Vreemdelingenrecht
Bewaring - artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw – voorkeursadvocaat – onderduikrisico –…
Rechtbank Den Haag, 26 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33403 · Rechtbank Den Haag · 26 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33403
Zaakgegevens
Op 26 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 26 oktober 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.61159
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33403
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Bewaring - artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vw – voorkeursadvocaat – onderduikrisico – zelfstandig vertrek – beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.61159
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. K. Ramdhan),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. R. Hopman).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 59, eerste lid, aanhef en onder a, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep ongegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is niet onrechtmatig. De maatregel van vreemdelingenbewaring voldoet aan de voorwaarden. Er is dus geen reden voor het toekennen van een schadevergoeding. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
In deze uitspraak gebruikt de rechtbank de volgende afkortingen voor de wet- en regelgeving:
-
Vw: Vreemdelingenwet 2000
-
Vb: Vreemdelingenbesluit 2000
Procesverloop
2. Met het bestreden besluit van 13 oktober 2026 heeft de minister aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 19 oktober 2026 met behulp van een beeldverbinding op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser, K.A. Ozdzinska als tolk en de gemachtigde van de minister.
Beoordeling door de rechtbank
Toetsingskader
3. De minister kan als het belang van de openbare orde of de nationale veiligheid dat vordert, de vreemdeling die geen rechtmatig verblijf heeft in vreemdelingenbewaring stellen. De minister stelt een vreemdeling slechts in vreemdelingenbewaring, voor zover geen minder dwingende maatregelen doeltreffend kunnen worden toegepast en de vreemdelingenbewaring blijft achterwege of wordt beëindigd, indien deze niet langer noodzakelijk is met het oog op het doel van de vreemdelingenbewaring. Deze vreemdeling kan in vreemdelingenbewaring worden gesteld op grond dat het belang van de openbare orde of nationale veiligheid zulks vordert, indien a) een onderduikrisico bestaat, of b) de vreemdeling de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert. De maatregel kan alleen worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien ten minste twee van de gronden, genoemd in artikel 5.6, tweede lid, van het Vb zich voordoen.
Voorkeursadvocaat
4. Eiser heeft bij zijn gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling aangegeven dat hij bijgestaan wil worden door zijn voorkeursadvocaat mr. Dobosz. Hij zou in de gelegenheid gesteld zijn om met zijn voorkeursadvocaat te bellen. Echter, uit het dossier blijkt niet dat eiser zijn voorkeursadvocaat heeft kunnen bereiken en dat het bij één poging is gebleven. Uit het dossier blijkt niet waarom de piketmelding niet naar de voorkeursadvocaat is gegaan. Naar het oordeel van eiser is sprake van een ernstige schending van het recht op rechtsbijstand naar zijn keuze. Eiser verwijst hierbij naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (Afdeling) van 11 september 2026.
5. De rechtbank overweegt als volgt. Eiser heeft bij aankomst op het politiebureau op 13 oktober 2026 aangegeven geen rechtsbijstand te willen. Desondanks is diezelfde dag om 8.57 uur toch een piketmelding verzonden. Vervolgens geeft eiser in het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling, op pagina 2, aan dat hij zijn voorkeursadvocaat mr. Dobosz wil. Daarbij geeft eiser ook aan dat alvast met het gehoor begonnen kan worden voordat de advocaat er is. Vervolgens is het gehoor vroegtijdig beëindigd omdat eiser niet meer wilde praten. Na afloop van het gehoor wilde eiser de piketadvocaat, mr. Ramdhan, niet spreken en is eiser in de gelegenheid gesteld om zijn voorkeursadvocaat te benaderen. De rechtbank ziet, gelet op het voorgaande, dan ook geen aanleiding voor het oordeel dat het recht op rechtsbijstand is geschonden. Daarbij acht de rechtbank eveneens van belang dat eiser geen rechtsbijstand is onthouden. De beroepsgrond slaagt niet.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
6. De minister heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd. In deze maatregel staat dat de openbare orde de maatregel vordert, omdat het onderduikrisico bestaat en eiser de voorbereiding van het vertrek of de uitzettingsprocedure ontwijkt of belemmert.
In de maatregel heeft de minister als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
b. eerder een besluit, kennisgeving of aanzegging heeft ontvangen waaruit de plicht de Europese Unie dan wel Nederland te verlaten blijkt en hij daaraan niet uit eigen beweging binnen de daarin besloten of gestelde termijn gevolg heeft gegeven;
p. zich niet aan een of meer andere voor hem geldende verplichtingen van hoofdstuk 4 van het Vb heeft gehouden;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
7. Eiser voert aan dat een afzonderlijke motivering van de het openbare-orde belang ontbreekt, zoals onderduikrisico als zodanig.
8. De rechtbank stelt vast dat de gronden van de maatregel van vreemdelingenbewaring niet zijn betwist. De rechtbank oordeelt dat de gronden feitelijk juist en voor zover nodig voldoende gemotiveerd zijn om een onderduikrisico aan te nemen en daarmee de maatregel van vreemdelingenbewaring te kunnen dragen. Hierbij wijst de rechtbank er onder meer op dat eiser geen opgave heeft kunnen doen van een vaste woon- of verblijfplaats waardoor hij niet traceerbaar is en dat hij niet beschikt over voldoende middelen van bestaan, waarmee het aannemelijker is dat eiser zich onttrekt aan het toezicht dan dat hij zijn uitreis zal kunnen bekostigen. De beroepsgrond slaagt niet.
Zelfstandig vertrek
9. Eiser voert aan dat gelet op artikel 59, derde lid, van de Vw vreemdelingenbewaring achterwege dient te blijven en wordt beëindigd indien de vreemdeling te kennen geeft Nederland te willen verlaten en hiertoe gelegenheid bestaat. In het gehoor voorafgaand aan de inbewaringstelling heeft eiser verklaart dat als het kan, hij naar Polen wil vliegen. De minister gaat hier in de maatregel niet op in. Hierbij merkt eiser op dat hij een geldig Pools identiteitsbewijs bezit.
10. De rechtbank oordeelt dat er geen sprake is van een feitelijk uitvoerbaar vertrektraject dat voldoet aan de geldende voorwaarden en afspraken. Met de enkele verklaring van eiser dat hij als het kan naar Polen wil vliegen, is onvoldoende aangetoond dat hij daadwerkelijk en zelfstandig kan vertrekken. Daarbij heeft eiser geen geldig identiteitsdocument. Daarnaast wijst de rechtbank erop dat uit de maatregel volgt dat eiser sinds 2025 niet meewerkt aan zelfstandige terugkeer, dat hij vier keer gedwongen is uitgezet en dat eiser zich niet heeft gemeld bij de Avim of DTenV voor zelfstandig vertrek, zodat de enkele verklaring van eiser in deze procedure onvoldoende aanleiding geeft om aan te nemen dat eiser daadwerkelijk zelfstandig naar Duitsland zal vertrekken. De beroepsgrond slaagt niet.
Ambtshalve toetsing
11. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
12. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Eiser krijgt geen vergoeding van zijn proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. W.A. Berghuis, rechter, in aanwezigheid van S.N. Lekatompessij, griffier.
Uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
26 oktober 2026
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen één week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.