert aan dat de huidige werkwijze van verweerder, waarbij iedere asielaanvraag die aan de grens wordt ingediend in de asielgrensprocedure wordt behandeld, niet in overeenstemming is met het Unierecht. Eiser doet in dit kader een beroep op de
tussenuitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam, van 15 september 2026, waarin prejudiciële vragen zijn gesteld aan het Hof van Justitie van de Europese Unie (het Hof) over de gehanteerde werkwijze van verweerder.
De rechtbank overweegt dat de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) in haar uitspraak van 2 september 2026 heeft geoordeeld dat verweerder ook in het geval van de niet verplichte toepassing van de grensprocedure niet hoeft te motiveren waarom hij een asielaanvraag die aan de grens is gedaan in de grensprocedure behandelt. Ook heeft de Afdeling geoordeeld dat als de grensprocedure wordt toegepast een minder dwingende maatregel dan vreemdelingenbewaring niet doeltreffend kan worden toegepast. Dit omdat daarmee het grensbewakingsbelang zou worden prijsgegeven. Zolang er geen realistische alternatieven voor grensdetentie worden opgeworpen, strekt de beoordeling van verweerder of in grensdetentiezaken met een lichter middel had moeten worden volstaan niet verder dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is. Uit de uitspraak van de Afdeling volgt dus dat de werkwijze van verweerder niet in strijd is met de Procedureverordening. De verwijzing van eiser naar de tussenuitspraak genoemd in overweging 4 waarin prejudiciële vragen zijn gesteld, leidt volgens de rechtbank ook niet tot een ander oordeel. In afwachting van de beantwoording van die vragen, ziet de rechtbank geen reden om de uitspraak van de Afdeling van 2 september 2026 niet te volgen. De beroepsgrond slaagt niet.
Heeft verweerder ten onrechte de screeningsprocedure niet afgewacht alvorens de maatregel op te leggen?
5. Eiser voert aan dat verweerder de screeningsprocedure ten onrechte niet heeft afgewacht voordat hij overging tot het opleggen van de maatregel. Deze beide procedures zijn verschillende trajecten. De detentiemaatregel die op beide grondslagen steunt is daarom onrechtmatig.
De rechtbank constateert dat in de vrijheidsontnemende maatregel een kruisje is gezet bij vrijheidsontneming ten aanzien van de screeningsprocedure en bij vrijheidsontneming ten aanzien van de asielgrensprocedure. Deze omstandigheden kunnen echter niet naast elkaar bestaan. Uit artikel 1, aanhef en onder a, van de Screeningsverordening volgt immers dat verzoekers die aan de buitengrens om internationale bescherming verzoeken, worden gescreend voordat zij naar een passende procedure worden doorverwezen. Hierin ziet de rechtbank echter geen reden om de grensdetentie onrechtmatig te achten. In dit kader verwijst de rechtbank naar de hiervoor genoemde uitspraak van de Afdeling van 2 september 2026. Uit deze uitspraak blijkt namelijk dat artikel 6, derde lid, van de Vw zowel in een grondslag voor grensdetentie tijdens de screening als tijdens de asielgrensprocedure voorziet. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Is eiser in zijn belangen geschaad door het wachten op rechtsbijstand?
6. Eiser voert verder aan dat hij te lang heeft moeten wachten op rechtsbijstand, doordat er geen piketregeling bestaat bij grensdetentie. Eiser stelt hierdoor in zijn belangen te zijn geschaad.
De rechtbank volgt de stelling van eiser niet. Voor zover eiser betoogt dat de grensprocedure onrechtmatig is gelet op het gebrek aan een piketregeling en rechtsbijstand bij het gehoor voorafgaand de maatregel overweegt de rechtbank als volgt. Uit de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats van 24 juni 2022, die in hoger beroep is bevestigd door de Afdeling op 8 augustus 2022, volgt dat weliswaar sprake is van een op relevante onderdelen vergelijkbare positie met vreemdelingen van wie op grond van artikel 59, 59a of 59b van de Vw de vrijheid wordt ontnomen, maar dat voor het ontbreken van een piketregeling in procedures zoals onderhavige een redelijke en objectieve rechtvaardiging bestaat. Die rechtvaardiging is voornamelijk gelegen in het feit dat vreemdelingen aan de grens nog niet zijn toegelaten en vreemdelingen “in het land” wel. Daarnaast overweegt de rechtbank in de uitspraak van 24 juni 2022 dat vreemdelingen die aan de grens asiel hebben aangevraagd en over wie de beslissing tot toegang daarom is uitgesteld, een folder krijgen uitgereikt met informatie over rechtsbijstand en in het kader van de asielprocedure een raadsman krijgen toegewezen. Daarmee is naar het oordeel van de rechtbank de mogelijkheid om rechtsbijstand te krijgen in zaken waarin de vreemdeling op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw een vrijheidsontnemende maatregel wordt opgelegd, voldoende gewaarborgd. De rechtbank ziet geen aanleiding om in deze procedure anders te oordelen. Ook in het geval van eiser is een folder met informatie over rechtsbijstand uitgereikt in een voor hem begrijpelijke taal en is een raadsman toegewezen in het kader van de asielprocedure. De beroepsgrond slaagt niet.
Had verweerder een lichter middel moeten toepassen?
7. Eiser voert aan dat de maatregel dient te worden opgeheven, nu met een lichter middel kan worden volstaan. Hij zal zich aan een op te leggen meldplicht houden en kan dit vanuit een regulier asielzoekerscentrum doen. De vrijheidsontnemende maatregel is onredelijk en onnodig. Eiser heeft problemen met slapen in het Detentiecentrum Schiphol, nu er daar weinig privacy is en hij gestrest raakt door het veelvuldig in zijn cel moeten zitten. Het detentieregime drukt zwaar op hem. Hij mag slechts een uurtje per dag luchten en verder zit hij opgesloten. Tevens kan hij niet bij zijn telefoon, zodat hij ook is afgesloten van communicatie met het thuisfront. De asielprocedure van eiser kan in een reguliere opvangplek vervolgd worden. Indien verweerder hem nodig heeft voor een gehoor, dan verzoekt eiser dat hij overgeplaatst wordt naar een reguliere opvangplek. Eiser zal zich niet onttrekken aan enig toezicht. Hij heeft geen familie of vrienden in Nederland en kan nergens anders verblijven. Er is voor hem geen enkele reden om zomaar te vertrekken en als illegaal in Nederland te gaan zwerven. Hij wenst zijn asielprocedure af te ronden en zal zich op eerste oproep beschikbaar stellen indien verweerder hem nodig heeft, zoals voor een aanvullend gehoor of biometrie.
De rechtbank is van oordeel dat er geen aanleiding is voor het toepassen van een lichter middel en geen reden is om aan te nemen dat de maatregel onevenredig bezwarend is voor eiser. In de genoemde uitspraak van 2 september 2026 heeft de Afdeling overwogen dat een meldplicht in bijvoorbeeld het aanmeldcentrum Ter Apel met zich meebrengt dat eiser feitelijke toegang krijgt tot het Schengengebied. De Afdeling is daarom van oordeel dat, zolang er geen realistische alternatieven voor grensdetentie worden opgeworpen, de beoordeling of verweerder met een lichter middel had moeten volstaan dan grensdetentie, niet verder strekt dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is. In wat eiser naar voren heeft gebracht over de impact die de opgelegde maatregel van bewaring op hem heeft, ziet de rechtbank geen aanleiding voor een ander oordeel. Wat eiser heeft aangevoerd is onvoldoende om aan te nemen dat de grensdetentie voor eiser onevenredig bezwarend is. De beroepsgrond slaagt niet.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
8. Ook los van de door eiser aangevoerde beroepsgronden, ziet de rechtbank geen grond voor het oordeel dat de grensdetentie tot het moment van sluiten van het onderzoek op enig moment onrechtmatig was.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep tegen de vrijheidsontnemende maatregel is ongegrond. Daarom wijst de rechtbank ook het verzoek om schadevergoeding af. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten. Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. M. Kraefft, rechter, in aanwezigheid van mr. S.J. Nederpel, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.