Vreemdelingenrecht
Beroep tegen toegangsweigering en grensdetentie - 6, derde lid, Vw - automatische grensdetentie in strijd met…
Rechtbank Den Haag, 29 oktober 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33464 · Rechtbank Den Haag · 29 oktober 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33464
Zaakgegevens
Op 29 oktober 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 29 oktober 2026
- Datum publicatie
- 12 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.63079
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33464
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep tegen toegangsweigering en grensdetentie - 6, derde lid, Vw - automatische grensdetentie in strijd met de procedureverordening - grensdetentie niet onevenredig bezwarend - geen lichter middel - beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.63079
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. E.A. Besselsen),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. N. Schoonbrood).
Procesverloop
Bij besluit van 17 oktober 2026 is aan eiser met toepassing van artikel 6, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) een vrijheidsontnemende maatregel opgelegd.
De minister heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 26 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen dhr. F. Kanaan. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
1. Indien de rechtbank bij de beoordeling van het beroep van oordeel is dat de toepassing of tenuitvoerlegging van de maatregel in strijd is met de Vw dan wel bij afweging van alle daarbij betrokken belangen niet gerechtvaardigd is, verklaart zij op grond van artikel 94, zesde lid, van de Vw het beroep gegrond.
2. Op grond van artikel 5.1a van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) wordt een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw opgelegd in het kader van het grensbewakingsbelang. Deze wordt niet opgelegd of voortgezet indien sprake is van bijzondere individuele omstandigheden die vrijheidsontneming onevenredig bezwarend maken.
3. Eiser heeft aangevoerd dat de minister asielaanvragen aan de grens automatisch verwijst naar de asielgrensprocedure en eveneens automatisch de maatregel van grensdetentie oplegt. Volgens eiser is dit in strijd met het bepaalde in artikel 53 van de Procedureverordening. De minister is niet verplicht om de aanvraag van eiser in de asielgrensprocedure te behandelen, nu geen sprake is van een situatie als bedoeld in artikel 45 van de Procedureverordening. Eiser verwijst naar de noot in JV 2026/190 en naar de verwijzingsuitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Amsterdam van 15 september 2026. Eiser stelt dat in zijn onvoldoende is gemotiveerd waarom zijn aanvraag in de asielgrensprocedure moet worden behandeld en waarom oplegging van de maatregel van grensdetentie geschikt en evenredig is. Volgens eiser blijkt niet uit de stukken dat dit voldoende is onderzocht of dat met een lichter middel kan worden volstaan en heeft de minister volgens eiser niet onderbouwd dat het in zijn individuele geval evenredig is om hem in bewaring te zetten en heeft de minister geen nadere informatie opgevraagd.
De minister heeft verwezen naar uitspraken van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State (de Afdeling) van 2 september 2026 en van 22 oktober 2026 en gesteld dat geen sprake is van een onevenredig bezwarende maatregel, en dat niet is gebleken van kwetsbaarheid of detentieongeschiktheid.
4. De rechtbank stelt allereerst vast dat, voor zover de minister niet verplicht is om de aanvraag van eiser in de asielgrensprocedure te behandelen, de minister krachtens het bepaalde in artikel 43 van de Procedureverordening wel bevoegd is om dit te doen. De rechtbank verwijst verder naar de bovengenoemde uitspraak van de Afdeling van 2 september 2026, waarin is geoordeeld dat de handelwijze om een asielaanvraag, zoals die van eiser, conform Werkinstructie 2026/23 in beginsel in de asielgrensprocedure te behandelen, niet in strijd is met het Unierecht. In rechtsoverweging 3.5 van deze uitspraak oordeelt de Afdeling dat niet nader hoeft te worden gemotiveerd waarom de asielaanvraag van een vreemdeling in de asielgrensprocedure wordt behandeld. De werkwijze van de minister dat hij de asielaanvraag van iedere vreemdeling die niet voldoet aan de toegangsvoorwaarden uit de Schengengrenscode in beginsel in de asielgrensprocedure behandelt en de grensdetentie opheft wanneer hij concludeert dat de aanvraag niet verder kan worden behandeld in de asielgrensprocedure, is volgens de Afdeling in overeenstemming met overweging 64 van de considerans van de Procedureverordening.
5. Uit de uitspraak van de Afdeling van 2 september 2026 volgt verder dat het grensbewakingsbelang wordt prijsgegeven als er geen vrijheidsontnemende maatregel wordt toegepast, omdat het feitelijk onmogelijk is om de toegang te weigeren zonder een dergelijke maatregel. De minister heeft op grond van de Schengengrenscode de verplichting om de buitengrenzen te bewaken. Het grensbewakingsbelang vormt voldoende noodzaak om een vrijheidsontnemende maatregel overeenkomstig artikel 10, tweede lid, van de Opvangrichtlijn op te leggen. De Afdeling heeft hierover overwogen dat, zolang er geen realistische alternatieven voor grensdetentie worden opgeworpen, de beoordeling of de minister in grensdetentiezaken met een lichter middel had moeten volstaan, niet verder strekt dan de beoordeling of de grensdetentie onevenredig bezwarend is. Als dit wel het geval is, dient de minister van grensdetentie af te zien. De rechtbank ziet geen aanleiding om van de Afdelingsuitspraak van 2 september 2026 af te wijken. De verwijzing naar de noot bij JV 2026/190 en het beroep op de verwijzingsuitspraak van zittingsplaats Amsterdam slagen daarom niet, mede omdat de vragen in deze verwijzingsuitspraak (nog) niet andersluidend zijn beantwoord.
6. Gelet op het bovenstaande dient te rechtbank te beoordelen of in dit geval sprake is van een onevenredig bezwarende maatregel. De rechtbank is van oordeel dat hiervan geen sprake is. De minister is voldoende ingegaan op de persoonlijke omstandigheden van eiser. Zo is de minister ingegaan op de gezondheidstoestand van eiser en eiser heeft voorafgaand aan de oplegging van de maatregel desgevraagd verklaard geen problemen te hebben met het afwachten van de procedure in een gesloten opvangcentrum. Tijdens dit gehoor heeft eiser op de vraag of er andere spoedeisende of omstandigheden zijn die aanleiding geven om eiser alsnog toegang te verlenen tot Nederland en hem in de gelegenheid te stellen zijn asielaanvraag in vrijheid te doorlopen, geantwoord dat die omstandigheden er niet zijn. De rechtbank volgt eiser niet in zijn stelling dat zijn verklaringen tijdens het gesprek van 19 oktober 2026 ter voorbereiding van zijn asielaanvraag, onder meer inhoudende dat hij in Egypte onder behandeling was van een psycholoog en vanwege zijn cholesterolgehalte bij een arts, de minister aanleiding zou hebben moeten geven om nadere informatie op te vragen.
Ook in de beroepsfase heeft eiser niet gesteld en is evenmin gebleken dat sprake zou zijn van bijzondere feiten of omstandigheden met betrekking tot zijn persoonlijke belangen. De beroepsgrond slaagt niet.
7. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P. Bruins, rechter, in aanwezigheid van J.M. Pattynama, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
29 oktober 2026
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking