Vreemdelingenrecht
Eiser heeft in Nederland een broer en oom wonen waar hij eerder in het kader van zijn studie in Nederland…
Rechtbank Den Haag, 10 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33589 · Rechtbank Den Haag · 10 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33589
Zaakgegevens
Op 10 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Haarlem
- Datum uitspraak
- 10 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.66199
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33589
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Eiser heeft in Nederland een broer en oom wonen waar hij eerder in het kader van zijn studie in Nederland rechtmatig heeft gewoond. Nu verweerder deze relevante omstandigheden niet kenbaar heeft betrokken leidt dit tot een motiverings- en zorgvuldigheidsgebrek. Verweerder heeft in het verlengde daarvan nagelaten te motiveren waarom het grensbewakingsbelang prevaleert, ondanks de omstandigheid dat eiser een oom en broer in Nederland heeft waar hij eerder bij heeft gewoond. Dat maakt de maatregel vanaf het moment van oplegging onrechtmatig.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Haarlem
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.66199
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , eiser
V-nummer: [v-nummer]
(gemachtigde: mr. E.P.A. Zwart)
en
de minister van Asiel en Migratie, verweerder
(gemachtigde: mr. D.A.H. van den Tillaar).
Samenvatting
1. Deze uitspraak gaat over de maatregel van vreemdelingenbewaring die aan eiser is opgelegd op 28 oktober 2026. Deze maatregel is opgelegd op grond van artikel 6, derde lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw). Eiser is het niet eens met die maatregel. Hij voert daartegen een aantal beroepsgronden aan. Onder meer aan de hand van deze beroepsgronden beoordeelt de rechtbank de rechtmatigheid van die maatregel en de vraag of aan eiser een schadevergoeding moet worden toegekend.
2. De rechtbank komt in deze uitspraak tot het oordeel dat het beroep gegrond is. Het opleggen van de maatregel van vreemdelingenbewaring is onrechtmatig. Verweerder heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de aangevoerde persoonlijke omstandigheden niet hebben geleid tot oplegging van een lichter middel. Hieronder legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit heeft.
Procesverloop
3. Met het bestreden besluit van 28 oktober 2026 heeft verweerder aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd en de rechtbank daarvan in kennis gesteld op 31 oktober 2026.
Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Het beroep wordt ook aangemerkt als een verzoek om schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 9 november 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen M. Mardo. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Na de behandeling op zitting heeft de rechtbank het onderzoek gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
Wat betrekt de rechtbank bij haar beoordeling?
4. Eiser stelt de Afghaanse nationaliteit te hebben en te zijn geboren op [datum] 1993. Op 22 oktober 2026 heeft eiser een asielaanvraag ingediend. Nadat is gebleken dat eiser in het bezit is van een Ierse verblijfsvergunning op basis van arbeid geldig tot en met 8 juni 2027 heeft verweerder aangenomen dat eiser onder de reikwijdte van de Asiel- en Migratiebeheerverordening (AMBV) valt. Daarom heeft verweerder eiser de voorliggende maatregel, te weten een vrijheidsontnemende maatregel op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw met AMBV-indicatie, opgelegd op 28 oktober 2026.
De aan eiser opgelegde maatregel van vreemdelingenbewaring
5. Verweerder heeft aan eiser de maatregel van vreemdelingenbewaring opgelegd op grond van artikel 6, derde lid, van de Vw. Op grond van artikel 5.6 van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) kan een maatregel van vreemdelingenbewaring bedoeld in artikel 6, derde lid, van het Vw aan een vreemdeling die onder de AMBV valt, worden opgelegd als er sprake is van een onderduikrisico.
In de maatregel heeft verweerder als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
Heeft verweerder voldoende gemotiveerd dat er sprake is van een onderduikrisico?
6. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom er in zijn geval sprake is van een onderduikrisico. Eiser betwist de gronden r en s.
De rechtbank stelt vast dat verweerder ter zitting de s-grond heeft laten vallen, omdat het onderduikrisico niet is gemotiveerd. Ten aanzien van de overige gronden overweegt de rechtbank dat eiser de a-grond niet heeft betwist en dat verweerder deze grond in voldoende mate heeft gemotiveerd. Ook de r-grond acht de rechtbank voldoende gemotiveerd nu verweerder daarin het onderduikrisico heeft gemotiveerd. De rechtbank is daarom van oordeel dat verweerder voldoende gronden heeft opgenomen om de maatregel van bewaring te dragen. De beroepsgrond slaagt niet.
Had verweerder moeten volstaan met een lichter middel?
7. Eiser voert aan dat verweerder onvoldoende heeft gemotiveerd waarom niet volstaan kan worden met een lichter middel.
De rechtbank overweegt dat, onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling bestuursrecht van de Raad van State van 2 april 2025, verweerder alle relevante feiten en omstandigheden moet betrekken in de beoordeling van het lichter middel. De rechtbank stelt ambtshalve vast dat in de maatregel van bewaring niet kenbaar is betrokken dat eiser familieleden in Nederland heeft. Eiser heeft in Nederland een broer en oom wonen waar hij eerder in het kader van zijn studie in Nederland rechtmatig heeft gewoond. Nu verweerder deze omstandigheden niet kenbaar heeft betrokken, zoals verweerder ter zitting heeft erkend, leidt dit tot een motiverings- en zorgvuldigheidsgebrek. Verweerder heeft nagelaten deze relevante omstandigheden mee te wegen en in het verlengde daarvan te motiveren waarom het grensbewakingsbelang prevaleert, ondanks de omstandigheid dat eiser een oom en broer in Nederland heeft waar hij eerder bij heeft gewoond. Dat maakt de maatregel vanaf het moment van oplegging onrechtmatig.
Conclusie en gevolgen
8. Het beroep tegen de maatregel van vreemdelingenbewaring is hierom gegrond. Dit maakt de maatregel vanaf het moment van het opleggen daarvan onrechtmatig. Gelet op deze conclusie laat de rechtbank wat verder is aangevoerd, onbesproken. De rechtbank beveelt de opheffing van deze maatregel met ingang van vandaag.
Op grond van artikel 106 van de Vw kan de rechtbank indien zij de opheffing van de maatregel beveelt aan eiser een schadevergoeding ten laste van de Staat toekennen. De rechtbank acht gronden aanwezig om een schadevergoeding toe te kennen voor 14 dagen onrechtmatige (tenuitvoerlegging van de) bewaring van 14 x € 120,- (verblijf detentiecentrum) = € 1.680,-.
Eiser krijgt een vergoeding van zijn proceskosten. Verweerder moet deze vergoeding betalen. Deze vergoeding bedraagt € 1.868,- omdat de gemachtigde van eiser geacht wordt beroep te hebben ingesteld en aan de zitting heeft deelgenomen. Verder zijn er geen kosten gemaakt die vergoed kunnen worden.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- beveelt de opheffing van de vrijheidsontnemende maatregel van bewaring met ingang van 10 november 2026;
- veroordeelt de Staat der Nederlanden tot het betalen van een schadevergoeding aan eiser tot een bedrag van € 1.680,-, te betalen door de griffier en beveelt de tenuitvoerlegging van deze schadevergoeding;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 1.868,-.
Deze uitspraak is gedaan door mr. J.L. Roubos, rechter, in aanwezigheid van mr. F. Aden, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.