Aanvraag uitstel van vertrek vanwege de medische situatie. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het…

Zittingsplaats Groningen

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.5033

en

1. Deze uitspraak gaat over de afwijzing door de minister van eisers herhaalde aanvraag om uitstel van vertrek. Eiser is het hiermee niet eens en heeft daarom beroep ingesteld. De rechtbank beoordeelt het beroep mede aan de hand van de beroepsgronden.

De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat de afwijzing van eisers aanvraag in stand kan blijven, omdat de minister in het bestreden besluit mocht afgaan op het advies van het BMA, waarin staat dat geen medische noodsituatie zal ontstaan binnen de indicatieve termijn van drie tot zes maanden als eiser geen medische behandeling krijgt. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.

2. Eiser heeft op 8 juli 2025 opnieuw uitstel van vertrek aangevraagd vanwege zijn medische situatie.

De minister heeft deze aanvraag op 2 oktober 2025 afgewezen. Eiser heeft tegen het besluit van de minister bezwaar gemaakt en de voorzieningenrechter verzocht een voorlopige voorziening te treffen.

Met het bestreden besluit van 15 januari 2026 is de minister bij de afwijzing van eisers aanvraag gebleven. Eiser heeft tegen dit besluit beroep ingesteld.

De minister heeft op het beroep gereageerd met een verweerschrift.

De rechtbank heeft het beroep op 3 november 2026 op zitting behandeld, samen met het verzoek om voorlopige voorziening. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, zijn gemachtigde, een tolk en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek ter zitting gesloten.

3. Eiser heeft op 25 januari 2023 in Nederland een asielaanvraag gedaan. De minister heeft deze aanvraag op 16 oktober 2024 afgewezen. Aan eiser is wel voorlopig uitstel van vertrek op medische gronden verleend. De beschikking van 16 oktober 2024 staat in rechte vast.

Bij besluit van 23 december 2024 heeft de minister besloten dat eiser geen uitstel van vertrek krijgt vanwege zijn medische situatie, omdat uit het advies van het BMA blijkt dat bij het uitblijven van medische behandeling geen medische noodsituatie binnen een indicatieve termijn van drie tot zes maanden wordt verwacht. De minister heeft ook een terugkeerbesluit aan eiser opgelegd. Eiser heeft bezwaar gemaakt tegen het besluit. De minister heeft het bezwaar van eiser ongegrond verklaard. Eiser heeft tegen het besluit op bezwaar geen beroep ingesteld, zodat ook dat besluit in rechte vaststaat.

Met het bestreden besluit van 15 januari 2026 heeft de minister het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard. Eiser heeft geen stukken overgelegd waaruit blijkt dat de uitleg van het BMA niet juist zou zijn. Bovendien blijkt uit het BMA-advies waarom volgens het BMA geen sprake is van een medische noodsituatie bij het uitblijven van medische behandeling. Volgens de minister heeft daarmee een juiste beoordeling plaatsgevonden. De minister heeft eiser niet gehoord, omdat uit de beoordeling direct blijkt dat het bezwaar ongegrond is.

Mocht de minister afgaan op het BMA-advies?

Een BMA-advies is een deskundigenadvies dat aan de minister wordt uitgebracht voor de uitoefening van zijn bevoegdheden. Als de minister een BMA-advies aan zijn besluitvorming ten grondslag legt, moet hij zich ervan vergewissen dat het advies zorgvuldig tot stand is gekomen en naar inhoud inzichtelijk en concludent is. Als aan die eisen is voldaan, mag de minister bij de beoordeling van een aanvraag van een BMA-advies uitgaan. Dit is anders als er concrete aanknopingspunten aanwezig zijn voor twijfel aan de juistheid of volledigheid ervan. Een vreemdeling kan met een contra-expertise de inhoudelijke juistheid van een BMA-advies betwisten.

De beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank volgt niet eisers stelling dat de conclusie van het BMA niet inzichtelijk of concludent is. De opmerking in het BMA-advies dat een onbehandeld gebleven PTSS uiteindelijk kan leiden tot een beeld van fysieke en emotionele uitputting, maakt naar het oordeel van de rechtbank niet dat de conclusie, dat het achterwege blijven van de medische behandeling naar alle waarschijnlijkheid niet zal leiden tot een medische noodsituatie binnen de indicatieve termijn van drie tot zes maanden, onvoldoende inzichtelijk of concludent is. Uit het BMA-advies blijkt namelijk dat deze conclusie is gebaseerd op het gegeven dat het toestandsbeeld en de voorgeschiedenis van eiser daarvoor geen aanwijzingen geven. Eiser is niet psychotisch of suïcidaal (geweest) en er zijn geen relevante incidenten als een gedocumenteerde suïcidepoging of gedwongen opname geweest. Daarmee blijkt uit het BMA-advies naar het oordeel van de rechtbank voldoende duidelijk dat geen sprake is van een aandoening waarvan vaststaat dat het achterwege blijven van behandeling binnen een indicatieve termijn van drie tot zes maanden zal leiden tot overlijden, invaliditeit of een andere vorm van ernstige geestelijke of lichamelijke schade. De rechtbank stelt verder vast dat eiser geen contra-expertise of andere medische stukken heeft ingebracht, die aanleiding geven voor twijfel aan de juistheid en volledigheid van het BMA-advies. De minister mocht daarom bij het nemen van het bestreden besluit uitgaan van het BMA-advies.

Gelet op het voorgaande heeft de minister zich terecht op het standpunt gesteld dat geen medische noodsituatie binnen een indicatieve termijn van drie tot zes maanden wordt verwacht als eiser geen behandeling krijgt. Daarom hoefde de minister niet te onderzoeken of de benodigde behandeling beschikbaar is in het land van herkomst van eiser. De rechtbank beoordeelt de beroepsgronden die zich daartegen richten daarom niet.

6. Eiser voert aan dat de minister hem in bezwaar ten onrechte niet heeft gehoord. Eiser wijst daarbij op zijn psychische kwetsbaarheid en jonge leeftijd. De minister heeft volgens eiser niet voldaan aan de vereisten die volgens rechtspraak van de Afdeling gelden om af te kunnen zien van horen. Eiser verwijst naar de uitspraak van de Afdeling van 6 juli 2022.

7. De beroepsgrond slaagt niet. De minister mag van het horen in bezwaar afzien, als er op voorhand redelijkerwijs geen twijfel over mogelijk is dat de gronden van bezwaar niet tot een ander besluit kunnen leiden. Eiser heeft in bezwaar de conclusies van het BMA-advies betwist, maar niet met medische stukken, een contra-expertise of op andere wijze onderbouwd dat aan de inhoud van het BMA-advies moet worden getwijfeld. Eiser heeft ook verder niets naar voren gebracht op grond waarvan de minister aanleiding had moeten zien om hem te horen. Eiser heeft ook niet verzocht om een hoorzitting. Naar het oordeel van de rechtbank mocht de minister daarom afzien van het horen van eiser. Dat eiser in beroep aanvoert dat hij jong en kwetsbaar is, maakt dat niet anders.

8. Eiser voert aan dat de minister ten onrechte in het kader van het handhaven van het terugkeerbesluit niet (opnieuw) ambtshalve een artikel 8 EVRM beoordeling heeft verricht. De minister heeft dat wel gedaan in de eerdere artikel 64 procedure.

9. De beroepsgrond slaagt niet. De rechtbank stelt allereerst vast dat de minister in het besluit van 23 december 2024 heeft overwogen dat het opleggen van het terugkeerbesluit niet in strijd is met artikel 8 van het EVRM. Dit besluit staat in rechte vast. De rechtbank stelt verder vast dat eiser bij de onderhavige aanvraag en in bezwaar geen omstandigheden heeft vermeld met betrekking tot artikel 8 van het EVRM. Eiser heeft in bezwaar ook geen gronden aangevoerd met betrekking tot het terugkeerbesluit of met betrekking tot artikel 8 van het EVRM. Naar het oordeel van de rechtbank hoefde de minister gelet op het voorgaande in het bestreden besluit niet ambtshalve te beoordelen of het handhaven van het terugkeerbesluit in strijd zou kunnen zijn met artikel 8 van het EVRM. De enkele stelling van eiser op de zitting dat uit het dossier blijkt dat hij onder medische behandeling staat en dat dat onderdeel is van zijn privéleven, leidt niet tot een ander oordeel. Eiser heeft daarmee immers niet onderbouwd in hoeverre terugkeer naar Guinee strijd oplevert met artikel 8 van het EVRM, temeer nu de rechtbank hiervoor al heeft geoordeeld dat de minister zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat geen medische noodsituatie binnen een indicatieve termijn van drie tot zes maanden wordt verwacht als eiser geen behandeling krijgt.

10. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand blijft en eiser geen uitstel van vertrek krijgt. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. A.G.D. Overmars, rechter, in aanwezigheid van mr. M.C. Drenten-Boon, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.

Openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt. Deze datum staat hierboven. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.