Vreemdelingenrecht
Bewaring – artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw – eerste beroep – mobiel toezicht –…
Rechtbank Den Haag, 17 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:34010 · Rechtbank Den Haag · 17 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-34010
Zaakgegevens
Op 17 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Middelburg
- Datum uitspraak
- 17 november 2026
- Datum publicatie
- 17 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.66818
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:34010
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Bewaring – artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw – eerste beroep – mobiel toezicht – detentiecentrum Rotterdam – speciale inrichting voor vreemdelingenbewaring – artikel 18, eerste lid, van de Opvangrichtlijn – scheiding tussen vreemdelingen in vreemdelingenbewaring en strafrechtelijk gedetineerden – geen sprake van een gevangenis – beroep ongegrond – geen pkv
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.66818
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser], eiser
V-nummer: [V-nummer]
(gemachtigde: mr. M.C. de Jong)
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. R. Hopman).
Procesverloop
Met het bestreden besluit van 3 november 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59b, eerste lid, aanhef en onder b, van de Vw opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 11 november 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting geschorst om verweerder in de gelegenheid te stellen nadere informatie in te dienen. Verweerder heeft dezelfde dag de informatie ingediend en eiser heeft hier dezelfde dag op gereageerd. De rechtbank heeft het onderzoek vervolgens op 13 november 2026 gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Voortraject
1. Eiser wijst erop dat hij in het kader van mobiel toezicht is staandegehouden en verzoekt de rechtbank de rechtmatigheid daarvan te controleren.
2. De rechtbank is van oordeel dat de staandehouding rechtmatig heeft plaatsgevonden. Uit het proces-verbaal van staandehouding, overbrenging en ophouding volgt dat het mobiel toezicht op 3 november 2026 is uitgevoerd overeenkomstig het gestelde in artikel 4.17a van het Vb op de luchthaven Rotterdam The Hague Airport. Het mobiel toezicht is dus ook toegestaan bij de aankomst van vluchten binnen het Schengengebied. Eiser bevond zich op deze luchthaven na een vlucht vanuit Barcelona en is tijdens het toezicht op grond van artikel 50 van de Vw staandegehouden ter vaststelling van zijn identiteit, nationaliteit en verblijfsrechtelijke positie.
Toetsingskader
3. Verweerder kan in vreemdelingenbewaring stellen de vreemdeling die rechtmatig verblijf heeft op grond van artikel 8, aanhef en onder f, subonderdeel 2° of onder h, subonderdeel 2° van de Vw voor zover dit betrekking heeft op een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 van de Vw. Dit is mogelijk als vreemdelingenbewaring noodzakelijk is met het oog op het vaststellen van de gegevens die ten grondslag liggen aan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel als bedoeld in artikel 28 van de Vw en die niet zouden kunnen worden verkregen indien de aanvrager niet in vreemdelingenbewaring zou worden gehouden, met name wanneer er sprake is van een onderduikrisico. Deze grond voor vreemdelingenbewaring is aanwezig, als door middel van vreemdelingenbewaring de gegevens die noodzakelijk zijn voor beoordeling van een aanvraag tot het verkrijgen van een verblijfsvergunning kunnen worden verkregen en zich ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
4. Verweerder stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. In het besluit tot vreemdelingenbewaring vermeldt verweerder de feitelijke en juridische gronden waarop de vreemdelingenbewaring is gebaseerd en de reden dat geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
5. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de vreemdelingenbewaring noodzakelijk is met het oog op het vaststellen van de gegevens die ten grondslag liggen aan een aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning en die niet zouden kunnen worden verkregen indien de aanvrager niet in vreemdelingenbewaring zou worden gehouden, met name omdat er sprake is van een onderduikrisico.
6. In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
7. De rechtbank stelt vast dat deze gronden feitelijk juist zijn en, voor zover nodig, voldoende zijn toegelicht in de maatregel. Dit betekent dat de gronden voldoende zijn om de maatregel te dragen en het risico op onderduiken gegeven is.
Detentiecentrum Rotterdam
8. Ter zitting is aan de orde gekomen dat in het detentiecentrum Rotterdam een vreemdeling verblijft die strafrechtelijk is gedetineerd. Eiser voert daarom aan dat het detentiecentrum Rotterdam niet langer kan worden aangemerkt als een in artikel 16, eerste lid, van de Terugkeerrichtlijn bedoelde speciale inrichting. Volgens hem is er geen scheiding tussen vreemdelingen in vreemdelingenbewaring en strafrechtelijk gedetineerden, waarmee sprake is van niet-toegestane vermenging en contact tussen deze twee groepen.
9. De rechtbank stelt voorop dat op de vreemdelingenbewaring van eiser de Opvangrichtlijn van toepassing is, omdat aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59b van de Vw is opgelegd. Uit de artikelen 10 juncto 12, eerste lid, van de Opvangrichtlijn volgt dat vreemdelingenbewaring in de regel gebeurt in gespecialiseerde bewaringsaccomodaties. Dit begrip is in de richtlijn niet nader gedefinieerd, maar de Afdeling heeft hierover in de uitspraak van 26 februari 2025 overwogen dat het Hof dit heeft uitgelegd in het arrest van 10 maart 2022. Uit dit arrest volgt dat de rechter bij de beantwoording van de vraag of een inrichting een speciale inrichting voor vreemdelingenbewaring is, aandacht moet besteden aan de inrichting van de ruimten die bestemd zijn voor de bewaring van vreemdelingen, de regels over hun bewaringsomstandigheden en de specifieke kwalificaties en taken van het personeel van de inrichting. In het licht van deze omstandigheden moet de rechter nagaan of de dwang waaraan vreemdelingen worden onderworpen beperkt blijft tot het strikt noodzakelijke en of zoveel mogelijk wordt voorkomen dat de vreemdelingenbewaring gelijkstaat aan penitentiaire detentie. Al eerder is door de Afdeling geoordeeld dat het detentiecentrum Rotterdam een gespecialiseerde inrichting is. Dit omdat er wordt voldaan aan een aantal vereisten, waaronder de omstandigheid dat strafrechtelijk gedetineerden gescheiden worden gehouden van de vreemdelingen die in vreemdelingenbewaring worden gehouden. De rechtbank begrijpt dit vereiste in het licht van het bepaalde in artikel 12, eerste lid, van de Opvangrichtlijn zo dat het gescheiden houden van vreemdelingen in vreemdelingenbewaring met strafrechtelijk gedetineerden ziet op de situatie waarbij verweerder voor de tenuitvoerlegging van de vreemdelingenbewaring gebruikmaakt van een gevangenis. Dat is hier niet aan de orde. Vervolgens is de vraag of het enkele feit dat in het detentiecentrum Rotterdam thans een vreemdeling zit die vanwege een nog openstaande straf strafrechtelijk gedetineerd zit, maakt dat het detentiecentrum Rotterdam niet langer als een gespecialiseerde inrichting kan worden gezien. Die vraag beantwoordt de rechtbank ontkennend. Hiervoor is van belang dat uit de nadere reactie van verweerder blijkt dat de persoon die thans in het detentiecentrum Rotterdam verblijft wegens strafrechtelijke detentie een vreemdeling is die aanvankelijk in vreemdelingenbewaring zat. Vanwege een nog openstaande straf is de vreemdelingenbewaring opgeheven en zit deze vreemdeling de nog openstaande straf uit in het detentiecentrum Rotterdam in afwachting van zijn overplaatsing naar de PI Ter Apel. Onder die omstandigheden kan niet gesteld worden dat verweerder in strijd handelt met de Opvangrichtlijn en is de vreemdelingenbewaring niet onrechtmatig. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
10. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank geen aanleiding voor het oordeel dat de maatregel van vreemdelingenbewaring op enig moment in de te beoordelen periode onrechtmatig was.
Conclusie
11. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan op 17 november 2026 door mr. E.F. Bethlehem, rechter, in aanwezigheid van mr. B. Biyikli, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.