Vreemdelingenrecht
Bewaring; gronden; lichter middel; refoulement; ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 3 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33226 · Rechtbank Den Haag · 3 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33226
Zaakgegevens
Op 3 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 3 november 2026
- Datum publicatie
- 11 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.63514
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33226
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Bewaring; gronden; lichter middel; refoulement; ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.63514
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 3 november 2026 in de zaak tussen
[eiseres] , v-nummer: [x] , eiseres
(gemachtigde: mr. B.A. Palm),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. A.N. Sap).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiseres is opgelegd op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw 2000). Eiseres is het niet eens met de maatregel. Zij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van de maatregel en de vraag of aan eiseres een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. De minister hoefde niet te kiezen voor een lichter middel. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 20 oktober 2026 heeft de minister aan eiseres de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiseres ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 27 oktober 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres en de gemachtigde van de minister. De gemachtigde van eiseres is met bericht van verhindering niet verschenen.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan de vreemdeling op wie de Asiel- en migratiebeheerverordening (Amb-verordening) van toepassing is, met het oog op de overdracht aan een verantwoordelijke lidstaat in vreemdelingenbewaring stellen met inachtneming van artikel 44 van de Amb-verordening. Daarin staat dat wanneer er een onderduikrisico bestaat of indien dat noodzakelijk is met het oog op de bescherming van de nationale veiligheid of de openbare orde, de lidstaten de vreemdeling in bewaring kunnen houden om overdrachtsprocedures overeenkomstig deze verordening veilig te stellen. Vreemdelingenbewaring is slechts mogelijk op basis van een individuele beoordeling van de situatie van de betrokken persoon en enkel voor zover vreemdelingenbewaring evenredig is en andere, minder dwingende alternatieve maatregelen niet effectief kunnen worden toegepast.
Op grond van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb 2000) kan de maatregel van bewaring alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb 2000 zich voordoen. De vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. De minister heeft aan de maatregel ten grondslag gelegd dat een concreet aanknopingspunt bestaat voor overdracht en dat een onderduikrisico bestaat.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiseres:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij zij zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
d. in verband met haar aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over haar identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;
k. een overdrachtsbesluit heeft ontvangen en geen medewerking verleent aan de overdracht aan de lidstaat die verantwoordelijk is op grond van de Amb-verordening.
p. zich niet aan een of meer andere voor haar geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb 2000 heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Kunnen de door de minister vermelde gronden de maatregel dragen?
5. Eiseres voert aan dat voor het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring onvoldoende gronden aanwezig zijn, omdat de gronden a, d, r en s niet aan haar tegengeworpen kunnen worden.
Deze beroepsgrond slaagt niet. Weliswaar betwist eiseres dat de gronden a, d, r en s aan haar kunnen worden tegengeworpen, maar de overige gronden zijn voldoende om de maatregel te dragen. De rechtbank betrekt hierbij dat de feitelijke juistheid van de gronden a en d door eiseres niet is betwist. Het betoog van eiseres dat deze gronden volgens haar formalistisch zijn maakt daarom ook niet dat deze gronden niet aan eiseres konden worden tegengeworpen. Daarom kan worden aangenomen dat een risico op onderduiken bestaat.
Had de minister moeten volstaan met een lichter middel?
6. Eiseres voert aan dat de minister had moeten volstaan met een lichter middel, zoals een meldplicht. Eiseres wijst er op dat zij bij haar rechtmatig in Nederland verblijvende partner in Utrecht kan verblijven, zodat zij traceerbaar en beschikbaar is voor de minister. Ook kan hij in haar levensonderhoud voorzien. Daar komt bij dat hij de vader is van haar ongeboren kind.
Deze beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank is van oordeel dat de minister, gelet op wat onder 5.1. is geoordeeld over de gronden die aan de maatregel ten grondslag zijn gelegd, zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat in dit geval geen andere afdoende, maar minder dwingende maatregelen dan de maatregel van vreemdelingenbewaring doeltreffend konden worden toegepast.
Heeft de minister ten onrechte geen deugdelijke refoulementbeoordeling gemaakt?
7. Eiseres betoogt dat de minister geen actuele refoulementbeoordeling van Zwitserland of Zuid-Soedan heeft gemaakt. Eiseres verwijst naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 23 januari 2026.
De beroepsgrond slaagt niet. De minister heeft in de maatregel van vreemdelingenbewaring verwezen naar het besluit van 26 maart 2026, waarbij de asielaanvraag van eiseres niet in behandeling is genomen, en naar een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Rotterdam, van 15 juni 2026. Uit de in die uitspraak aangehaalde rechtspraak van de Afdeling volgt dat de minister ten aanzien van Zwitserland van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan. De rechtbank ziet in wat eiseres heeft aangevoerd geen aanleiding om daar onder de Amb-verordening anders over te oordelen. Naar het oordeel van de rechtbank geldt verder ook binnen de kaders van een Amb-procedure dat, in lijn met de uitspraak van de Afdeling van 12 juni 2024, niet kan worden beoordeeld of een vreemdeling bij overdracht een reëel risico loopt op indirect refoulement, zolang niet aannemelijk is gemaakt dat in de betreffende lidstaat sprake is van fundamentele tekortkomingen in de asielprocedure of de opvangvoorzieningen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister daarom een toereikende refoulementbeoordeling gemaakt. Eiseres heeft niets aangevoerd op grond waarvan de rechtbank hier nu anders over zou moeten oordelen.
De rechtbank merkt ten overvloede op dat Zwitserland met het accepteren van de kennisgeving heeft gegarandeerd de aanvraag van eiseres in behandeling te nemen met inachtneming van de internationale verplichtingen en dat de termijn voor overdracht door een verlengingsbesluit nog niet is verlopen.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
8. Los van de door eiseres aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiseres verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
9. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiseres krijgt geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. G.W.B. Heijmans, rechter, in aanwezigheid van S. Voolstra, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.