Vreemdelingenrecht
Amb-verordening Duitsland terugname; de minister hoefde eiser niet voorafgaand aan het bestreden besluit te…
Rechtbank Den Haag, 4 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33391 · Rechtbank Den Haag · 4 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33391
Zaakgegevens
Op 4 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Arnhem
- Datum uitspraak
- 4 november 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.43720
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33391
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Amb-verordening Duitsland terugname; de minister hoefde eiser niet voorafgaand aan het bestreden besluit te horen, maar betoog valt wel binnen reikwijdte van de rechterlijke toetsing art. 43 Amb-verordening ihkv reëel risico op behandeling ism art. 4 EU Handvest; indirect refoulement, gelet op interstatelijk vertrouwensbeginsel en uitspraken Afdeling en Hof mag de rechtbank niet onderzoeken of in verantwoordelijke lidstaat risico op schending beginsel non-refoulement bestaat; beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Arnhem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.43720
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 4 november 2026 in de zaak tussen
[eiser] , v-nummer: [x] , eiser
(gemachtigde: mr. P.J.J.A. Hendriks),
en
de minister van Asiel en Migratie,
(gemachtigde: mr. M.R. Stuart).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiser. De minister heeft deze aanvraag niet in behandeling genomen omdat Duitsland verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Dat betekent dat eiser ongelijk krijgt en het niet in behandeling nemen van zijn aanvraag in stand blijft. Het betoog van eiser dat hij voorafgaand aan het besluit ten onrechte niet is gehoord, slaagt niet. Verder mag de rechtbank, zolang voor Duitsland van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan, niet beoordelen of eiser bij overdracht aan Duitsland een indirect risico loopt op schending van het beginsel van non-refoulement. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Procesverloop
2. Eiser heeft op 15 mei 2026 een asielaanvraag ingediend. De minister heeft met het bestreden besluit van 28 juli 2026 deze aanvraag niet in behandeling genomen.
Eiser heeft beroep ingesteld tegen het bestreden besluit.
De rechtbank heeft het beroep, samen met de zaak NL26.43721, op 17 september 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Totstandkoming van het besluit
3. De Europese Unie heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Amb-verordening. Op grond van de Amb-verordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan.
In dit geval heeft Nederland op 13 juli 2026 bij Duitsland een kennisgeving inzake terugname gedaan. Duitsland heeft de kennisgeving op 15 juli 2026 bevestigd.
Had de minister eiser voorafgaand aan het bestreden besluit moeten horen?
4. Eiser betoogt dat hij ten onrechte niet is gehoord voordat het besluit is genomen. Hiertoe voert hij aan dat hij niet op zijn afspraak voor het gehoor is verschenen doordat hij de uitnodiging niet goed heeft begrepen, omdat deze in het Engels was gesteld en hij die taal onvoldoende beheerst. Volgens eiser heeft hij de uitnodiging met een vriend besproken, die hem heeft meegedeeld dat hij op vrijdag 5 juni 2026 een afspraak had. Eiser heeft zich die dag gemeld, maar toen bleek dat hij te laat was. Hem zou zijn meegedeeld dat hij waarschijnlijk een nieuwe oproep voor een gesprek zou krijgen. Volgens eiser is hem ten onrechte verweten dat hij door eigen toedoen niet is verschenen. Het is voor hem onverteerbaar dat hij door een vergissing van een ander persoon de dupe wordt zonder dat hij iets vernomen heeft en meteen geconfronteerd wordt met een afwijzing en overdracht. Ter zitting heeft eiser benadrukt dat het essentieel is dat vreemdelingen voorafgaand aan het nemen van een besluit worden gehoord. Volgens eiser moet daarbij onderscheid worden gemaakt tussen situaties waarin het niet verschijnen aan de vreemdeling kan worden verweten en situaties waarin dat minder verwijtbaar is of iets misgaat in de procedure.
Uit artikel 43, eerste lid, van de Amb-verordening volgt dat de omvang van de rechterlijke toetsing in een beroep tegen een overdrachtsbesluit beperkt is tot de daarin genoemde aspecten. Het recht op een persoonlijk onderhoud als bedoeld in artikel 22 van de Amb-verordening is daarin niet opgenomen. Voor zover eiser betoogt dat hij voorafgaand aan het nemen van een besluit had moeten worden gehoord om te kunnen beoordelen of hij bij of na overdracht een reëel risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het EU Handvest, overweegt de rechtbank dat dit betoog wel binnen de reikwijdte van de rechterlijke toetsing als bedoeld in artikel 43, eerste lid, van de Amb-verordening valt. Het betoog van eiser slaagt echter niet. Uit de uitnodiging voor het gehoor blijkt namelijk dat deze niet uitsluitend in het Engels was opgesteld, maar dat deze in vijf talen is opgesteld. De stelling van eiser dat hij de uitnodiging niet goed heeft kunnen begrijpen, omdat deze uitsluitend in het Engels was opgesteld, mist daarom feitelijke grondslag. Het betoog leidt dan ook niet tot het oordeel dat eiser onvoldoende in de gelegenheid is gesteld om relevante informatie naar voren te brengen. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Loopt eiser risico op indirect refoulement?
5. Eiser betoogt dat hij bij overdracht aan Duitsland een risico loopt op indirect refoulement. Hij voert daartoe aan dat zijn asielaanvraag in Duitsland al definitief is afgewezen en dat hij door het ontbreken van financiële middelen voor rechtsbijstand geen rechtsmiddelen heeft kunnen aanwenden. Eiser vreest dat Duitsland hem niet opnieuw tot de asielprocedure zal toelaten, maar hem rechtstreeks zal uitzetten naar zijn land van herkomst, waar het niet veilig is. Om die reden stelt eiser dat Nederland zelf moet beoordelen of terugkeer naar zijn land van herkomst veilig is.
De rechtbank is van oordeel dat de minister zich terecht op het standpunt stelt dat voor Duitsland nog steeds van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. Eiser heeft geen omstandigheden aangevoerd die aanleiding geven om daaraan te twijfelen. De enkele stelling dat zijn asielaanvraag in Duitsland is afgewezen, dat hij daar geen advocaat kon betalen en dat hij vreest dat hij bij terugkeer niet opnieuw tot de asielprocedure zal worden toegelaten, is daarvoor onvoldoende. De minister wijst daarbij terecht op meerdere uitspraken daarover van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling).
De rechtbank stelt verder vast dat uit de uitspraken van het Hof van Justitie en de Afdeling volgt dat de rechtbank niet mag onderzoeken of er in de andere lidstaat, die is aangewezen als verantwoordelijke lidstaat, een risico op schending van het beginsel van non-refoulement bestaat, wanneer er geen sprake is van systeemfouten in de asielprocedure. Zoals de rechtbank hiervoor heeft geoordeeld kan voor Duitsland van het interstatelijk vertrouwensbeginsel worden uitgegaan. Dit betekent dat de rechtbank niet mag onderzoeken of overdracht aan Duitsland een (indirect) risico op schending van het beginsel van non-refoulement inhoudt. Dat eiser stelt dat de Duitse beslissing op zijn asielaanvraag al definitief is geworden en hij vreest dat hij daar geen nieuwe asielprocedure kan doorlopen, maakt dit niet anders. Het is aan Duitsland om de eventuele risico's van terugkeer naar het land van herkomst te beoordelen. De vrees voor dit risico kan eiser in Duitsland aankaarten. Duitsland heeft namelijk door het bevestigen van de terugnamekennisgeving gegarandeerd dat de asielaanvraag van eiser daar in behandeling wordt genomen. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.M. Emaus, rechter, in aanwezigheid van mr. N. Habibi, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.