Vreemdelingenrecht
Beroep tegen toegangsweigering en grensdetentie - 6a Vw - tolk Nepalese taal - omzetting van 6, eerste lid Vw…
Rechtbank Den Haag, 2 november 2026
ECLI:NL:RBDHA:2026:33590 · Rechtbank Den Haag · 2 november 2026
https://www.uitspraken.nl/uitspraak/rechtbank-den-haag/bestuursrecht/vreemdelingenrecht/eerste-aanleg-enkelvoudig/ecli-nl-rbdha-2026-33590
Zaakgegevens
Op 2 november 2026 heeft de Rechtbank Den Haag in eerste aanleg uitspraak gedaan in een zaak over vreemdelingenrecht.
- Instantie
- Rechtbank Den HaagRechtbankDe rechter die de meeste zaken als eerste behandelt: civiele zaken, strafzaken en bestuurszaken.Meer uitleg
- Zittingsplaats
- Utrecht
- Datum uitspraak
- 2 november 2026
- Datum publicatie
- 13 november 2026
- Zaaknummer
- NL26.63369
- Rechtsgebied
- Bestuursrecht » Vreemdelingenrecht
- Procedure
- Eerste aanleg - enkelvoudigEnkelvoudige kamerDe zaak is behandeld door één rechter.Meer uitleg
- ECLI
- ECLI:NL:RBDHA:2026:33590
Inhoud van deze uitspraak
Samenvatting
Beroep tegen toegangsweigering en grensdetentie - 6a Vw - tolk Nepalese taal - omzetting van 6, eerste lid Vw - geen schending hoorplicht - beroep ongegrond.
Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Utrecht
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.63369
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , V-nummer: [V-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. S.N. Ali),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister
(gemachtigde: mr. N. Schoonbrood).
Procesverloop
1. Bij besluit van 19 oktober 2026 is aan eiser op grond van artikel 14, gelezen in samenhang met artikel 6 van Verordening (EU) nr. 2016/399 (Schengengrenscode) de toegang geweigerd. Bij besluit van 19 oktober 2026 (het bestreden besluit) is aan eiser op grond van artikel 6a, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) de maatregel van grensdetentie opgelegd.
De minister heeft de rechtbank op grond van artikel 94, eerste lid, van de Vw van het besluit tot oplegging van de vrijheidsontnemende maatregel in kennis gesteld. Deze kennisgeving wordt gelijkgesteld met een door eiser ingesteld beroep. Op grond van artikel 94, tweede lid, van de Vw wordt, indien aan de vreemdeling een besluit tot weigering van toegang tot het Schengenbied is uitgereikt, het beroep geacht mede een beroep tegen dit besluit te omvatten. Dit beroep moet tevens worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
De rechtbank heeft het beroep op 26 oktober 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen dhr. M. Mardo. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.
Overwegingen
2. De rechtbank stelt allereerst vast dat ter zitting geen Nepalese tolk, maar een Engelse tolk is verschenen. Ter zitting heeft de rechtbank aan partijen meegedeeld dat uit navraag is gebleken dat tot eind december geen Nepalese tolk voor de rechtbank beschikbaar is. Gelet hierop en op de uiterste uitspraakdatum is met partijen afgestemd dat de rechtbank de zaak inhoudelijk zal behandelen. Ter zitting is gebleken dat de communicatie met eiser moeizaam verloopt. Hoewel het de rechtbank duidelijk is dat dit voor eiser geen ideale situatie is, is de rechtbank van oordeel dat hij hierdoor niet zodanig in zijn verdediging is geschaad, dat geen sprake is van een eerlijk proces. De rechtbank neemt hierbij in aanmerking dat de gemachtigde van eiser ter zitting beroepsgronden naar voren heeft gebracht, deze heeft toegelicht en de belangen van eiser heeft bepleit, waarbij eiser aan het eind van de zitting ook zelf via de Engelse tolk nog een verklaring heeft afgelegd. De rechtbank wijst daarnaast op het in het Engels afgenomen gehoor op 19 oktober 2026, waarbij, gelet op de inhoud van het daarvan op ambtseed/belofte opgemaakte proces-verbaal van dezelfde datum, eiser in staat was om in voldoende mate te antwoorden op de gestelde vragen.
Onduidelijkheid over welke maatregel is opgeheven
2. Eiser voert aan dat onduidelijk is welke maatregel is opgeheven met de M113 van 19 oktober 2026. De minister heeft ter zitting toegelicht dat deze M113 betrekking heeft op de toegangsweigering van diezelfde datum. Nadat eiser na die toegangsweigering een asielaanvraag heeft ingediend, is deze maatregel opgeheven en is eiser op 19 oktober 2026 een uitgestelde toegangsweigering opgelegd.
De rechtbank ziet geen aanleiding om aan de verklaring van de minister te twijfelen. Uit de stukken en de toelichting van partijen begrijpt de rechtbank dat de minister op 19 oktober 2026 achtereenvolgens de volgende besluiten heeft genomen:
- om 08:55 uur: besluit tot weigering van toegang aan de grens;
- om 11:49 uur: besluit tot oplegging van de maatregel als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van de Vw;
- om 18:55 uur: besluit tot opheffing van de maatregel van 08:55 uur;
- om 21:45 uur: besluit tot uitstellen van toegangsweigering van asielzoekers;
- om 21:46 uur: opheffing van de maatregel van 11:49 uur;
- om 21:46 uur: besluit tot oplegging van de maatregel als bedoeld in artikel 6a van de Vw.
De rechtbank ziet gelet op grond van het bovenstaande geen aanleiding voor het oordeel dat de opheffing van de maatregel als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van de Vw één minuut later heeft plaatsgevonden dan de uitgestelde toegangsweigering is opgelegd. Voor zover eiser heeft willen betogen dat de maatregel als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van de Vw nog niet was opgeheven op het moment van het opleggen van de maatregel als bedoeld in artikel 6a van de Vw, volgt dit naar het oordeel van de rechtbank niet uit de stukken. De tijdstempel op de opheffing van de maatregel als bedoeld in artikel 6, eerste lid, van de Vw is van 21:46:01 en de tijdstempel op de oplegging van de maatregel als bedoeld in artikel 6a van de Vw is van 21:46:17. De beroepsgrond slaagt niet.
Behandeling van de asielaanvraag in de asielgrensprocedure
3. Eiser voert aan dat hij onvoldoende gebruik kan maken van het recht om in de asielprocedure te worden gehoord. Daartoe stelt hij dat het eerste gehoor in de asielprocedure in de Engelse taal is gevoerd, terwijl dat volgens eiser voor hem niet toereikend was. Als gevolg daarvan stelt eiser dat het niet mogelijk is gebleken om dit eerste gesprek in de asielprocedure met eiser af te ronden. Hij betoogt dat dit voor de minister aanleiding had moeten zijn om hem op te nemen in de (versnelde) asielprocedure en de maatregel van grensdetentie op te heffen.
De minister heeft ter zitting verklaard dat niet is gebleken dat de asielgrensprocedure niet kan worden afgesloten in grensdetentie en ook niet dat er problemen zijn met een tolk.
De rechtbank stelt vast dat niet is bestreden of gebleken dat eiser niet voldeed aan de voorwaarden voor toegang tot Nederland. Vervolgens stelt de rechtbank vast dat hij eiser aan de buitengrens een asielwens heeft geuit en op zijn daarna geformaliseerde asielaanvraag nog niet is beslist. Daarmee wordt naar het oordeel van de rechtbank voldaan aan de voorwaarden voor oplegging van de maatregel. Voorts is de rechtbank van oordeel dat niet op voorhand kan worden gezegd dat de asielaanvraag niet in de asielgrensprocedure kan worden afgedaan. Uit vaste jurisprudentie van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State volgt dat de minister enige tijd moet worden gegund om te beoordelen of de asielaanvraag inderdaad in de grensprocedure kan worden afgedaan. Deze beslissing wordt in beginsel genomen na het gehoor, omdat dan alle relevante feiten bekend zijn. Daarom acht de rechtbank het ondanks de communicatieproblemen niet uitgesloten dat eisers asielaanvraag binnen de daarvoor gegeven termijn binnen de asielgrensprocedure kan worden afgedaan. De rechtbank acht daarbij voorts van belang dat eiser beschikt over een verblijfsvergunning in Cyprus en dat de minister ter zitting heeft verklaard dat dit mogelijk betekent dat er geen inhoudelijk asielgehoor hoeft plaats te vinden. Op grond hiervan is de rechtbank van oordeel dat op dit moment geen grond bestaat voor het oordeel dat de asielaanvraag van eiser niet in de asielgrensprocedure binnen de daarvoor gestelde termijn kan worden afgedaan. Deze beroepsgrond slaagt niet.
Ten aanzien van de vrijheidsontnemende maatregel van grensdetentie
Bewaringsgronden
4. Op grond van artikel 5.5, vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit 2000 (Vb) kan, met het oog op de overdracht aan een verantwoordelijke lidstaat met inachtneming van artikel 44 van de Asiel- en migratiebeheerverordening, een vrijheidsontnemende maatregel worden opgelegd, onder meer indien er een onderduikrisico bestaat. Uit artikel 5.6, eerste lid, van het Vb volgt dat de maatregel als bedoeld in onder meer artikel 6a van de Vw kan worden opgelegd wegens het bestaan van een onderduikrisico, indien zich ten minste twee van de gronden als bedoeld in het tweede lid van dat artikel voordoen.
In de vrijheidsontnemende maatregel heeft de minister, onder verwijzing naar artikel 5.6, tweede lid, van het Vb als gronden vermeld dat eiser:
a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan, waarbij de vreemdeling zich gedurende enige tijd aan het toezicht heeft onttrokken of zich zonder toestemming tussen de lidstaten van de Europese Unie beweegt;
r. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
s. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.
De rechtbank stelt vast dat eiser de gronden die aan de vrijheidsontnemende maatregel van grensdetentie ten grondslag zijn gelegd niet heeft bestreden. De rechtbank is van oordeel dat deze gronden feitelijk juist en voor zover nodig voldoende gemotiveerd zijn. Deze gronden zijn voldoende om aan te nemen dat sprake is van een onderduikrisico en kunnen daarom de vrijheidsontnemende maatregel dragen.
Ambtshalve toets
5. Los van de door eiser aangevoerde gronden, ziet de rechtbank in de door de minister en eiser verstrekte gegevens geen grond om te komen tot het oordeel dat aan de rechtmatigheidsvoorwaarden voor deze maatregel niet is voldaan.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Daarom wordt ook het verzoek om schadevergoeding afgewezen.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. P. Bruins, rechter, in aanwezigheid van J.M. Pattynama, griffier.
De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op 2 november 2026.
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak, voor zover die over de vrijheidsontnemende maatregel gaat, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van verzending van deze uitspraak of na de dag van plaatsing daarvan in het digitale dossier.