Vreemdelingenrecht

Terugkeerbesluit - artikel 62 van de Vw – vertrektermijn – beroep ongegrond.

Rechtbank Den Haag, 8 oktober 2026

Zaakgegevens

Op 8 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.

Instantie
Rechtbank Den Haag
Zittingsplaats
Utrecht
Datum uitspraak
8 oktober 2026
Datum publicatie
12 november 2026
Zaaknummer
NL26.57241
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
ECLI
ECLI:NL:RBDHA:2026:33340
E-mail
Inhoud van deze uitspraak

Samenvatting

Terugkeerbesluit - artikel 62 van de Vw – vertrektermijn – beroep ongegrond.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.57241


uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser

(gemachtigde: mr. A.D. Kupelian),

en

de minister van Asiel en Migratie, de minister

(gemachtigde: mr. J.A.A. Willems).

Procesverloop

Bij besluit van 21 september 2026 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser een terugkeerbesluit op grond van artikel 62 van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Eiser heeft op 30 september 2026 de gronden van beroep ingediend. De minister heeft op 2 oktober 2026 een verweerschrift ingediend.

Partijen hebben ingestemd met schriftelijke behandeling van het beroep.

De rechtbank heeft het onderzoek gesloten op 5 oktober 2026.

Overwegingen

1. Eiser stelt dat hij de Marokkaanse nationaliteit heeft en op [geboortedatum] 2007 is geboren.

2. De minister heeft aan eiser een terugkeerbesluit opgelegd en eiser een vertrektermijn onthouden. In het terugkeerbesluit heeft de minister hierover vermeld dat een onderduikrisico bestond. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.6, tweede lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb), als gronden vermeld dat eiser:

2a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen of een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;

2h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan zijn verplichting tot terugkeer;

2p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 heeft gehouden;

2r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;

2s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

3. Eiser betwist de gronden onder 2a, 2b, 2h en 2s.

4. De rechtbank stelt allereerst vast dat de grond onder 2b niet in het bestreden besluit is opgenomen en dus niet aan eiser is tegengeworpen. Verder stelt de rechtbank vast dat eiser de gronden 2p en 2r niet heeft betwist.

5. De rechtbank oordeelt dat de niet-betwiste gronden onder 2p en 2r feitelijk juist zijn en voor zover nodig voldoende gemotiveerd zijn om een onderduikrisico aan te nemen. De rechtbank laat de door eiser betwiste gronden om die reden verder onbesproken.

6. Uit artikel 62, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) volgt dat de vreemdeling tegen wie een terugkeerbesluit is uitgevaardigd, Nederland uit eigen beweging binnen vier weken dient te verlaten. Op grond van artikel 62, tweede lid, onder a, van de Vw, kan de minister deze termijn voor vrijwillig vertrek verkorten, dan wel bepalen dat de vreemdeling Nederland onmiddellijk moet verlaten, indien een onderduikrisico bestaat. Volgens artikel 6.1 van het Vb kan worden aangenomen dat er sprake is van een risico op onttrekking in de zin van artikel 62, tweede lid, onder a, van de Vw, indien ten minste twee van de gronden als bedoeld in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb, op de vreemdeling van toepassing zijn.

7. Nu een onderduikrisico bestaat, heeft de minister mogen afzien van het gunnen van een vertrektermijn aan eiser. De beroepsgrond slaagt niet.

8. Het beroep is ongegrond.

9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. J.J. Janssen, rechter, in aanwezigheid van S.N. Lekatompessij, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

08 oktober 2026

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking.