Vreemdelingenrecht
bewaring, kennisgeving, art. 59 lid 1a Vw, detentiegeschiktheid, zicht op uitzetting en voortvarendheid, ongegrond.
Rechtbank Den Haag, 19 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33357 · Rechtbank Den Haag · 19 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33357
Zaakgegevens
Op 19 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 19 oktober 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.59457
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33357
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
bewaring, kennisgeving, art. 59 lid 1a Vw, detentiegeschiktheid, zicht op uitzetting en voortvarendheid, ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.59457
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. S. Faber),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. J.S.W. Boorsma).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:
-
Vw: Vreemdelingenwet 2000
-
Vb: Vreemdelingenbesluit 2000
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 6 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 12 oktober 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, I. Zyad als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
4. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
c. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;
d. in verband met zijn aanvraag om toelating onjuiste of tegenstrijdige gegevens heeft verstrekt over zijn identiteit, nationaliteit of de reis naar Nederland of een andere lidstaat;
h. heeft te kennen gegeven dat hij geen gevolg zal geven aan de verplichting tot terugkeer;
j. een aanvraag voor het verlenen van een verblijfsvergunning asiel heeft ingediend die niet-ontvankelijk is verklaard of is afgewezen als kennelijk ongegrond;
o. niet langer beschikbaar is door te verzuimen melding te doen van afwezigheid in een bepaald opvangcentrum of aangewezen gebied van verblijf;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
q. meerdere aanvragen tot het verlenen van een verblijfsvergunning heeft ingediend die niet tot verlening van een verblijfsvergunning hebben geleid;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
5. De rechtbank stelt vast dat de gronden van de maatregel van vreemdelingenbewaring niet zijn betwist. De rechtbank oordeelt dat de gronden feitelijk juist en voor zover nodig voldoende gemotiveerd zijn om een onderduikrisico aan te nemen en daarmee de maatregel van vreemdelingenbewaring te kunnen dragen.
Is eiser detentie(on)geschikt?
6. De gemachtigde van eiser heeft aangevoerd dat eiser extreem verward is en onsamenhangend verklaart. Volgens hem is er meer nodig dan de psychologische zorg die in het [locatie 1] ( [locatie 1] ) kan worden geboden en zou een psychiatrische instelling zoals het [locatie 2] een betere plek voor eiser zijn.
7. De rechtbank ziet dat de communicatie met eiser lastig verloopt. In het verslag van het gehoor voorafgaande aan de inbewaringstelling is vermeld dat blijkens BVV (basisvoorzieningen vreemdeling) eiser geregistreerd staat als vermoedelijk zwakbegaafd en dat er moeilijk met hem te communiceren valt. Ook ter zitting maakte eiser een verwarde indruk en leek hij niet goed te begrijpen wat er werd besproken. De rechtbank betrekt dit bij haar beoordeling. Dat leidt in dit geval echter niet tot het oordeel dat eiser detentieongeschikt is of dat overplaatsing naar [locatie 2] aangewezen is. Het [locatie 1] kan worden aangemerkt als een speciale inrichting voor bewaring als bedoeld in artikel 16, eerste lid, van de Terugkeerrichtlijn. De enkele stelling van eiser dat de psychologische zorg in het [locatie 1] onvoldoende is, is onvoldoende om aan te nemen dat hij detentieongeschikt is of dat hij moet worden overgeplaatst naar [locatie 2] . Ter zitting heeft de minister verklaard dat geen sprake is van psychotisch, agressief of suïcidaal gedrag, wat aanleiding zou kunnen zijn om eiser in de crisisopvang te plaatsen. Uit de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 5 januari 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:16) volgt dat het aan de vreemdeling, dan wel zijn gemachtigde, is om aannemelijk te maken dat de in detentie beschikbare zorg in zijn geval niet toereikend is, dat hij de bewaring niet op verantwoorde wijze kan ondergaan of dat zijn medische situatie door een gebrek aan psychische zorg zal verslechteren. Eiser en zijn gemachtigde hebben zijn gestelde detentieongeschiktheid niet nader onderbouwd met een medische verklaring van een arts. Naar het oordeel van de rechtbank heeft de minister voldoende toegelicht dat in het detentiecentrum adequate medische voorzieningen aanwezig zijn en dat de medische dienst in het [locatie 1] geen aanleiding heeft gezien om eiser over te plaatsen naar [locatie 2] of om de maatregel op te heffen. Van onzorgvuldigheid is de rechtbank niet gebleken, en ook in het dossier zijn daarvoor geen concrete aanknopingspunten te vinden. Daarbij neemt de rechtbank in aanmerking dat in de uitspraak van deze rechtbank en zittingsplaats, van 14 september 2026, over eisers eerdere vreemdelingenbewaring is geoordeeld dat detentieongeschiktheid op dat moment niet aan de orde was. Ter zitting heeft de gemachtigde van eiser verklaard dat zich na 14 september 2026 geen nieuwe feiten of omstandigheden hebben voorgedaan waarmee de rechtbank in de uitspraak van die datum geen rekening heeft gehouden. De enkele verklaring van de gemachtigde van eiser ter zitting dat eiser ernstig gestoord is en dat de problematiek erger is geworden geeft geen aanleiding voor een ander oordeel. De beroepsgrond slaagt daarom niet.
Zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn en voortvarendheid
8. Eiser stelt dat er in zijn geval geen zicht is op uitzetting naar Marokko binnen een redelijke termijn. Tegen de afwijzing van zijn asielaanvraag is beroep ingesteld en daarnaast is een voorlopige voorziening aangevraagd. Zolang op die voorlopige voorziening nog niet is beslist, is eiser niet uitzetbaar. Volgens eiser betekent dit dat niet kan worden aangenomen dat uitzetting binnen een redelijke termijn mogelijk is. Daar komt bij dat wel wordt gesteld dat eiser uit Marokko komt, maar dat onduidelijk is waar hij precies vandaan komt. Ook dat kan de uitzetting bemoeilijken.
9. De rechtbank ziet in wat eiser aanvoert geen aanleiding voor het oordeel dat geen redelijk vooruitzicht op uitzetting bestaat. In het algemeen ontbreekt zicht op uitzetting naar Marokko niet. De rechtbank stelt vast dat aan eiser op 18 februari 2026 een terugkeerbesluit is opgelegd, met de aanzegging dat hij Nederland onmiddellijk dient te verlaten. Op 4 oktober 2026 is zijn asielaanvraag afgewezen als kennelijk ongegrond. Eiser heeft daartegen beroep ingesteld en een voorlopige voorziening aangevraagd. Op 6 oktober 2026 is de aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring op grond van artikel 59b van de Vw opgeheven en is eiser in vreemdelingenbewaring gesteld op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw. De rechtbank overweegt allereerst dat een verzoek om een voorlopige voorziening op zichzelf het zicht op uitzetting op korte termijn niet wegneemt; het is slechts een tijdelijke belemmering. De minister heeft de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Utrecht, bij brief van 9 oktober 2026 verzocht de behandeling van de voorlopige voorziening versneld te behandelen. Ter zitting heeft de minister toegelicht dat nog geen reactie op dat verzoek is ontvangen en dat het laissez-passertraject van eiser niet wordt opgestart zolang nog niet op de voorlopige voorziening is beslist. Daarnaast heeft de minister op 9 oktober 2026 geprobeerd een vertrekgesprek met eiser te voeren. Dat gesprek verliep moeizaam, omdat het voor de regievoerder en de aanwezige tolk lastig was om eiser te begrijpen en om duidelijk te krijgen of hij het gesprek volgde. Gelet op deze omstandigheden ziet de rechtbank geen grond voor de conclusie, voor zover eiser dat aanvoert, dat de minister onvoldoende voortvarend werkt aan eisers uitzetting, dan wel dat er op dit moment geen zicht op uitzetting op korte termijn is.
10. De rechtbank volgt eiser verder niet in zijn stelling dat hij mogelijk niet uit Marokko afkomstig is. Er zijn geen aanknopingspunten voor het oordeel dat hij een andere nationaliteit heeft dan de Marokkaanse. Eiser heeft zich immers vanaf zijn eerste registratie in Nederland in 2023 gepresenteerd als afkomstig uit Marokko en heeft zich ook in Duitsland en Zwitserland als zodanig gepresenteerd. Ook bij de asielaanvragen in Nederland van 2024 en 2026 heeft eiser verklaard afkomstig te zijn uit Marokko. Eiser heeft zijn standpunt dat hij niet uit Marokko afkomstig is, ook niet nader toegelicht of met stukken onderbouwd.
11. De beroepsgronden slagen, gelet op het voorgaande, niet.
Leidt ambtshalve toetsing tot een ander oordeel?
12. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
13. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P. Bruins, rechter, in aanwezigheid van mr. M. Stehouwer, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
19 oktober 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.