Vreemdelingenrecht
terugkeerbesluit en inreisverbod; familieleven; bewaring; tijdstip ondertekening terugkeerbesluit en…
Rechtbank Den Haag, 10 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33389 · Rechtbank Den Haag · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33389
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Rotterdam
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.66201 en NL26.66197
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33389
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
terugkeerbesluit en inreisverbod; familieleven; bewaring; tijdstip ondertekening terugkeerbesluit en maatregel van bewaring; ambtshalve toetsing; ogg.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Rotterdam
Bestuursrecht
zaaknummers: NL26.66201 en NL26.66197
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. Y.M. Schrevelius),
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. A.E. van Midden).
Procesverloop
Bij besluit van 30 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser een terugkeerbesluit en een inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd (bestreden besluit 1). Verweerder heeft vervolgens op diezelfde dag aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd (bestreden besluit 2).
Verweerder heeft de rechtbank van het opleggen van de maatregel in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft de beroepen op 5 november 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, [persoon A] als tolk en de gemachtigde van verweerder.
Overwegingen
Over bestreden besluit 1 (NL26.66201)
1. Eiser voert aan dat verweerder heeft nagelaten om zijn familieleven te betrekken bij het opleggen van het inreisverbod. Eisers oom en neef wonen in Nederland, die eiser als zijn vader en broer beschouwt. Eiser heeft in beroep ook verklaringen van hen overgelegd. Daarnaast woont zijn vriendin in Nederland. Eiser heeft tijdens het gehoor voorafgaand aan het opleggen van het inreisverbod ook verklaard dat hij hier een vriendin heeft, maar de betrokken verbalisant heeft nagelaten dit op te nemen in het proces-verbaal. Ook van zijn vriendin heeft eiser in beroep een verklaring overgelegd.
Verder voert eiser aan dat hij nog steeds in Barcelona staat ingeschreven en dat hij daar werkzaam is als kapper. Eiser heeft ter onderbouwing hiervan in beroep stukken overgelegd. Tot slot voert eiser aan dat hij na de behandeling van zijn strafzaak opnieuw in aanmerking kan komen voor een verblijfsvergunning in Spanje, maar dat het inreisverbod dit mogelijk kan verhinderen.
De rechtbank stelt vast dat tussen partijen niet in geschil is dat eiser onrechtmatig in Nederland verblijft. Op grond van artikel 62a, eerste lid, van de Vw was verweerder dan ook gehouden om aan eiser een terugkeerbesluit op te leggen. De rechtbank stelt verder vast dat eiser de gronden, die aan het terugkeerbesluit ten grondslag zijn gelegd, niet heeft betwist. Deze gronden zijn naar het oordeel van de rechtbank feitelijk juist en waar nodig is het onderduikrisico voldoende toegelicht. Gelet op het voorgaande heeft verweerder met toepassing van artikel 62, tweede lid, aanhef en onder a, van de Vw, kunnen bepalen dat aan eiser een vertrektermijn wordt onthouden. In het verlengde hiervan ligt weer dat verweerder, met toepassing van artikel 66a, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw in verbinding met artikel 6.5a van het Vreemdelingenbesluit 2000, terecht aan eiser een inreisverbod voor de duur van twee jaar heeft opgelegd.
Bij het gehoor heeft verweerder eiser in de gelegenheid gesteld om omstandigheden naar voren te brengen die aanleiding zouden kunnen geven om geen dan wel een korter inreisverbod op te leggen. Eiser heeft tijdens het gehoor verklaard dat bijna zijn gehele familie in Europa woont, maar daarbij ook aangegeven dat hij niet voor hen zorgt en dat zij goed voor zichzelf kunnen zorgen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat niet is gebleken van een zodanige afhankelijkheidsrelatie tussen eiser en zijn familieleden dat verweerder had moeten afzien van het opleggen van een inreisverbod. De in beroep overgelegde verklaringen van zijn oom en neef maken het voorgaande niet anders, nu deze niet als objectieve bewijsstukken kunnen worden aangemerkt en daar evenmin uit blijkt dat sprake is van een afhankelijkheidsrelatie.
Evenmin volgt de rechtbank eiser in zijn stelling dat verweerder bij het opleggen van het inreisverbod geen rekening heeft gehouden met zijn vriendin in Nederland.
Uit het proces-verbaal van het gehoor blijkt niet dat eiser heeft verklaard een vriendin in Nederland te hebben. De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat hij dit wel heeft verklaard maar dat de betrokken verbalisant dit niet heeft opgenomen in het proces-verbaal. In beginsel mag worden uitgegaan van een op ambtseed opgemaakt proces-verbaal.
De rechtbank ziet geen aanleiding om daaraan te twijfelen. Nu eiser pas in beroep heeft aangevoerd dat hij een vriendin in Nederland heeft, hoefde verweerder deze omstandigheid niet te betrekken bij het opleggen van het inreisverbod.
Ten aanzien van eisers stelling dat hij mogelijk in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning in Spanje, overweegt de rechtbank dat eiser dit niet heeft onderbouwd. Bovendien kan eiser, indien hij verblijfsrecht in Spanje verkrijgt, een verzoek tot opheffing van het inreisverbod indienen. Niet is gebleken dat het inreisverbod daaraan in de weg staat.
Ook de omstandigheid dat eiser op een woonadres in Barcelona staat ingeschreven en in Barcelona werkzaam is als kapper, hoefde voor verweerder geen aanleiding te vormen om af te zien van het opleggen van een inreisverbod.
Gelet op het voorgaande heeft verweerder in het bestreden besluit kunnen volstaan met de algemene motivering dat niet is gebleken dat zou moeten worden afgezien van het opleggen van bestreden besluit 1. De beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
2. Nu de tegen het bestreden besluit 1 aangevoerde beroepsgrond niet slaagt, is het beroep tegen het bestreden besluit 1 ongegrond. Dit betekent dat het terugkeerbesluit en het inreisverbod in stand blijven.
Over bestreden besluit 2 (NL26.66197)
3. Eiser voert aan dat de maatregel van bewaring onrechtmatig is, omdat het terugkeerbesluit pas is genomen nadat de maatregel van bewaring al was opgelegd.
De maatregel is namelijk om 20:48 uur digitaal ondertekend, terwijl het terugkeerbesluit pas om 20:51 digitaal is ondertekend. Derhalve ontbrak volgens eiser een rechtsgrondslag voor de inbewaringstelling.
De rechtbank stelt vast dat uit het terugkeerbesluit van 30 oktober 2026 volgt dat de betrokken verbalisant het besluit om 20:51:41 +01:00 uur digitaal heeft ondertekend en deze om 21:05 uur aan eiser heeft uitgereikt. Daarnaast stelt de rechtbank vast dat uit de maatregel van bewaring van diezelfde datum volgt dat verbalisant dit besluit om 20:48:32 +01:00 digitaal heeft ondertekend, maar dat hij de maatregel daadwerkelijk pas om 21:15 uur aan eiser heeft uitgereikt. Dit betekent dat verweerder het terugkeerbesluit tien minuten vóór de uitreiking van de maatregel van bewaring aan eiser heeft uitgereikt. De rechtbank volgt eiser dan ook niet in zijn stelling dat het terugkeerbesluit niet voorafgaand aan de maatregel van bewaring is genomen.
Voor zover eiser betoogt dat moet worden uitgegaan van het tijdstip waarop de besluiten digitaal zijn ondertekend, overweegt de rechtbank dat ondertekening geen vereiste is voor de totstandkoming van een rechtsgeldig (terugkeer)besluit (vgl. bijvoorbeeld de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State van 21 augustus 2023, ECLI:NL:RVS:2023:3187). De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
4. Ook los van de door eiser aangevoerde beroepsgrond, ziet de rechtbank geen
grond voor het oordeel dat de maatregel van bewaring tot het moment van sluiten van het
onderzoek op enig moment onrechtmatig was (vgl. de arresten van het Hof van Justitie van de Europese Unie van 8 november 2022, ECLI:EU:C:2022:858, en 4 september 2025, ECLI:EU:C:2025:647, Adrar).
Conclusie
5. Het beroep tegen het bestreden besluit 2 is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep tegen bestreden besluit 1 (terugkeerbesluit en inreisverbod) ongegrond;
- verklaart het beroep tegen bestreden besluit 2 (maatregel van bewaring) ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. E.J. Rutten, rechter, in aanwezigheid van
mr. D.M. Abrahams, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak voor zover die over bestreden besluit 1 gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking.
Tegen deze uitspraak voor zover die over bestreden besluit 2 gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.