Dublin/AMBV, Kroatië, interstatelijk vertrouwensbeginsel, ongegrond.

Zittingsplaats Rotterdam

Bestuursrecht

zaaknummer: NL26.36492

en

Met het besluit van 30 juni 2026 (het bestreden besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd (asielaanvraag) niet in behandeling genomen omdat Kroatië verantwoordelijk is voor de behandeling ervan.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Hij heeft tevens de voorzieningenrechter verzocht om een voorlopige voorziening te treffen.

De rechtbank heeft het beroep, samen met het verzoek om een voorlopige voorziening (NL26.26493), op 28 oktober 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiser, de gemachtigde van eiser [tolk] als tolk en de gemachtigde van verweerder.

Totstandkoming van het besluit

1. Eiser heeft op 3 april 2026 een asielaanvraag in Nederland ingediend. Uit onderzoek in Eurodac is gebleken dat eiser in Kroatië een verzoek om internationale bescherming heeft ingediend. Op 12 mei 2026 heeft Nederland aan de Kroatische autoriteiten verzocht om eiser terug te nemen op grond van artikel 18, eerste lid en onder b, van Verordening (EU) nr. 604/2013 (Dublinverordening). Op 22 mei 2026 hebben de Kroatische autoriteiten het terugnameverzoek aanvaard op grond van artikel 20, vijfde lid, van de Dublinverordening.

1.1.

Met het bestreden besluit van 30 juni 2026 heeft verweerder de asielaanvraag van eiser met toepassing van artikel 30, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) niet in behandeling genomen, omdat Kroatië op grond van de Dublinverordening verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. Verweerder stelt zich op het standpunt dat eiser niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Kroatië een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie (Handvest) strijdige behandeling. Verweerder ziet geen aanleiding om de asielaanvraag in Nederland in behandeling te nemen.

2. Eiser stelt zich op het standpunt dat er ten aanzien van Kroatië niet kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Ter onderbouwing van dit standpunt heeft eiser naar meerdere bronnen verwezen waaruit volgens hem blijkt dat er sprake is van aanhoudende pushbacks, geweld door de Kroatische autoriteiten, gebrekkige opvangcapaciteit, beperkte toegang tot de gezondheidszorg en een ineffectief toezichtsmechanisme. Volgens eiser moet deze landeninformatie in samenhang met zijn persoonlijke ervaring worden bezien. Eiser is slachtoffer geweest van een pushback en ernstig geweld door de politie. Eisers spullen zijn hierbij afgenomen waardoor hij midden in de nacht zonder navigatiemiddelen in een bos is achtergelaten. Volgens eiser heeft het geen zin om hierover te klagen omdat de Kroatische autoriteiten (de politie) zelf de daders waren. Daarnaast wijst eiser erop dat hij als biseksuele man in Kroatië een risico loopt op discriminatie, vooroordelen en geweld. Verder heeft eiser in beroep een paspoort van zijn ouders overgelegd. Eiser wil hiermee aantonen dat zijn beide ouders Nederlands zijn. Verweerder heeft hier in het kader van artikel 8 van het EVRM onvoldoende rekening mee gehouden. Gelet op zijn persoonlijke omstandigheden, had verweerder eisers asielaanvraag zelf in behandeling moeten nemen.

3. De rechtbank stelt voorop dat het uitgangspunt is dat verweerder mag uitgaan van het vermoeden dat lidstaten bij de behandeling van asielzoekers hun internationale verplichtingen zullen nakomen (het interstatelijk vertrouwensbeginsel). De Afdeling heeft onder meer in de uitspraken van 9 oktober 2024 (ECLI:NL:RVS:2024:4037) en 21

november 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:5635), geoordeeld dat verweerder ten aanzien van Kroatië van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan.

3.1.

Het vorenstaande betekent dat verweerder in beginsel mag uitgaan van het vermoeden dat Kroatië zijn internationale verplichtingen tegenover eiser zal nakomen en dat eiser bij overdracht aan Kroatië geen risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM strijdige behandeling. Dit vermoeden is weerlegbaar. Het is aan eiser om met concrete aanwijzingen aannemelijk te maken dat hij bij overdracht aan Kroatië, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Kroatische autoriteiten, een reëel risico loopt op een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige behandeling. Daarvoor kan hij objectieve (landen)informatie overleggen of verklaringen afleggen over zijn eigen ervaringen. Niet elke tekortkoming in het asiel- en opvangsysteem van de verantwoordelijke lidstaat levert een schending op. Daarvan is pas sprake als die tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken (zie punten 91-93 van het arrest Jawo van het Hof van 19 maart 2019, ECLI:EU:C:2019:218).

3.2.

Naar het oordeel van de rechtbank is eiser er niet in geslaagd om met landeninformatie aannemelijk te maken dat er ten aanzien van Kroatië niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Eiser heeft verwezen naar landeninformatie uit 2021, 2022 en 2023. Zoals hiervoor is overwogen heeft de Afdeling sindsdien geoordeeld dat er ten aanzien van Kroatië van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. De Afdeling is hierbij ook ingegaan op de pushbacks. Eiser heeft ook niet gemotiveerd waarom er gelet op de informatie uit 2021, 2022 en 2023 op dit moment niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. Daarnaast heeft eiser verwezen naar het AIDA-rapport Update 2024, van augustus 2025. De rechtbank ziet hierin ook geen aanleiding voor het oordeel dat ten aanzien van Kroatië niet langer kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De rechtbank verwijst hierbij naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Zwolle, van 11 november 2025 (ECLI:NL:RBOVE:2025:6537). Zittingsplaats Zwolle heeft in deze uitspraak geoordeeld dat het AIDA-rapport update 2024, geen wezenlijk ander beeld schetst dan het eerdere AIDA rapport, update 2023, waarover de Afdeling al heeft geoordeeld. Zittingsplaats Zwolle ziet in AIDA rapport update 2024 daarom geen aanleiding voor het oordeel dat ten aanzien van Kroatië niet langer van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan. De Afdeling heeft deze overwegingen in haar uitspraak van 8 december 2025 (ECLI:NL:RVS:2025:5901) bevestigd. De rechtbank ziet daarom in hetgeen eiser naar voren heeft gebracht geen aanleiding voor het oordeel dat ten aanzien van Kroatië in zijn algemeenheid niet van het interstatelijk vertrouwensbeginsel kan worden uitgegaan.

3.3.

De rechtbank is verder van oordeel dat eiser met zijn verklaringen over wat hij zelf in Kroatië heeft meegemaakt ook niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij bij overdracht aan Kroatië een reëel risico loopt op een met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM strijdige behandeling. Eiser heeft verklaard dat hij slachtoffer is geworden van een pushback en geweld door de politie. Verweerder wijst er terecht op dat eisers verklaringen over de door hem ervaren slechte behandeling door de Kroatische autoriteiten gaan over de wijze waarop hij bij aankomst in Kroatië (als asielzoeker) is behandeld en niet over de situatie dat hij als Dublin/AMBV-claimant aan Kroatië zal worden overgedragen. Mocht eiser in Kroatië worden geconfronteerd met tekortkomingen, op welke manier dan ook, dan ligt het op zijn weg om hierover bij de (hogere of rechterlijke) Kroatische autoriteiten te klagen. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat klagen bij de Kroatische autoriteiten onmogelijk of bij voorbaat zinloos is. Eiser heeft verder niet onderbouwd dat hij als biseksueel in Kroatië een risico loopt op een behandeling in strijd met artikel 4 van het Handvest en artikel 3 van het EVRM. Eiser heeft enkel verwezen naar het UN Human Rights Committee, zonder te specificeren welk artikel of rapport hij bedoelt. De rechtbank ziet gelet op het interstatelijk vertrouwensbeginsel daarom geen aanleiding voor het oordeel dat eiser vanwege zijn biseksualiteit een risico loopt op onmenselijke behandeling.

3.4.

Uit het voorgaande volgt dat verweerder mag uitgaan van het vermoeden dat de Kroatische autoriteiten hun internationale verplichtingen ten aanzien van eiser nakomen, en dat eiser onvoldoende concrete aanknopingspunten heeft aangedragen die erop wijzen dat bij zijn overdracht aan Kroatië het tegendeel het geval zal zijn en dat hij om die reden een reëel risico loopt om in Kroatië in een met artikel 3 van het EVRM en artikel 4 van het Handvest strijdige situatie terecht te komen. Verweerder heeft in hetgeen eiser naar voren heeft gebracht geen aanleiding hoeven zien om de asielaanvraag van eiser aan zich te trekken.

3.5.

De rechtbank ziet verder ook geen aanleiding voor het oordeel dat verweerder in strijd heeft gehandeld met artikel 8 van het EVRM. De Dublinverordening/AMBV is op zichzelf niet bedoeld als route waarlangs op reguliere gronden verblijf bij een familie- of gezinslid in Nederland kan worden verkregen. De wens van eiser om bij zijn in Nederland verblijvende ouders te verblijven is begrijpelijk, maar verweerder heeft de – niet door eiser onderbouwde – relatie tussen eiser en zijn ouders in redelijkheid niet hoeven aanmerken als een bijzondere, individuele omstandigheid die maakt dat overdracht van eiser aan Kroatië van een onevenredige hardheid getuigt. Verweerder heeft dan ook geen aanleiding hoeven zien om eisers asielaanvraag aan zich te trekken op grond van artikel 17 van de Dublinverordening.

3.6.

De beroepsgronden slagen niet.

4. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat het bestreden besluit in stand kan blijven. Eiser krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Boesman, rechter, in aanwezigheid van mr. A. Duijf, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Informatie over hoger beroep

Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen twee weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.