Vreemdelingenrecht

Eerste beroep – ophouding – ongegrond – geen pkv.

Rechtbank Den Haag, 11 november 2026

Zaakgegevens

Op 11 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Middelburg
Datum uitspraak
11 november 2026
Datum publicatie
11 november 2026
Zaaknummer
NL26.65944
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33234
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Eerste beroep – ophouding – ongegrond – geen pkv.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Middelburg

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.65944


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , eiserV-nummer: [V-nummer]

(gemachtigde: mr. R.W. Koevoets),

en

de ambtenaar belast met het vreemdelingentoezicht, verweerder

(gemachtigde: mr. J.A.A. Willems).

Procesverloop

Eiser heeft beroep ingesteld tegen zijn vreeemdelingenrechtelijke ophouding. De Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) heeft een verweerschrift ingediend.

Omdat geen van de partijen, nadat zij zijn gewezen op hun recht ter zitting te worden gehoord, heeft verklaard dat zij gebruik wil maken van dit recht, heeft de rechtbank bepaald dat het onderzoek ter zitting achterwege blijft. Vervolgens is het onderzoek op 9 november 2026 gesloten.

Overwegingen

1. Eiser is geboren op [geboortedag] 1979 en heeft de Turkse nationaliteit. Uit door de IND overgelegde processen-verbaal van de politie blijkt dat eiser op 29 oktober 2026 is aangehouden op verdenking van mishandeling en is voorgeleid aan de hulpofficier van justitie. Uit het verder overgelegde proces-verbaal M105-A blijkt dat eiser, aansluitend op zijn strafrechtelijke heenzending diezelfde dag, om 18:26 uur op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw is overgenomen en opgehouden door de vreemdelingenpolitie. Ook blijkt uit dit proces-verbaal dat eisers vrijheidsbeneming op 30 oktober 2026 om 11:15 uur is opgeheven omdat eiser te kennen had gegeven Nederland te willen verlaten en de gelegenheid hiertoe bestond.

2. De bevoegdheid van de ambtenaren belast met het vreemdelingentoezicht om een persoon vreemdelingenrechtelijk op te houden is geregeld in artikel 50, van de Vw. Op grond van artikel 93, eerste lid, van de Vw, wordt deze ophouding voor de mogelijkheid van beroep zoals bedoeld in artikel 8:1 van de Awb gelijkgesteld met een besluit. Op grond van artikel 7:1, eerste lid, onderdeel g en de Regeling rechtstreeks beroep (bijlage 1 bij de Awb) staat tegen de ophouding rechtstreeks beroep open bij de rechtbank.

3. Ingevolge artikel 50, tweede lid, van de Vw, zoals deze bepaling met ingang van 16 oktober 2026 luidt, mag een persoon worden overgebracht naar een plaats bestemd voor verhoor of een andere plaats bestemd voor screening en vervolgens aldaar worden opgehouden, indien

  1. de identiteit van een persoon niet onmiddellijk kan worden vastgesteld; of

  2. de identiteit onmiddellijk kan worden vastgesteld en blijkt dat de persoon geen rechtmatig verblijf heeft, dan wel rechtmatig verblijf niet onmiddellijk blijkt; of

  3. indien dit noodzakelijk is voor de toepassing van artikel 7 van de Screeningsverordening.

Ingevolge het derde lid van artikel 50 van de Vw duurt de ophouding, bedoeld in het tweede lid, onder a en b, ten hoogste negen uur en is deze gericht op identiteitsvaststelling, het bepalen van de verblijfsrechtelijke status van betrokkene en de afweging om al dan niet vreemdelingenbewaring als bedoeld in artikel 59 toe te passen. De tijd tussen middennacht en negen uur voormiddags wordt hierbij niet meegerekend.

4. In het hiervoor genoemde proces-verbaal M105-A is opgenomen dat de ophouding is geschied op grond van artikel 50, derde lid, van de Vw, waarbij de identiteit onmiddellijk kon worden vastgesteld en bleek dat eiser geen rechtmatig verblijf had. Dit verwijst naar de bevoegdheid tot ophouding zoals deze tot 16 oktober 2026 was geformuleerd in de Vw. Nu verweerder onder de huidige wettelijke regeling over een vergelijkbare bevoegdheid beschikt, is er geen aanleiding om aan de onjuiste verwijzing door verweerder gevolgen te verbinden.

5. Eiser voert aan dat hij zonder rechtvaardiging en daarom onrechtmatig gedurende zeventien uur is opgehouden. Hij stelt dat hij is opgehouden ter vaststelling van zijn identiteit. Hij kon echter onmiddellijk een geldig Turks paspoort laten zien waaruit ondubbelzinnig zijn identiteit en nationaliteit bleek. Verder bleek ook meteen dat hij geen verblijfsrecht heeft.

6. De rechtbank overweegt dat, nu de identiteit van eiser bekend was en ook was gebleken dat hij geen rechtmatig verblijf had, de ophouding uitsluitend diende ter voorbereiding van een beslissing om al dan niet vreemdelingenbewaring toe te passen. Uit het proces-verbaal M105-A volgt dat de maximale duur van de ophouding zoals die volgt uit artikel 50, derde lid, van de Vw niet is overschreden. Uit het proces-verbaal M105-A is verder af te leiden dat van het toepassen van vreemdelingenbewaring is afgezien nadat eiser te kennen had gegeven Nederland te willen verlaten en vastgesteld was dat de gelegenheid hiertoe bestond. Hiermee is de duur van de ophouding in dit geval voldoende verantwoord. Niet is gebleken van feiten of omstandigheden die aanleiding geven voor het oordeel dat de ophouding eerder had moeten worden beëindigd.

7. Het beroep is dan ook ongegrond.

8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan op 11 november 2026 door mr. J.F.I. Sinack, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. Chakur, griffier, en openbaar gemaakt door middel van geanonimiseerde publicatie op www.rechtspraak.nl.

Deze uitspraak is bekendgemaakt op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.

Vreemdelingenwet 2000. Algemene wet bestuursrecht.